숨겨진진실 Novels & Stories

เขาเริ่มด้วยคำถามเดิมๆ และมันน่าเบื่อในความรู้สึกของแป้งหอม หญิงสาวยกมือกอดอก เธอลืมไปว่าชุดที่สวมไม่ได้แน่นหนาพอจะปิดบังสรีระร่างกาย เมื่อเธอกอดอก รอยย่นของผ้าจึงปริแยก เปิดสิ่งที่เธออยากซ่อนจากสายตาทุกคนออกมาให้เรียวได้ชมเต็มๆ แบบสามมิติ ดูมๆ ที่แป้งหอมค ิดว่ามันเล็ก...แต่ในความคิดของเรียวขนาดมันพอเหมาะมือ เมื่อเขาไม่ใช่ผู้ชายที่มีเรือนร่างสูงใหญ่ มือของเรียวมีขนาดปกติหากจะกอบกุมเนินถันเท่าดอกบัวตูม!! เรียวยิ้ม เขาหลุบเปลือกตาปิด รีบสลัดความคิดฟุ้งซ่าน พยายามโฟกัสแค่คำถาม กับคำตอบที่ควรได้ยิน หาใช่เนินอกเต่งตึง...ตรงหน้า

เมื่อหลี่เซวียนพูดเช่นนั้นขึ้นมาทุกคนที่รู้สึกเหมือนกันว่าเคยรู้จักบุรุษชุดดำผู้นี้ที่ไหนแล้วความทรงจำเมื่อสี่ปีก่อนก็ผุดขึ้นมาพร้อมกัน เป็นเขานั่นเองเด็กหนุ่มชุดดำที่ใส่หน้ากากสีดำครึ่งหน้า ที่สามารถเอาชนะผู้เข้าร่วมการประลองทั้งหมดเมื่อสี่ปีก่อนด้วยอายุเพียงสิบเจ็ดปี เขาเป็นผู้ชนะเลิศที่อายุน้อยที่สุดตั้งแต่จัดการชุมนุมประลองยุทธขึ้น ผู้คนด้านล่างต่างชี้ไปที่เขาเสียงพูดคุยเซ็งแซ่แต่ไม่สามารถทำลายความเยือกเย็นที่หลี่เซียนมีได้เลย เรื่องที่เขาคือผู้ชนะของการประลองเมื่อสี่ปีก่อนมีเพียงท่านอาจารย์ของเขาเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริง

ทิติเอกไม่เพียงงแต่เอ่ยออกมาเท่านั้นเขาก็ยังคงทำการดันให้แผ่นหลังของคนตัวเล็กได้ชนเข้ากับผนังห้อง "คนอื่นเขาจะได้ยินเอานะคะ" "ไม่ได้ยิน มันเป็นห้องเก็บเสียง"ทิติเอกไม่คิดที่จะเสียเวลามากกว่าเดิม เมื่อเขาได้ทำการซุกใบหน้าของตัวเองลงที่ซอกคอของคนตัวเล็กก่อนที่จะทำการปลดซิบชุดที่เ ธอสวมใส่อยู่ลง ก่อนที่ชุดที่เธอสวมใสจะหลุดล่วงลงไปกองที่พื้นจนเผยให้เห็นทรวงอกปถุถันที่มีบาร์เซียร์สีดำสวมทับปกปิดอยู่

๑๗ พร้อมจะไป บุลลารีบเก็บของทุกอย่างแล้วซ่อนไว้ภายในห้องนอนตนเอง พยายามทำตัวให้เป็นปกติ ตกเย็นก็ช่วยมารดาทำอาหาร ไม่กลับไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว จากที่จะอธิบายความจริงกับเขาก็ปิดตายความคิดนั้นทันที ในเมื่อเขาไม่เห็นค่า ทำไมจะต้องไปลดคุณค่าตนเองง้อก่อนด้วย

