นักล่า Novels & Stories

นักฆ่าร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว หวังจิ้งเสวียนเลิกคิ้วเล็กน้อย “จากผู้ใด?” นักฆ่ากัดฟันแน่นหยาดเหงื่อผุดทั่วใบหน้า “เป็น...เป็นคนจากในตัวเมือง มิเคยเห็นหน้าชัด ๆ แต่...แต่เขาให้กระหม่อมมุ่งเป้าไปที่องค์รัชทายาทกับหลิวอ๋อง!”

โดยผู้ชายคนอื่น ในเกมเดิมพันนี้ คีรินทร์คือ "นักล่า" และอลิสาคือ "เหยื่อ" เขาไม่ชอบที่มีนักล่าคนอื่นก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา และพยายามที่จะเข้าใกล้เหยื่อของเขาอย่างเปิดเผย ยิ่งไปกว่านั้น ธามยังแสดงออกถึงความรู้สึกที่ดูจริงจังและใส่ใจอลิสาในแบบที่แตกต่างจากเขาและภูริชอ ย่างสิ้นเชิง

พระเอกตอบเขา เลิกคิ้วน้อย ๆ ไม่คิดว่าองค์ชายเจ็ดจะตกพระทัยที่พบตนถึงเพียงนี้ อันวาร์เป็นนักอ่านที่ยอดเยี่ยม แต่ถึงจะอ่านหนังสือมามากมายเพียงไร เขาก็ไม่ใคร่จะตามเล่ห์เหลี่ยมของคนในโลกจริงได้ทันเท่าไรนัก และหลายครั้งก็มักจะรู้ตัวช้าว่าอันตรายอยู่ใกล้ตัว คล้ายลูกสัตว์อ่อน ต่อโลกที่ไม่อาจแยกแยะสัตว์นักล่าออกจากมิตรสหาย และเมื่อมีสัตว์นักล่ามาเตะตาต้องใจจนเข้าหาตามติด คนรู้ตัวช้าเช่นเขาย่อมเปิดโอกาสให้ผู้ล่าได้ชิดใกล้ไม่รู้ตัว

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัว ชายร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวราวกับนักล่าผู้ชำนาญ เขาไม่สนใจเสียงหวีดร้องของคนอื่นๆ เขาจู่โจมโจรทีละคนอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว ราวกับเงาในความมืด เมรี่เบิกตากว้าง เธอไม่เคยเห็นการต่อสู้ที่รวดเร็วและโหดร้ายเท่านี้มาก่อน ชาย คนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นนักฆ่า หรือไม่ก็เป็นนักสืบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

อรปรียาที่เดินนำหน้าเอี้ยวตัวหันมาร่วมสงสัยด้วยอีกคน “แหม... ก็ไอ้ปอยน่ะสิคะ แอบซุบซิบถามรุ้งว่า เลาจน์โรงแรมตะวันกรุ๊ปที่เรากำลังจะไปเนี่ย มีหนุ่มๆ โปรไฟล์ดีหรือทายาทนักธุรกิจหล่อๆ มาแฮงก์เอาต์กันเยอะหรือเปล่า” ทอรุ้งรีบแก้สถานการณ์ด้วยการโยนเรื่องอื่นขึ้นมาแทร กทันที

จากเสียงลมหายใจที่สะดุด จากปลายนิ้วที่ชะงักตอนรับแฟ้มจากมือเธอ จากจังหวะที่สายตาเขาลอบมองแผ่นหลังเธอขณะเธอเดินผ่าน เขาคือ “นักล่า” ที่พยายามซ่อนความปรารถนา และเธอคือ “เหยื่อที่ตั้งใจล่อให้เขาติดกับ” บ่ายวันหนึ่ง ฝนตกหนัก ทั้งทีมติดอยู่ในออฟฟิศ ไม่มีใครอยากกลับ

รันรานาค่อยๆลุกเดินเข้ามาใกล้ ในขณะที่เตตะวันกลับเดินถอยหลังไปเรื่อยๆ "ไม่รู้ว่ะ" สัตว์เอ้ย!! เป็นนักเลงมาทั้งชีวิต ต่อยตีกับคนมามากมายแต่กูมาแพ้ผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกเท่าหมากระเป๋านี่!

เสียงทุ้มติดจะหวานเอ่ยชมตัวเองอย่างหลงใหล ชายหนุ่มยืดอกขึ้น อวดรอยสักปีกนกอินทรีให้เด่นชัดยิ่งขึ้น สำหรับเขา รอยสักนี้ไม่ได้เป็นแค่ศิลปะบนเรือนร่าง แต่มันคือ สัญลักษณ์แห่งความเป็นผู้ล่า นกอินทรีคือจ้าวเวหา เป็นนักล่าที่ไม่เคยปรานีเหยื่อ และเขาน่านน้ำคนนี้ ก็คือจ้าวแ ห่งรัตติกาลที่จะออกล่าบรรดาสาวสวยและรับตัวน้อย ๆ ให้มาสยบอยู่แทบเท้า!

“ออกไป” มันเป็นบทสนทนาที่ไม่เข้ากับภาพลักษณ์ของพวกนักฆ่าที่โหดเหี้ยมเอาเสียเลย แต่ก็นั่นแหละ นักฆ่าก็เป็นมนุษย์เหมือนกันนี่นา เพราะถ้ามองจากภายนอก ก็เป็นแค่บริษัทลงทุนที่ดูปกติธรรมดากับเลขานุการคนหนึ่ง นั่นมันคือทั้งหมดแล้วนี่

เบลหัวเราะ “ปกติใครล่ามาได้นักล่าคนนั้นก็จะได้ส่วนแบ่งด้วยไม่ในรึ อีกอย่างไข่นี่ไม่ใช่ของเผ่าแต่เป็นของนาง บาน่าเป็นคนล่ามาเองนักล่าจะได้สิทธิเป็นเจ้าของสัตว์หรือตัวอะไรก็ได้ที่ล่ามาให้เป็นของตัวเองและของเผ่า”