เสียใจ

“ปิ่น ตื่นมาเถอะนะ พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ” ปากบอกพลางใช้อีกมือหนึ่งลูบศีรษะของปาลิตาอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวจะทำหญิงสาวเจ็บตัวอีกครั้ง เวลาผ่านไปไม่นาน นิ้วเรียวของคนป่วยขยับเล็กน้อยทำให้คนที่นั่งกุมมืออยู่รู้สึกตัวขึ้นมา แพรขนตาสวยขยับราวกับปรับสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างที่อยู่รอบตัว “ปิ่น เธอฟื้นแล้ว” เขาอย่างดีใจที่หญิงสาวตื่นขึ้นมา แต่ทว่าดวงใจของเขากลับเหี่ยวเฉาเมื่อเห็นสายตาหวานมองมาที่เขาก่อนที่จะเบนออกไปมองที่นอกหน้าต่างเมื่อกับเขาไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น “ปิ่น พี่ขอโทษ คุยกับพี่หน่อยนะ” คนป่วยที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่ ค่อย ๆ ดึงมือของคนเองกลับเขามาและเอามาวางไว้บนหน้าท้องของตนเอง ราวกับว่ากำลังปกป้องสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ ชายหนุ่มมองการกระทำของคนตัวเล็กที่อยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิดที่เขาขังเธอไว้เช่นนั้น อีกทั้งไม่ฟังเหตุผลของเขาอีก “ปิ่นคุยกับพี่หน่อยเถอะ”

เธอคงจะผิดมากสินะที่เกิดมาไม่มีพ่อมีแม่เหมือนคนอื่นเขา เป็นเพราะเธอเป็นเด็กกำพร้าเหรอ? มันถึงทำให้ทุกคนถึงได้เกลียดเธอขนาดนี้ เธอคงจะผิดจริงๆผิดที่เธอเลือกเกิดไม่ได้ เธอไม่ได้อยากเป็นเด็กกำพร้าเลย ถ้าเธอเลือกได้เธอก็ต้องการเกิดในครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนกับคนอื่นเขา.. การที่เธอเติบโตจากสถานสงเคราะห์… มันทำให้เธอดูเป็นคนไม่ดีไปเลยใช่ไหม.. ถึงแม้ว่าเธอจะถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงไม่ดีแต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะขโมยลูกของเธอไปจากอ้อมกอดของเธอ…

ฉันถูกคุณลุงที่มาตกปลาตอนเช้าเป็นคนเจอเข้าโดยบังเอิญ ตอนที่เขาฟาดคันเบ็ดออกไป ปลายเบ็ดดันเกี่ยวโดนตัวฉันเข้า ดึงยังไงก็ไม่ออก เขาเลยเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วก็เห็นว่าฉันแช่อยู่ในน้ำ เขาตกใจจนทิ้งคันเบ็ด วิ่งหนีไปแจ้งตำรวจทันที ตอนที่ตำรวจมาช่วยฉันขึ้นจากน้ำ ฉันแทบไม่เหลือแรงหายใจ หมอที่เข้ามาช่วยก็คิดว่าฉันคงไม่รอด เมื่อโทรแจ้งเหตุฉุกเฉินไปหาสามีของฉัน ให้มาเซ็นเอกสารยินยอม เขากำลังต้มน้ำขิงให้คนรักเก่าที่ป่วยเป็นหวัดอยู่ ไม่มีเวลาไป ต่อมา เขาร้องไห้จนตาแดง ขอแค่ให้ฉันหันกลับไปมองเขาเพียงสักครั้ง

กู้เฉิงเหยียนกำลังจะแต่งงานกับรักแรก เจียงหร่านที่อยู่กับเขามาเจ็ดปีกลับไม่ตีโพยตีพาย แล้วยังช่วยจัดงานแต่งให้พวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ด้วย วันที่เขาจัดพิธีมงคลสมรส เจียงหร่านก็สวมชุดเจ้าสาวเช่นกัน บนถนนอันกว้างใหญ่ รถแต่งงานสองคันแล่นสวนกัน ตอนที่เจ้าสาวทั้งสองแลกช่อดอกไม้กัน กู้เฉิงเหยียนได้ยินเสียงเจียงหร่านบอกว่า “ขอให้มีความสุขนะ!” กู้เฉิงเหยียนไล่ตามอยู่ไกลหลายสิบกิโลเมตร ถึงได้ตามรถแต่งงานของเจียงหร่านทัน เขาดึงเจียงหร่านเอาไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น “เจียงหร่าน เธอเป็นของฉัน” ผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถแต่งงานแล้วดึงเจียงหร่านเข้าไปกอด “ถ้าเธอเป็นของคุณ แล้วผมล่ะเป็นใคร?”

