영지물 Mga Nobela at Kwento

องค์อินทร์กัดปากแน่น เจ็บแสบกลางร่างยามเขาเคลื่อนไหวกระแทกกาย เธอเจ็บทุกครั้งยามเขาเคลื่อนไหวขูดไถสอดลึกเข้ามาจุกลิ้นปี่ตน “อ่า ปากดีเหลือเกินแมวขโมยของฉัน อ่า แน่นเหลือเกิน อืม ชื่ออะไรบอกผัวหน่อยสิเด็กน้อย อ่า อยากเอาและเรียกชื่อไปด้วย อ่า แน่นเหลือเกิน อืม” ยิ่งขยับโ ยกเร่ากระแทกกายสอดลึกเท่าไหร่ภายในของสาวเจ้าก็ยิ่งตอดรัดคลึงแน่นหนักหน่วง

าทรายเรือนนี้พี่มอบเป็นของขวัญวันแต่งงานให้มลนะครับ พี่ทำเองกับมือทุกขั้นตอน ทรายด้านในคือทรายที่พี่เก็บกลับมาจากทะเลที่เราไปเที่ยวกับวันนั้น นำมาอบจนแห้งและย้อมสีธรรมชาติ ไม้ทำจากไม้สัก ด้านในพี่ใส่ผลึกคริสตัลเอาไว้ให้ด้วย เวลากลางคืนมันจะส่องแสงสว่างไสว วันใดที่มลมีปัญหา ให้รู้ว่าพี่จะเป็นแสงสว่างในชีวิตของมลเสมอ ถ้ามลมีปัญหาอะไร แล้วไม่มีใครช่วยเหลือได้ ก็ขอให้นึกถึงพี่

พิเศษ4 องค์หญิงเลี่ยงลี่กำลังปั้นหิมะเล่นเป็นรูปสัตว์ต่างๆ เจินเป่ากลิ้งเล่นเอาตัวถูกับหิมะไปมา แม้เจินเป่าจะตัวเกือบเท่าเสือแต่อ่อนโยนกับเลี่ยงลี่ยิ่งกว่าลูกแมว

บูรณิการ์วางแก้วน้ำที่เพิ่งรินไว้ที่เดิมแล้วเดินมาจับแขนแข็งแรงให้หยุดเคลื่อนไหว “น้องเหิมหูฝาดใช่ไหมครับแม่ น้องเหิมได้ยินเสียงบีบี” เขายังคงไม่เชื่อว่าเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงของหญิงสาว

Line ฉัน: นาย มากินข้าวเย็นบ้านฉันไหม. Boss: ได้นะ ตังค์หมดแล้วเนี่ย! ส่งโลเคชั่นมาใหม่นะ ฉันจำไม่ได้แล้ว ฮ่า ๆ

‘ไร่ชาดิฐวัฒน์’ รถสองแถวค่อนข้างเก่ามีป้ายชื่อไร่บ่งบอกว่าเป็นรถรับส่งคนงานของไร่ตามที่พี่ชายบอกเอาไว้ทำให้หญิงสาวกดปิดการบันทึกวิดีโอ สาวในชุดกระโปรงบานพลิ้วลายดอกไม้เล็กๆ ที่เขาเห็นผ่านแว่นดำและกระจกด้านหน้าใส่หมวกปีกกว้าง แล้วลากกระเป๋าพร้อมถือไม้ที่ติดมือถือเดินตรงม าทำเอาเจ้าของใบหน้ารกครึ้มด้วยหนวดเคราถึงกับเบะปาก เป็นผู้หญิงคนนี้จริงๆ

กฤติกาตอบ “ไปเที่ยวที่นี่ไหมล่ะครับน้ำตกเขาชะเมา ทางเดินง่ายพาน้องเชอรี่ไปได้ เดี๋ยวผมไปช่วยหิ้วของก็ได้”

“พี่จะทำให้น้องไปสวรรค์ อืม... หวาน... ทั้งหอมทั้งหวาน...” เรียวลิ้นตวัดลงตามรอยแยกที่เห็นยอดเกสรสีชมพูแจ่มใสอยู่ภายใน ฝ่ามือหยาบใหญ่จับต้นขาขาวให้ตั้งฉากแบะไปข้างหลังปลดปล่อยดอกไม้กลีบบางให้ลอยเด่นล่อแมลงตัวผู้เข้าไปคลุกเคล้าดอมดม และไม่รอให้ดอกไม้บานเก้อ เจ้าแมลงหนุ่ มชอนปลายลิ้นตรงเข้าสู่โพรงน้ำหวานที่ขับน้ำสีทับทิมเอ่อซึมตามแรงปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าทันที

“กูไม่ได้ซนขนาดนั้น” “มึงลืมเรื่องปีนต้นมะพร้าวแล้วตกลงมาแขนหักหรือยัง”

เมืองหลวง หนิงชิงที่ไม่รู้ว่าเจียงเฉิงมาถึงแล้ว นางได้แต่จัดการข้าวของของนางใส่กล่องมาหลายวันแล้วก็ยังไม่เสร็จ ใครใช้ให้นางมีสิ่งของมากมายกันเล่า ไหนจะแบบงานจำนวนมากที่นางทำออกมาในช่วงครึ่งปีนี้อีกที่นางต้องเอาใส่กล่องไปด้วย เสื้อผ้า เครื่องประดับ ถ้วยชามต่าง ๆ นาง ก็ยังต้องขนไปด้วยอีก ทำเอาหนิงชิงปวดหัวไปหมด หนิงชิงได้แต่หวังว่าการแต่งงานครั้งนี้จะราบรื่นสมกับที่นางต้องเหน็ดเหนื่อยเตรียมการมา