นักล่า Novels & Stories

เสียงคำรามของเสี่ยวันกึกก้องกลางป่า ไม่ใช่แค่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงของนักล่าที่ตื่นกลิ่นเลือด ...และเหยื่อของมันกำลังหนีสุดชีวิต ปัง! ปัง! กระสุนนัดแล้วนัดเล่าเฉียดผ่าน ข้างลำตัว—ข้างศีรษะ เสียงลมหายใจเธอเริ่มขาดห้วง

โดโนแวนนักฆ่าเลือดเย็นที่ถูกขนานนามว่าเป็นหมาป่าโลกันตร์หรือไดร์วูล์ฟ ด้วยความโหดเหี้ยมและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบวกกับการลงมือที่ไม่ทิ้งหลักฐานไว้เลยมักจะถูกจ้างวานให้จัดการกับคนตำแหน่งใหญ่โตที่กฎหมายเข้าไม่ถึงโดยเฉพาะ มาเฟียและบุคคลในความมืด เสียงฝีเท้าหนักเดิน

ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยดูอ่อนแอของเนตรมณีคนก่อน บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่สายตาของผู้มีเมตตาที่คิดจะมาโปรดสัตว์ และไม่ใช่สายตาของนักบุญผู้เสียสละ แต่มันคือสายตาของนักล่าผู้อยู่เหนือห่วงโซ่อาหารทั้งหมด “นักล่าผี แ ห่งพระนคร”

‘เดอะฮันเตอร์’ หน่วยงานนักล่าที่มีหน้าที่ไล่ล่าไซฟรอส หัวหน้าหน่วยคนล่าสุดขององค์กร ซึ่งเป็นนักล่าอันดับหนึ่งที่ยังไม่เคยมีนักล่าคนใดสามารถเอาชนะได้เป็นหญิงสาว ชื่อของเธอคือ. ‘อีอี’ ชุดรัดกุมสีดำแนบเนื้อขององค์กรนักล่า มีความยืดหยุ่นสูง ทนทาน สามารถพรางตัวได้หากต้อ งการ เป็น วิวัฒนาการจากห้องแล็บของสกายเวิลด์ที่ได้จากการทดลองเลือดของไซฟรอส

ไอ้ชดเฒ่าตัณหากลับครางเครือด้วยความกระหาย มันจับเรียวขาคู่สวยที่ไร้เรี่ยวแรงของพิมพ์นารินตั้งชันขึ้นพร้อมกับแยกออกกว้าง เตรียมจะรุกล้ำเข้าหาความสาวที่แสนหอมหวาน “ได้โปรดเถอะค่ะลุง... อย่าทำอะไรหนูเลย สงสารลูกหนูเถอะ” หญิงสาวอ้อนวอนเสียงสั่นพร่า เมื่อเห็นมันงัดเอาตัวตนเขื่องสีด ำคล้ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนออกมาอย่างน่าขยะแขยง “ลูกมึงกินนมอิ่มแล้วจะอุ้มอยู่ทำไม! เอาไปนอนซะ!” มันคำรามสั่ง

เพราะสายตาสั้น ฉันเลยวิ่งสู้ใครไม่ทัน ได้แต่รอให้ทุกคนเลือกกันเสร็จ สุดท้าย…ก็เหลือแค่ชั้น 30 ให้ฉัน อาศัยจังหวะที่ฉันมองไม่เห็น แชตก็เริ่มเสียงแตกทันที “ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้ตายแน่ รู้กันทั้งเกมว่ายิ่งชั้นสูงเท่าไหร่บอสก็ยิ่งโหดเท่านั้น” “โดยเฉพาะชั้น 30 เต็มไปด้วย บอสใหญ่ ได้ฉายาว่า ‘บ้านมรณะ’ “

คีรินทร์ทวนคำ “นั่นแหละปัญหา” ฟ้าใสตอบกลับทันควัน “ปริมคิดว่าตัวเองเป็นนักล่า แต่ตอนนี้กำลังกลายเป็นเหยื่อที่สับสน”

แอดด ~ "ทิกเกอร์ค้าบ~" ร่างเล็กรีบร้อนวิ่งเข้าไปในคอนโดขนาดพอดีตัวของตัวเอง ทอดสายตามองหาอะไรบางอย่างรอบทั่วห้องแต่ก็ไร้วี่แววในสิ่งที่เธอกำลังตามหา

มันคือความเหนื่อยล้าทางกายที่ไม่อาจปิดบัง แต่กลับถูกครอบงำไว้ด้วยความเกลียดชังอันล้ำลึกที่แผ่พุ่งออกมาอย่างไม่อาจระงับ มันไม่ใช่แววตาของเหยื่อที่แตกสลาย แต่มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังจดจำใบหน้าของศัตรูคู่อาฆาตเพื่อรอวันที่จะเอาคืน

แววตางามคู่นั้น เฉียบลึกคมกริบ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว เต็มไปด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า และความดื้อดึงที่ไม่ยอมสยบให้ใคร นั่นมันแววตาของนักล่า ไม่ใช่เหยื่อ คมมีดเฉียดลำคอ เสียงกรีดผ่านอากาศดุดัน และท่าทางหาญกล้าในระยะประชิด ทุกภาพยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่ยอมจางหาย