รังสิมันตุ์ไร้ใจ Novels & Stories

มู่หรงเจวี๋ยมองภาพตรงหน้า นัยน์ตาของเขาลุกโชนด้วยไฟราคะ แต่ลึกๆ แล้วกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ตีตื้นขึ้นมา สตรีตรงหน้าเขางดงามหยาดเยิ้ม เย้ายวนใจยิ่งนัก แต่นางกลับดูเหมือนศพที่เดินได้ ดวงตาของนางว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก ไร้ความเขินอาย มีเพียงค วามชิงชังและความจำนนที่น่าเวทนา

ใบหน้าคนงามปรากฏรอยยิ้มบางๆ สะท้อนแสงจันทราที่สะท้อนสาดส่องลงมาอย่างเย็นชา นัยน์ตาเมล็ดซิ่งของนางว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใดๆ “ทว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่…ฝืนดันทุรังไปก็เท่านั้น” ไป๋เสี่ยวหรันกล่าวเสียงแผ่วเบาทว่ากลับชัดทุกถ้อยคำ แท้จริงแล้ว...ไม่ใช่เพราะเส้นด้ายแดงระหว่างเขาก ับนางขาดสะบั้นลงหากแต่...ไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก “…”

น้ำเสียงอ่อนนุ่มแววตาเศร้าหมองจ้องมองมายังใบหน้างามไม่รู้ว่าเพราะคำพูดของเขาหรือว่าแววตาและความรู้สึกลึก ๆ ของร่างเดิมที่รักชายคนนี้เต็มหัวใจถึงได้ยอมใจอ่อน "เช่นนั้นบอกหม่อมฉันเรื่องหนึ่งได้มั้ย? ทำไมถึงเป็นหม่อมฉันมิใช่พระชายารอง"

“กวินค่ะ ตาไม่ได้โกรธหรือเกลียดคุณ แต่ตาแค่อยากมีจุดยืนของตัวเอง และตายังพร้อมที่จะให้โอกาสคุณอีกครั้ง ถึงแม้ครั้งนี้จะเป็นโอกาสสุดท้ายก็ตาม เพราะตาให้โอกาสคุณมาพร่ำเพรื่อจนไม่รู้จะให้ยังไงแล้ว” ลลิตาพูดออกมาทั้งน้ำตาพยายามแล้วที่จะไม่ร้องไห้ แต่เธอรักเขามากจ ริง ๆ แต่มีแค่เธออยู่คนเดียวที่เจ็บปวดเหลือเกิน แต่ชายหนุ่มกับดูสบายดี ปากบอกว่ารักเธอ แต่สายตาของเขากับว่างเปล่าเหมือนไม่มีเธออยู่ในนั้นเลย

เอมมาลินอุทานออกมาอย่างตกใจ หลังจากนั้นก็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ความโกรธเมื่อครู่นี้ ทำให้เธอลืมไปว่ารังสิมันต์กำลังจะมาที่นี่ ทั้งที่ตั้งใจจะไม่ให้เขารู้ว่าตอนนี้เธออยู่บ้านของกวินภพ “คุณเอม” รังสิมันต์เรียกชื่อเล่นเธอตามที่จันทริกาภรรยาของเขาพาเรียก เขาดูแปลกใจอยู ่เหมือนกันที่เจอเธอที่นี่ แต่ก็เพียงแวบเดียว เรียวปากหยักได้รูปก็คลี่ยิ้มออกมา แววตาที่แม้จะดูนิ่งๆ แต่กลับสามารถทำให้คนถูกมองหน้าแดงด้วยความอาย ซึ่งมันไม่ใช่ความเอียงอายแบบชู้สาว มันคือความเก้อกระดากที่เกิดจากการมองมาแบบรู้เท่าทันของเขาต่างหาก

หลี่หานเซียวท่านช่างไร้ใจยิ่งนัก ได้เช่นนั้นข้าก็จะเล่นละครฉากนี้ให้จบ ริมฝีปากบางเม้มแน่น มือเล็กกำแน่นก่อนจะผ่อนลมหายใจแผ่วเบาแล้วก้าวตรงไปผู้มาเยือนหน้าลานกว้าง ด้วยดวงตากลมใสที่ไร้เดียงสา ปรับสีหน้าให้งุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า “พวกท่าน… ”

ดาวนิลตัวสั่นเทา ขอบตาร้อนผ่าว เป็นจังหวะเดียวกับที่ติณเงยหน้ากลับมาที่ทางเดินอีกครั้ง สายตาของเขามืดสนิท ดาวนิลเห็นแต่ความว่างเปล่าจากดวงตาคู่นั้น… รองเท้าส้นสูงไร้ความหมาย ความปวดร้าว ทรมานผลักเธอให้ซอยเท้าไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ติณไม่ใช่ของเธอ ไม่ว่าเมื่อก่อนหรือวันไหน ๆ

น้ำเสียงของเซิ่งหวยจิ่งเริ่มร้อนรนขึ้นเรื่อย ๆ เขาไอออกมาอย่างรุนแรงเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ เขาใช้หางตาเหลือบมองเวินหลี แต่เธอยังคงนิ่งสงบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความสงสาร แม้แต่ฝีก้าวเดียวเธอก็ไม่ขยับเข้าไปใกล้ ใบหน้าของเซิ่งหวยจิ่งซีดเผือด

ๆ แน่นอน รังสิมันตุ์ก็นิ่งเงียบไปสักพักใหญ่ ส่วนเพลงขวัญก็แอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมของรังสิมันตุ์ ที่ตอนนี้ยังแสดงใบหน้าเรียบเฉยโดยไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ ซึ่งใบหน้าของรังสิมันตุ์ดูนิ่งมากจนน่าตกใจ จนเพลงขวัญก็ได้แต่กังวลว่าสาเหตุที่เขาเงียบไปจะต้องเป็นเรื่อง ที่เธอตั้งครรภ์แน่ ๆ

"แกมันไอ้สารเลว พี่สาวของฉันตาบอดถึงได้ชอบสารเลวอย่างแก ศพของเธอยังไม่เย็น แกก็มาอยู่กับผู้หญิงร่านไร้ยางอายคนนี้ที่นี่ แกทำให้พี่สาวของฉันตายตาไม่หลับ" สวี่จื้อตาแดงและแทบอยากจะต่อยลู่หลีให้ตายไปแบบนี้ ลู่หลีก็ไม่ใช่คนที่จะยอมถูกรังแก จึงต่อยกลับทันที ทั้งสองคนต่อ ยกันจนแยกยังไงก็แยกไม่ออก สุดท้ายถูกหมอจับแยกออก