Novel & Cerita นักล่า

เสียงทุ้มติดจะหวานเอ่ยชมตัวเองอย่างหลงใหล ชายหนุ่มยืดอกขึ้น อวดรอยสักปีกนกอินทรีให้เด่นชัดยิ่งขึ้น สำหรับเขา รอยสักนี้ไม่ได้เป็นแค่ศิลปะบนเรือนร่าง แต่มันคือ สัญลักษณ์แห่งความเป็นผู้ล่า นกอินทรีคือจ้าวเวหา เป็นนักล่าที่ไม่เคยปรานีเหยื่อ และเขาน่านน้ำคนนี้ ก็คือจ้าวแ ห่งรัตติกาลที่จะออกล่าบรรดาสาวสวยและรับตัวน้อย ๆ ให้มาสยบอยู่แทบเท้า!

“มีใครไปทำอะไรมันหรือเปล่า” ปกติเจ้าแดง ชื่อโคนมตัวโปรดของพยัคฆ์ค่อนข้างสงบเสงี่ยม ถ้าไม่มีใครแกล้งหรือกระตุ้นมีหรือจะทำให้มันตกใจวิ่งหนีเตลิด

โครม ไม่ว่าจะห้องพระดีแค่ไหน ระบบความปลอดภัยสูงสุดที่มีก็ไม่สามารถช่วยไว้ได้ เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ร่างสูงของนิคกระเด็นออกไปหลายเมตร ก่อนแน่นิ่งลงในที่สุด

“อย่างเจ้าเป็นได้แค่หมาในที่ต้องมีฝูง แต่สำหรับข้าคือนักล่าที่สามารถ เดินได้เพียงลำพัง และความอดทนของนักล่า คือการเฝ้ารอเวลา ที่เหยื่อตายใจ”

“ไม่ว่าแกคิดจะทำอะไร อย่าลืมว่าแกไม่ใช่ฆาตกร เพราะงั้น แกจะไม่ใช้วิธีเดียวกันกับมัน เข้าใจมั้ย” อคินพยายามข่มกลั้นความรู้สึกคลั่งแค้นไว้อย่างที่สุด ด้วยเขาเปรียบเหมือนสีขาวสำหรับพ่อแม่ แต่อคิราห์คือสีดำสุดโสโครก เพราะงั้น หากเขาเผยด้านมืดของตัวเองออกมามากเท่าไหร่ คนที่จะผ ิดหวังเสียใจก็คงไม่พ้นพ่อแม่ “แต่ผม...”

ชายคนหนึ่งถือหอกตะโกน “สวัสดีพี่ชาย ข้าเป็นนักล่าจากเผ่าต้าเซี่ย ข้าถูกแยกจากกลุ่มของฉันในพายุทรายก่อนหน้านี้ ข้าขอพักอยู่กับท่านสักคืนได้ไหม?” ฉู่เฉินใช้ข้ออ้างเดียวกับที่เขาเคยหลอกพวกเอลฟ์รัตติกาลมาก่อน

้ดูแล นักล่าผู้นั้นรีบใช้เชือกอาคมตวัดรัดคอกวางตัวนั้นเอาไว้แน่นแล้วเก็บลงในโหลหยกที่นำตัดตัวมาด้วย การกระทำป่าเถื่อน โหดร้ายรุนแรงของนักล่า ทำให้คนในหมู่บ้านขวัญหนีดีฝ่อ เพียงแต่พวกเขาไม่รู้จะหนีไปที่ใดแล้ว เพราะไม่ว่าจะพยายามหนีเท่าใด นักล่าพวกนี้ก็ตามหาจนเจออยู่ร ่ำไป

เขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปหานาง บัดนี้นางไม่ได้ดูเหมือนลี่ฟางเหยาที่เขารู้จัก แต่นางเป็นนักฆ่าที่มีรังสีอำมหิตอยู่รอบกาย มากพอจะทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้ขนลุกวาบไปด้วยความกลัว รวมถึงพวกเขาด้วยเช่นกัน “ขโมยสิ่งใด หึ เจ้าเองก็ต้องการตราราชลัญจกรของฮ่องเต้ด้วยเช่นกันงั้นหรือ ” “เจ้าว่าอย่างไรนะ ของนี่….” “จับมันไป”

องุ่นกล่าวจบพยายามเบ่งกล้ามโชว์คิวอย่างทุลักทุเล "มึงพอเถอะกูอายคนอื่นเขาว่ะ!!! นั่นมันไม่ใช่กล้าม!!! นั่นมันขาหมูต่างหากแม่นางสองกีบที่น่ารักของฉัน~" คิวกล่าวเหน็บแนมฉันเสร็จ จึงรีบยื่นแขนยาวออกมาอย่างกะทันหัน พร้อมใช้นิ้วมือเรียวยาวหยิกเข้าตรงแก้มป่องของฉันก่อนจะวิ่งหนี ไปขึ้นรถ

เสียงคนคุมตัวแวนซักขึ้น "ฆ่ามัน ถึงเจ้าหน้าที่ Hunter จะมากฝีมือแต่คนของเราเยอะขนาดนี้ มันไม่มีทางรอดไปได้" "พวกคุณเป็นใคร" เนราสำรวจทุกคนทางดวงตาพิเศษในการแยกแยะสิ่งมีชีวิตแล้วพบว่าพวกเขาต่างเป็นหมาป่ากันทั้งนั้น จะมีคนธรรมดาปะปนไม่กี่คน