แม่เลี้ยงเดี่ยว の小説・ストーリー

ฟื้นขึ้นมาอีกที ‘เยว่ไฉหนิง’ ก็กลายเป็น ‘แม่หม้ายลูกติด’ ที่ต้องหอบลูกหนีภัยแล้ง แถมยังต้องรับมือกับแม่สามีใจร้ายน้องสะใภ้ขี้อิจฉา และพวกผู้ชายตัณหากลับที่จ้องจะฉวยโอกาส แต่ขอโทษทีเถอะ คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ในสายตานางเลยสักนิด! ในเมื่อมี ‘มิติลับ’ อยู่ในมือ มีสารพัดวิธีหาเงินไม่รู้จบ แล้วนางจะไปง้อครอบครัวเป็นพิษพวกนั้นทำไม?

เพราะคำว่า ‘ทรยศ’ จากคนที่เขาไว้ใจที่สุด ‘เพลิง’ พญาสิงห์แห่งวงการมาเฟียจึงเปลี่ยนความรักเป็นไฟแค้น! ในเมื่อพี่ชายของเธอหักหลังเขา... เธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบหนี้ครั้งนี้ด้วยร่างกาย! “น้ำตาล... พี่ชายเธอมันสารเลว! ในเมื่อมันกล้าลองดีกับฉัน เธอก็ต้องอยู่ชดใช้กรรมแทนมันที่นี่!” จากผู้หญิงที่เขาเคยเอ็นดู กลับกลายเป็น ‘นางบำเรอขัดดอก’ ที่เขาจองจำไว้ด้วยความเกลียดชัง เขาขยี้หัวใจเธอ... เขาตราหน้าเธอ... แต่ยิ่งทำร้าย เธอกลับยิ่งสั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งในใจของเขา กว่าจะรู้ว่าทุกอย่างคือ ‘แผนร้าย’ ที่เขาเข้าใจผิด... หัวใจของน้ำตาลก็แหลกสลายไปพร้อมกับลูกน้อยในครรภ์เสียแล้ว! “คุณเพลิง... พอสักทีเถอะค่ะ ตาลไม่ได้ทำอะไรผิด พี่ต้นไม่ได้ทรยศคุณ!” ท่ามกลางสมรภูมิมาเฟียที่เดือดระอุ ไฟแค้นครั้งนี้จะดับลงด้วยหยาดน้ำตา หรือจะมอดไหม้ไปพร้อมกับหัวใจของคนทั้งคู่?

ฉันเดินออกมาแล้ว ฉันจะไม่กลับไปแน่นอน บาปทรพี  คำๆนี้  ไม่ควรเกิดขึ้นกับฉันหรือกับใครเลยทั้งนั้น  ฉันผิดคิดชั่วใจไม่รักดี ฉันมันเลว  ไม่เคยทำอะไรดีๆ ให้กับครอบครัวตัวเองได้เลย พอวันหนึ่งมันจะดีขึ้นก็คงเป็นฉันที่ทำมันพังเอง

เสียงตีดังเพียะ ดังออกมานอกห้อง คนข้างนอกต่างสงสารคนในห้องจับใจนัก ทำไมนะทำไม น้องครีมต้องทนถึงเพียงนี้ คนข้างนอกห้องต่างภาวนาให้พายุอารมณ์ของคนในห้อง สงบลงโดยไว ภาวนาให้ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนที่ถูกกระทำ จะบอบช้ำไปมากกว่านี้

ผ่านมาเกือบสี่ปี แทบไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขา... กระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงวันที่อ่านข้อความจากเขา มันเป็นข้อความสุดท้ายที่เขาตอบกลับมาหลังจากที่หล่อนทักไปหาเพื่อจะบอกเรื่องสำคัญ ไปรยาจดจำได้ทุกจังหวะความคิดและความรู้สึกในเวลานั้น หล่อนไม่เคยลืมมันได้เลย... พลันเสียงเจื้อยแจ้วที่แสนคุ้นเคยก็ดึงหญิงสาวให้ออกจากความหม่นหมอง 'แม่กุ๊บกิ๊บคร้าบ แม่กุ๊บกิ๊บอยู่หนาย คุณตาพาอชิไปซื้อขนมมาเยอะแยะเลยคร้าบ' สำหรับไปรยา ไม่ใช่เวลาหรอกที่ช่วยเยียวยารักษาแผลในใจ แต่เป็นเด็กชายอชิระผู้เป็นแก้วตาดวงใจของหล่อนต่างหาก --------------- “หนูอยู่บ้านนี้ใช่ไหม” “ใช่ครับ นี่บ้านของอชิ” “แล้วพ่อเราไปไหน” “อชิไม่รู้ครับ แต่อชิมีคุณตาตัวใหญ่ๆ ใหญ่กว่าคุณลุงด้วย อชิไม่กลัวคุณลุงหรอก” “พ่อเราหนีไป ไม่อยู่เลี้ยงเราใช่ไหม” เพิ่งรู้ตัวว่าตนใจร้ายเกินไปก็ตอนที่เห็นดวงหน้าเล็กนั้นเบ้ ทำท่าจะร้องไห้ แต่น้ำตาก็ไม่ได้ไหลออกมา เพราะเจ้าตัวฮึบไว้ได้ทัน “อชิโป้งคุณลุง ไม่ให้คุณลุงมาบ้านอชิ”

