นักล่า Novels & Stories

เธอแย้งเสียงแผ่วก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของคุณป้าเจ้าของร้าน “อะไรนะ? เธอไปเจอเขามารึนีชา...คุณพระ!!” “ค่ะ...” เธอพยักหน้ารับหงอยๆ “โอ!! ฉันไม่อยากคิดเลยว่าเธอต้องเสียอะไรบ้าง ทำไมต้องเอาตัวเองไปแลกกับคนชั่วอย่างไอ้แก่ขี้เมานั่น” เธอรู้กิจติศัพท์ของดิมิทรี เบนิคอฟ ดี เ ขาเป็นนักล่าและเป็นพญาหมีขาวผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่มีคำว่า ‘เมตตา’

บทที่4 เป็นเสือต้องออกล่า กลางดึกของคืนนั้นเมื่อข้าวปั้นหลับไปแล้วธันวาก็ถอดคราบอาจารย์หนุ่มเตรียมกลายเป็นป๋าธันวาเพื่อออกล่าเหยื่อ เขามีที่ประจำนั่นก็คือผับของเพื่อนในกลุ่ม เฟรม เพื่อนรักสิงห์นักล่า ทั้งสองมีความเป็นนักล่าในตัวสูงไม่ว่าสาวๆ คนไหนที่ถูกพวกเขาเข้าหาไม่เคยมี หลุดรอดออกไปสักคน

มันไม่ใช่แววตาของคนเจ็บปางตาย แต่เป็นแววตาของนักล่าที่กำลังหิวกระหาย "เยว่... ซิน..." เขาครางชื่อนางเสียงพร่า จมูกโด่งกดลงมาสูดดมความหอมที่ซอกคอของนาง

ย์เสียอีก หญิงสาวใช้เวลาช่วงเช้าและตลอดบ่าย แอบสำรวจและเรียนรู้นิสัยของนายจ้าง เพื่อจะได้นำไปวิเคราะห์ว่าเขาเป็นคนแบบไหน และเธอจะเอาชนะใจเขาได้อย่างไร ดูเหมือนว่าป้องนทีจะเป็นชายหนุ่มในแบบที่เธอไม่เคยเจอมาก่อน แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของเธอและมารยาที่พยายามจะยั่วยวนเขา ใ นแบบธรรมชาติและไม่ได้ตั้งใจ จะทำให้ป้องนทีเผลอมองเธอก็ตามที แต่เขาก็จะรีบหลบตา เมื่อเธอแสร้งปรายตามาเพื่อจะมองสบตากับเขา เขาเป็นคนสุภาพและเป็นสุภาพบุรุษค่อนข้างมาก เวลาแตะสัมผัสตัวของกวิสราอย่างไม่ได้ตั้งใจ ชายหนุ่มก็จะเอ่ยขอโทษออกมาเบาๆ

บ้าคลั่ง ใครก็รู้..เขานั้นรักลูกสาวสุดๆ และแน่นอนก็รักตัวเองเช่นกัน แถมหลงในอำนาจ เป็นยากูซ่าที่ใจเด็ดสมฉายาสังหารพี่น้องเพื่อหัวหน้าแก๊ง

คำว่า "เจรจา" และไม่มีที่ว่างสำหรับความเมตตา คำสั่งเดียวที่เหล่ายอดฝีมือและมือสังหารรับทราบคือ "ฆ่า" นักล่าค่าหัว ยอดฝีมือสันโดษ และมือสังหารไร้เงาถูกปล่อยออกจากกรงขังมุ่งหน้าสู่ทางเหนือด้วยเป้าหมายเดียว... เพื่อชิงเอา "ศีรษะ" ของพญามารสาวมาเป็นเครื่องบรรณาการแก่ความสงบสุขจอมปล อม

เอกไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาลั่นกระสุนเข้าใส่ร่างของมันจนล้มคว่ำคาที่ กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วบริเวณ "ลากเจ้าโง่นี่ไปพ้นหน้าผม แล้วเอาไปโยนทิ้งที่บ่อจระเข้ซะ" ลูกน้องที่เหลือต่างสั่นเป็นเจ้าเข้าด้วยความหวาดกลัว เอกในยามนี้มีความเด็ดขาดและเลือดเย็นยิ่งกว่าเสี่ยใหญ่เสียอีก เขาฆ่าค นโดยไม่กะพริบตาและไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น

ไลออนก้าวตรงเข้าไปอย่างช้า ๆ ไม่ได้รีบร้อนใด ๆ ราวกับนักล่าที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ มือหนายกปืนขึ้นเล็ง และเปิดประตูเล็งตรงไปที่เงาสะท้อนสีดำ ๆ นั้น อย่างพร้อมที่จะปะทะกับคนที่เขาตามล่ามาทั้งคืน…

“หนทางนี้..คือเส้นทางของตรา ผู้ล่าจะไม่มีวันหยุด หากเจ้าไม่เรียนรู้ที่จะ ควบคุม มัน” เสียงในหัวกระซิบอีกครั้ง เด็กน้อยวิ่งต่อไปไม่หยุด แม้เท้าจะเจ็บจนเลือดซึมแต่ลมหอบรอบกายกลับยังหมุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ดุจจะบอกว่านางกำลังก้าวลึกสู่ชะตาที่ไม่อาจหวนคืน ในเงาไม้ที่นางจากไป เศ ษเกล็ดเงินตกอยู่บนพื้นหญ้า หนึ่งในนักล่าเก็บมันขึ้นมา ดวงตาเย็นเฉียบ

“คุณมันคนฉวยโอกาส” ไปรญาอยากเอากระป๋องเบียร์ปาหัวคนฉวยโอกาสนัก เขาหาเรื่องเอาเปรียบเธอได้ตลอดเวลา พอเธอเผลอเมื่อไหร่ก็ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวสักครั้ง ดูทำตาวิบวับจ้องเธอจนเหมือนจะกินแทนเบียร์นั่นสิ