逆ハーレム Novels & Stories

"หึ…คุณหนูแห่งสกุลหยางอันยิ่งใหญ่เช่นเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อมัดใจบุรุษ สิ้นไร้หนทางถึงเพียงนี้เชียวรึ" เพ่ยเพ่ยเมื่อได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด ห๊ะ! นี่มันอะไรกัน อย่าบอกนะว่าเราย้อนยุคมาเหมือนที่เคยอ่านในนิยาย

�รีภรรยา เธอยืนมองมันราวกับโดนยาสั่ง ร่างทั้งร่างเริ่มชา จุดที่อ่อนไหวที่สุดเริ่มร้อนผ่าวและเต้นตุบๆ ยิ่งพวกเขาจุมพิตกันดูดดื่ม เธอก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของตัวเองจนนึกอิจฉาราตรีที่ได้ครอบครองจุมพิตนั้นของสมัตถ์ มันคงจะ อร่อย สินะ ไม่อย่างนั้นราตรีคงไม่ห ลับตาพริ้มแลกจูบกับเขาอย่างดุเดือดหรอก

ความเงียบในคอนโดหรูถูกทำลายด้วยเสียงลมหายใจที่ถี่กระชั้น ริรินดาในท่าคร่อมทับบนตัวเขาช่างอันตรายต่อคนมอง มือบางคว้าจับ 'ความเป็นชาย' ที่ร้อนผ่าวแล้วค่อย ๆ กดทับลงไปในช่องทางรักที่ฉ่ำชื้นช้า ๆ จนสุดทาง “อื้มมม...ริน...” อชิระคำรามลึกในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เมื่อความคับแน ่นบีบรัดตัวเขาจนแทบคลั่ง

ลึกลับนั้นได้ออกมา ชายฉกรรจ์สามคนก้าวออกจากพุ่มไม้ที่พวกมันแอบชุ่มอยู่ บนหัวพวกมันมีผ้าสีทึบปกปิดใบหน้าเหลือไว้แต่ดวงตา ในมือหนาของพวกมันกำดาบยาวไว้มั่น. มินตราได้กลิ่นคาวเลือดจากพวกมันจางๆ พวกมัน คือผู้เชี่ยวชาญในการฆ่าคนแยาคอนจากกลิ่นอายที่โฉยออกมา มินตรายังคงมองอ าคันตุกะมัจจุราชอย่างเรียบเฉย สีหน้าที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนไปเล็กน้อยจนพวกมันสังเกตุได้

เนื่องจากคนที่มาล้อมตัวเองเหล่านั้นเป็นอัลฟ่าที่กำลังปล่อยฟีโรโมนออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน ถ้าศศินก้าวขาออกมาจากรถแม้เพียงนิด หากมีฟีโรโมนของอัลฟ่าคนหนึ่งเกิดกดข่มโอเมก้าที่สลักพันธะได้อย่างในข่าวลือทางวิทยาศาสตร์การแพทย์ที่ออกข่าวให้เห็นบ่อยๆ ร่างทั้งร่างของศศินคง ไม่แคล้วทรุดลงอยู่ตรงนั้น แม้ร่างกายของภรรยาตัวเองจะถูกอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์อย่างเขาสลักพันธะเอาไว้ แต่ด้วยจำนวนของอัลฟ่าที่มีมากเกินไป เขาก็ไม่สามารถบอกได้ว่าถ้าศศินออกมาจากรถ แล้วจะสามารถต้านทานฟีโรโมนทั้งหมดเหล่านั้นได้เช่นกัน

วันต่อมา น้ำลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนแกร่งของผู้ชายที่เธอไม่แม้แต่จะคิดที่จะเข้าใกล้ชายหนุ่มเลย เป็นเพราะความสัมพันธ์ที่ผิดพลาดแค่เพียงคืนเดียวมันจึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป เธอพยายามจะหยุดความสัมพันธ์ลับๆ นี้ แต่ภูมิกลับไม่ยอมให้เธอเป็นอิสระจากเขาเสียอย่างนั้น ทั้งๆ

ดุจดาวหันขวับมามองเขา “คุณอ่านออกเหรอ?” ธีร์พยักหน้า “ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเข้าใจมัน” เขาเริ่มอ่าน “โครงการคลื่นความทรงจำ ระยะที่ 3 ผลการทดลองเป็นที่น่าพอใจ การถ่ายโอนความทรงจำสำเร็จ แต่มีผลข้างเคียงที่ไม่คาดคิด ผู้เข้าร่วมการทดลองแสดงอาการ...”

เมลดายกตัวขึ้นมองคนรักที่ใช้ปลายนิ้วลากไปบนแผลยาวเหนือหัวเน่าอย่างแผ่วเบา “มันน่าเกลียดนะวาคิมอย่ามองเลย” “ไม่เลยปมว่าแผลนี้มันทำให้คุณดูเซ็กซี่ขึ้นมาก” “อื้อ....”

ตอนที่ 102 เขาบินไปถึงลอนดอนเกือบตีห้าของอีกวันหนึ่งพร้อมกับแคลลี่ ผู้หญิงชาวอังกฤษที่เขาจ้างให้ดูแลภัคจิราน้องสาวของเขาที่ป่วยเป็นโรคนิมโฟมาเนีย หรือการไร้ความสามารถที่จะระงับอารมณ์ในเรื่องเซ็กซ์ แคลลี่ทำหน้าที่ในการจัดหาผู้ชายตามบาร์ต่างๆ มาให้กับน้องสาวของเขา