영지물 の小説・ストーリー

แค่วิ่งก็แสนจะเชื่องช้าปวกเปียก มีอย่างที่ไหนบุ่มบ่ามบุกเข้ามาหาศัตรูพร้อมมีดทื่อแค่เล่มเดียว นางใช้สมองส่วนไหนคิดว่าเด็กเจ็ดขวบจะสังหารนายกองสามพันของอีกฝ่ายได้ ร่างสูงสง่ายืนขึ้นเต็มความสูงและมองสังเกตทัพแคว้นเอี้ยน ดูท่าทีเอี้ยนซ่านฉีร้อนรนปานนั้น เขาจะเชื่อก็ได้ว ่าอาหมวยสมองลิงคนนี้เป็นองค์หญิงจริงๆ ร่างสูงสง่าเอ่ยยียวนพลางลับมีดเล่มนั้น คืนความแหลมคมกลับมาดังเดิม แม้ว่ามีดสั้นเล่มนี้ดูภายนอกแล้วจะดาษดื่นก็จริง แต่เนื้อโลหะแกร่งฉกรรจ์ สลักตัวอักษรแปลว่าลูกชาย

กรวิกาพูดยิ้มๆ ปยุดาเดินลิ่วๆ เข้ามายังร้านเครื่องประดับ และรีบตรงไปยังห้องทำ งานของตัวเอง วางแก้วกาแฟและเริ่มออกแบบหัวแหวนซึ่งเป็นเครื่องประดับที่ถือได้ว่า เป็นสินค้าขายดีของร้าน ขีดๆ เขียนๆ อยู่พักใหญ่ จึงเงยหน้าขึ้นและเริ่มจิบกาแฟทำท่าคิด โดยมือขวานั้นถือแก้ วกาแฟ ส่วนมือซ้ายจับดินสอสี ซึ่งปลายด้านหนึ่งกำลังถูกกัดเบาๆ ระหว่างที่กำลังคิดถึงสายตาวาววับของผู้หญิงที่ดูสง่า แต่ออกจะเท่ห์ๆ หากว่าแววนั้นสิที่น่าสนใจเสียจนได้แนวคิดที่จะออกแบบหัวแหวนให้คล้ายกันดวงตาของเธอคนนั้น

เขาคว้าหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดูผ่าน ๆ “หนังสืออะไรเนี่ย มีแต่บทความเกี่ยวกับปรัชญา ศาสนา สงคราม ไม่เห็นมีเพลบอย หรือHFM สักเล่ม”