นักล่า Novels & Stories

เพราะสายตาสั้น ฉันเลยวิ่งสู้ใครไม่ทัน ได้แต่รอให้ทุกคนเลือกกันเสร็จ สุดท้าย…ก็เหลือแค่ชั้น 30 ให้ฉัน อาศัยจังหวะที่ฉันมองไม่เห็น แชตก็เริ่มเสียงแตกทันที “ผู้เล่นหน้าใหม่คนนี้ตายแน่ รู้กันทั้งเกมว่ายิ่งชั้นสูงเท่าไหร่บอสก็ยิ่งโหดเท่านั้น” “โดยเฉพาะชั้น 30 เต็มไปด้วย บอสใหญ่ ได้ฉายาว่า ‘บ้านมรณะ’ “

เธอผละมาจากความสามารถในการมองหน้ากระดานมาตั้งใจฟังจาเว็คพูดทันทีซึ่งจะทิ้งช่วงโยนให้อีกฝ่ายอย่างบลัดผู้ที่กำลังจะเป็นลายเมืองหน้าด่านอันเป็นผลมาจากการเพิ่มขึ้นของมาดักเขาไปเสียทุกทางที่ไม่ต้องเดินทางไหนถูกกินทำศูนย์กลาง " ครับ เห็นด้วยในนาม Hunter " " แบบพวกล่าเหยื่อคะเพื่อค้น หา " เธอนึกถึงภาพยนตร์ วาร์เฮลซิ่ง และภาพยนตร์อื่นๆ มักมีนักล่านักล่าที่มาเสมอ... นักล่าหัวดีเซลที่ขึ้นเมืองเพื่อผดุงคุณธรรม

จึงเกิดอาชีพแขนงใหม่ขึ้นมา คือนักล่าค่าหัว และนักล่าตัวตนนักล่าตัวตนนั้นคือผู้ล่าข้อมูลไปขายให้กับนักล่าค่าหัวอีกต่อหนึ่ง หรือไม่ก็อาจจะทำงานร่วมกัน ได้หัวจ่ายเต็ม ได้ตัวตนจ่ายครึ่ง เพราะสาเหตุนี้นักฆ่าส่วนใหญ่จึงต้องปกปิดตัวตนที่แท้จริงไว้เป็นอย่างดี ยกเว้นพวกที่มี ความมั่นใจมากว่าจะไม่มีผู้ใดล่าตนได้อย่างนักฆ่าอันดับหนึ่ง บรานโด

เขาพูดต่อช้าๆ “นักล่าที่กำลังหวงเหยื่อมากกว่า” คำสุดท้ายที่หลุดออกมา…มันหนักแน่นจนบรรยากาศบนโต๊ะเย็นเฉียบลงทันที “มึงลืมไปแล้วเหรอว่าแกเป็นใคร?” ภีมจ้องตาไม่หลบ

ใบบัวรู้สึกว่ามีคนกำลังเดินตามหลังมาก็รีบจ้ำอ้าวไปทางบ้านพักด้วยความตื่นกลัว เหงื่อเย็นซึมออกตามกรอบหน้ารวมถึงฝ่ามือก็ชื้นไปด้วยเหงื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง เสียงฝีเท้าหนักเร่งความเร็วไล่ตามหลังมาติดๆ เมื่อคิดว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้วเป็นแน่ ดวงตาคู่สวยก ็สอดส่องมองหาอะไรที่พอจะเอามาใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ เธอก้มลงคว้าท่อนไม้ขนาดพอเหมาะมือที่อยู่ใกล้ได้ก็หลับหูหลับตาฟาดไปยังเงาตะคุ่มสูงใหญ่เดินเข้ามาประชิดด้านหลัง

ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยดูอ่อนแอของเนตรมณีคนก่อน บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่สายตาของผู้มีเมตตาที่คิดจะมาโปรดสัตว์ และไม่ใช่สายตาของนักบุญผู้เสียสละ แต่มันคือสายตาของนักล่าผู้อยู่เหนือห่วงโซ่อาหารทั้งหมด “นักล่าผี แ ห่งพระนคร”

ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาราวกับคนละเมอ สายตานั้นไม่คิดที่จะละจากหญิงสาว ที่ถือโคมไฟยืนมองการต่อสู้ เหมือนกับเป็นความคุ้นชินของนาง “ข้าน้อยมิอาจแน่ใจขอรับ แต่เท่าที่รู้มา ผู้มีดวงตาเช่นนี้ คือนักล่าศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิด เป็นผู้ที่กำราบวิญญาณ ไร้ผู้ต่อกรขอรับ”

กัลยาหาเสียงตัวเองไม่เจอ ตอนนี้เธอหวาดกลัวคนเหนือร่างที่สุด เขาเห็นเธออึกอักตอบไม่ได้ก็ยิ่งสนุก “พูดสิวะ! และลืมตาด้วย ไม่ใช่เอาแต่หลับตา หน้าตาฉันไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้นสักหน่อย” ไอ้ขาบตะโกนใส่หน้าคนใต้ร่างจนเธอสะดุ้งลืมตาขึ้นมามองหน้าของเขาจนดวงตากลมโตอาบค ลอน้ำตาสบจ้องกับดวงตาดุดันสีทมิฬจอมโหด

ปืนยิงรัวหลายสิบนัด จระเข้ยักษ์ต่างพากันดิ้นทุรนทุรายท่ามกลางสายตาของนักล่าหลายกลุ่ม "เห้ย คนนั้นเป็นนักล่าแนวหน้าหรือเปล่า ทำไมเเต่งตัวธรรมดาจังวะ" "ฝีมือเขาเหนือกว่าพวกเราเยอะเลย เป็นนักล่าโซโล่ด้วย" "กระโดดข้ามจระเข้ยักษ์ได้ เขามีกิฟต์สายพละกำลังแน่นอน แล้ว ปืนนั่นมันอะไรกัน เสียงยิงมันแปลกๆ แต่อำนาจทะลวงสูงมาก"

มีเด็กสาวร่าเริงแจ่มใสคนหนึ่ง อาศัยอยู่กับแม่ของเธอในกระท่อมกลางป่าใหญ่ เธอสวมชุดแดงสดและฮู้ดคลุมศีรษะที่คุณยายให้ไว้ตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าใครที่เดินผ่านก็เรียกเธอว่า ‘หนูน้อยหมวกแดง’ แต่ไม่มีใครรู้...ใต้รอยยิ้มนั้น เธอคือ นักล่า นักล่าจิ้งจอก และวันนี้คือวันออกล่า...