ที่สุดเขากลายเป็นคนหนึ่งที่จำยอมอยู่ในความสัมพันธ์แบบลับ ๆ เป็นคนที่ไม่มีตัวตนทางสังคมสำหรับโลกภายนอก “ฉันทำให้เขาเป็นชู้ ซ่อนเขาไว้ไม่ให้ใครรู้ ให้เขาได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ไม่อาจบอกใครได้ ต้องเจ็บปวด ต้องทรมานเจ็บเจียนตาย ยามหลับตาก็ทำได้เพียงแค่ร้องไห้กับต ัวเอง เพราะไม่อาจบอกใครได้” อัญญาพูดเพื่อระบายความแค้นออกมาให้หมด

หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นผ้าห่มหลุดไปกองอยู่ตรงเอวเผยให้เห็นหน้าอกที่ขาวเต่งตึง อัญญารีบดึงผ้าห่มปิดทันที “เมื่อเย็นคุณบอกว่ากินแซนด์วิชไป ผมกลัวคุณจะหิวเลยเอาโกโก้ร้อนมาให้”

ิ้มกริ่มเมื่อเธอเริ่มมีอารมณ์ร่วม นิ้วแกร่งที่ซุกซอนเข้าในซอกกายสาว ขยับไปมาจนแพนตี้พองตัวขึ้นตามหลังมือหนา เขาค่อยๆ ดึงเนื้อผ้าชิ้นน้อยออกจากส่วนที่ปกปิด เส้นไหมที่เรียงตัวเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเจ้าของปรากฏแก่สายตาคมกล้า เขาดึงเส้นไหมของเธอเล่นแล้วคีบด้วยนิ ้วเบาๆ เธอร้องครางกอดตัวเองคล้ายจะหนาว รัชวินทร์ผละออกห่าง หันไปจุมพิตหน้าผากของเธออย่างปลอบโยน

ชุดที่ปลายฟ้าใส่มันดีแล้วแต่ที่ผมเงียบไปก็เพราะชุดมันเป็นทูพีชสีขาวลายลูกไม้หนะสิพอมันมาอยู่บนตัวของปลายฟ้าแล้วมันทั้งดูน่ารักแล้วก็เซ็กซี่ในเวลาเดียวกันหุ่นของปลายฟ้ามันโครตดีถ้าผมไม่สั่งปิดหาดผมคงไม่ยอมให้ปลายฟ้าใส่ชุดนี่ลงไปเล่นน้ำแน่ๆ “แล้วทำไมพี่ถึงเงียบไปหละค ะ” "ไม่มีอะไรเราไปเล่นน้ำกันเถอะ" "ไม่มีจริงๆหรอคะอ๊ะอุ้มหนูทำไมคะ"

ห้สมองประมวลผลคิดทำการต่าง ๆ ได้ไหลลื่น อลิชาร้องไห้ไม่นานก็ปาดน้ำตาฮึดสู้ต่อ เธอเสียใจแค่ไหนก็จะไม่ขอนอนซมจมปลัก พอนึกถึงบัตรวงเงินสิบล้านใบนั้นก็ใคร่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของมันอย่างยิ่งจึงเอาใบเสร็จที่ได้จากตอนซื้อชุดวันนี้มาดู เจ้าของมีชื่อย่อว่าเจย์ แต่ไม่มีแหล่งท ี่มาชัดเจนพอจะสืบสาวข้อมูลของเจ้าตัว ทำไมเขาดูลึกลับได้ขนาดนี้กัน

เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นเบาๆ สิงห์ถึงกับวางถ้วยบะหมี่ลงแล้วเบิกตากว้าง "เชี่ย... สารวัตร ไอ้หมอนั่นมันรู้รหัสกล่องของปู่สารวัตรได้ยังไง!?" ฝากล่องถูกเปิดออก ภายในบุด้วยกำมะหยี่สีแดงคล้ำ สิ่งที่ซ่อนอยู่ไม่ใช่เอกสารและไม่ใช่เงินตรา แต่เป็น 'แฟลชไดรฟ์ไทเทเนียม' ที่มีร ะบบสแกนลายนิ้วมือ และกุญแจเซฟนิรภัยของธนาคารสวิสหนึ่งดอก