"หน้าที่ของฉันคือเป็นแม่เจย์เดนแล้วก็เจนนี่ค่ะ นอกจากนี้ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันแล้ว" "แล้วหน้าที่เมียล่ะ ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยงั้นหรอ"

“โห... ” เจมส์ตาวาว ค่อยๆ รั้งสายเสื้อในลงมากองที่ต้นแขน กระเปาะสีเนื้อร่นลงมากองอยู่ใต้ราวโนม สองเต้าอวบเต่งผุดเผยออกมาอวดความสวยงาม “ใหญ่มาก… ” เจมส์นิ่งพินิจสองเต้า ผิวของแพรนวลขาวเนียนจนแลเห็นเส้นเลือดสีเขียวกระจายเป็นสายรางๆ อยู่ภายใต้ความเปล่งปลั่ง บอบบางผุดผาดไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาว “ซี้ด…” แพรนวลสะดุ้ง ริมฝีปากของชายหนุ่มครอบลงมาบนยอดปทุมเย้ายวน ดูดปลายหัวนมจนเต่งตั้งขึ้นเป็นตุ่มไตแดงเรื่อเอาไว้ในอุ้งปาก ลิ้นที่วนเลียรัดรอบหัวนมสร้างความเสียวปลาบวาบแล่นลงไปตลอดเรือนร่างของหญิงสาวที่พริ้มตาสยิว สองมือโอบกอดลูบไล้แผ่นหลังของชายหนุ่ม “ผมทนไม่ไหวแล้ว… ” ใช้เวลาเล้าโลมไม่นานนักเจมส์ก็ผละออกมาจัดการถอดกางเกงใน เพียงอึดใจสั้นๆ เนื้อตัวก็เปลือยเปล่าเล่าจ้อน แพรนวลมองเห็นอาวุธประจำกายของเจมส์ซึ่งมีขนาดมาตรฐานชายไทย หล่อนเคยเห็นมาแล้วหลายครั้ง จึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นมากนัก

ชาติก่อน หลังหย่าจึงยกลูกสาวให้สามีเพราะกลัวลูกลำบาก แต่ลูกสาวตัวน้อยกลับถูกกดขี่จากแม่เลี้ยงจนทนไม่ไหว อายุสิบหกก็ต้องจมน้ำตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ ชาตินี้ย้อนเวลากลับมาใหม่ เธอจะไม่ยกลูกสาวคนเดียวให้ต้องเผชิญชะตาชีวิตแบบเดิม เลี้ยงดูลูกสาวสุดที่รักด้วยความสามารถของตนเอง

สงคราม มาเฟียหนุ่มผู้ถืออำนาจและเงินตรา เชื่อว่าทุกอย่างซื้อได้…จนมาเจอ แก้วตา แม่ค้าผลไม้สู้ชีวิตที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร การปะทะกันเพียงครั้งแรก กลับกลายเป็นชนวนให้ชีวิตของทั้งคู่พันกันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ความทรงจำอันเลวร้ายในอดีต เธอจำฝังใจ และเมื่อเขากลับเข้ามาในชีวิต หญิงสาวที่เคยอ่อนแอ ยอมจำนนทุกอย่าง ลุกขึ้นสู้ชายใจร้าย ใจดำ ให้รู้ว่า เธอไม่ได้อ่อนแอ ไม่ได้เป็นเบี้ยล่างเขาอีกต่อไป เขาต่างหาก ที่ต้องสิโรราบ หมอบกราบแทบเท้าตน ................. "ได้โปรด...อย่าทำเอย เอยกลัวแล้วค่ะคุณยักษ์" ณศรินทร์ ยกมือไหว้ขอความเมตตา กระเถิบตัวหนีร่างสูงใหญ่ที่กำลังถอดเสื้อผ้า นัยน์ตาเขาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย พร้อมฆ่าเธอได้ทุกเมื่อ "เธอร่านไม่ใช่เหรอ ฉันคงทำให้เธอไม่อิ่ม เธอถึงได้เที่ยวร่านไปแบให้ใครต่อใคร วันนี้ฉันจะทำให้เธอกระอักอิ่มไปหลายวัน" ............... "ต่อให้คุณกราบเท้าฉัน ขอร้องอ้อนวอนฉัน ทำดีกับฉันต่างๆ นานา เพื่อให้ฉันอภัยคุณ บอกไว้นะว่า ต่อให้คุณกราบเท้าฉันจนมือทะลุลงไปใต้ภิภพ ทำดีกับฉันจนตัวตาย ฉันก็ไม่มีวันยกโทษ คุณต้องได้รับโทษที่ทำไว้กับฉัน ฉันจะทำให้คุณรู้สึกเหมือนหมาข้างถนน ที่ไม่มีใครต้องการ" ณศรินทร์กล่าวไว้