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเจี่ยนจือและเวินถิงเยี่ยน รักแรกของเวินถิงเยี่ยนดันเดินทางกลับมจากต่างประเทศ ในคืนนั้น เจี่ยนจือพบว่าเวินถิงเยี่ยนพร่ำเพ้อถึงรักแรกขณะกำลังสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ที่แท้ นี่ก็คือเหตุผลที่เวินถิงเยี่ยนไม่เคยแตะต้องเธอเลยนับตั้งแต่แต่งงานกันมาห้าปี "เจี่ยนจือ เฉิงเฉิงกลับมาคนเดียว น่าสงสารมาก ฉันแค่ช่วยเธอในฐานะเพื่อน" เวินถิงเยี่ยนว่า "เข้าใจแล้ว" เธอขานรับ "เจี่ยนจือ ฉันเคยรับปากเฉิงเฉิงว่าจะไปฉลองวันเกิดเป็นเพื่อนเธอที่เกาะ ฉันแค่ทำตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้" "ดี" เธอตอบ "เจี่ยนจือ งานเลี้ยงนี้ต้องการผู้ช่วยที่ออกหน้าออกตาได้ เฉิงเฉิงเหมาะสมกว่าเธอ" "อืม ไปเถอะ" เธอตอบ ตอนที่เธอไม่โกรธ ไม่ร้องไห้และไม่โวยวายอีกต่อไป เขากลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมา จึงย้อนถาม "เจี่ยนจือ ทำไมเธอถึงไม่โกรธล่ะ" เธอก็ต้องไม่โกรธอยู่แล้วน่ะสิ เพราะเธอเองก็กำลังจะจากไปแล้วเหมือนกัน เธอเบื่อหน่ายกับชีวิตแต่งงานที่นิ่งสนิทเหมือนน้ำตายมานานแล้ว จึงแอบเรียนภาษาอังกฤษ สอบไอเอล และแอบยื่นใบสมัครเรียนต่อต่างประเทศเงียบ ๆ ในวันที่วีซ่าอนุมัติ เธอก็โยนใบหย่าให้เขา "เลิกล้อเล่นได้แล้ว ไม่มีฉันแล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปได้ยังไง" เวินถิงเยี่ยนถาม ไม่นานเธอก็ซื้อตั๋วเครื่องบิน บินไปทวีปยุโรป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย ตอนที่เขาเห็นข่าวเธออีกครั้ง ก็คือวิดีโอที่เธอสวมชุดสีแดงร่ายรำสไตล์จีนอยู่กลางอากาศในต่างประเทศ วิดีโอนั้นโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต... "เจี่ยนจือ ต่อให้ไปไกลสุดขอบฟ้า ฉันก็จะจับตัวเธอกลับมาให้ได้!" เขากัดฟันพูด

เชื่อว่าทุกคนต้องเคยคิด ถ้าหากว่าวันนั้นไม่ทำแบบนั้นทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ ถ้าหากว่าไม่พูดแบบนั้น ทุกอย่างคงดีกว่านี้ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ถ้าหากว่าวันนั้นไม่รู้จักกันก็คงดี

[ดราม่าก่อนค่อยหวาน+ตามง้อภรรยา+นางเอกเป็นนักวิจัยอัจฉริยะ] เธอนอนตกเลือดเจียนตายอยู่บนเตียงผ่าตัดเพราะภาวะตั้งครรภ์นอกมดลูก สามีกลับอยู่ในงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อเอาอกเอาใจเมียน้อย แต่งงานกันมาสี่ปี เธอพยายามทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน แต่กลับไม่ได้ทำให้เขาใจอ่อนลงเลย จนกระทั่งเห็นว่าผู้หญิงคนที่เขาทะนุถนอมยิ่งกว่าอะไรคือลูกสาวของศัตรู เธอก็ตัดใจจากเขาอย่างเด็ดขาด ทิ้งเอกสารหย่าไว้หนึ่งฉบับแล้วจากไปทันที กลับมาทำงานที่ตัวเองเชี่ยวชาญอีกครั้ง เธอสร้างผลงานครั้งใหญ่จนเป็นที่ประจักษ์ทั่วเมืองไห่ กลายเป็นนักวิจัยอัจฉริยะที่คนใหญ่คนโตมากมายพากันแย่งตัว พอเห็นหนุ่มหล่อมากมายที่ห้อมล้อมรอบตัวเธอ ท่านประธานหน้านิ่งก็ทนอยู่เฉยไม่ไหวอีกต่อไป เขาสกัดผู้ชายเหล่านั้นด้วยตัวเอง แล้วกดตัวเธอชิดกับกำแพง “คุณนายฮั่ว การหย่าครั้งนี้ ฉันไม่เห็นด้วย!”

สัญญาเมียลับๆ นำพาเธอสู่เกมรักอันตราย ที่มีเขาเป็นผู้ควบคุม เมื่อหนี้สินบังคับให้เธอต้องแลกเรือนร่าง... แต่หัวใจกลับถูกเขาช่วงชิงไปโดยไม่รู้ตัว เตยหอม หญิงสาวผู้มีหนี้สินล้นพ้นตัวและอกหักจากแฟนหนุ่มเธอกำลังจะฆ่าตัวตาย แต่ได้รับข้อเสนอสุดอันตรายจาก ทิวัตถ์ นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาเสนอให้เธอมาเป็น "เมียลับๆ" ในตำแหน่งเลขาฯ ส่วนตัว เพื่อบำเรอความสุขของเขา แลกกับการใช้หนี้ทั้งหมดของเธอ ด้วยความจำเป็น เตยหอมจึงยอมรับข้อเสนอ โดยเซ็นสัญญาลับที่เธอไม่ได้อ่านอย่างละเอียด ทำให้เธอตกเป็นเหยื่อของทิวัตถ์ ผู้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว

กว่าจะรู้ตัวว่าได้สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไปก็ในวันที่สายไปแล้ว ทว่าในเมื่อฟ้าให้โอกาสได้เจอเธออีกครั้ง เขาจะต้องรั้งเธอไว้ด้วยทั้งหมดที่มี ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

เจ้าจันทร์ถูกแฟนสาวหักหลังและต้นเหตุคือเพื่อนพี่ชาย การแก้แค้นของเธอคือเอาภาคินมาเป็นสามี