영지물 소설 & 이야기

วหมด “แก้วนั้นแค่ออเดิร์ฟครับ ต่อด้วยแก้วนี้ดีกว่าครับ คุณขิงจะได้รู้สึกดีขึ้น” พูดจบเขายื่นแก้วบรั่นดีอย่างดีที่มีน้ำแข็งก้อนกลม ๆ อยู่ในแก้วเขาแกว่งแก้วเบา ๆ เพื่อเพิ่มความเย็นให้บรั่นดีไปมาก่อนที่จะยื่นให้เธอ ขิงรับไว้ หินจะยกแก้วของตัวเองขึ้นมาชนกับเธอ หญิงสาวชนแก้วอย่างเสียไม่ได้

ี๊ยวช่วยดึงลงให้อยู่ตรงตาตุ่ม ท่อนร้อน ๆ เหมือนเเท่งไฟเปิดใช้เวลานานผงาดสู่สายตา ขนาดใหญ่ไม่เกินจริงเกี๊ยวเห็นมันจนชินตา นํ้าใส ๆ ปริ่มตรงหัวหยักสีเเดง คนตัวเล็กเเย้มยิ้มหวานลูบเล่นลำเเกนเบามือ ณคินนิ่วหน้าเสียวซ่าน เกี๊ยวรวบมือรอบลำเเกนขนาดใหญ่ร้อนระอุคล ้ายกับเขากำลังจับทรายจากทะเลทราย รูดขึ้นลงเบา ๆ พอเป็นจังหวะ ณคินจับเเขนภรรยา

พูดจบร่างของฮองเฮาก็ร่วงลงไปในน้ำเย็นเจี๊ยบ // เหี้ยยยยยย น้ำเย็นฉิบหายจะแข็งอยู่แล้วกู ใครก็ได้เอากูขึ้นสักทีเถอะ อีหวงกุ้ยเฟยคนเก่ามันลงไปได้ไงวะเนี่ย กูนึกว่าจะเหมือนน้ำในประเทศไทย ไม่น่าตอแหลเก่งเลยกู มิลกี้โอดครวญในใจ “ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วยพร ะสนมผลักฮองเฮาตกน้ำ ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ่องเต้เพคะ ฮึก ช่วยฮองเฮาด้วยเพคะ”

กริ่ง กริ่ง “ฮองเฮาเพคะ บุรุษผู้กล้ารายต่อไป มือปราบลี่จิ้ง พร้อมรับการทดสอบแล้วเพคะ” “เข้ามา!”

แสนรักเอ่ยถาม ก่อนคีบเนื้อสเต๊กชิ้นใหญ่ใส่จานเพิ่มให้น้องสาวอีกชิ้น “แต่มื้อนี้ส่งตรงจาก ‘ฮอกไกโด’ เลยนะ” “อร่อย...ว่าแต่ พี่รักพอจะจำได้ไหมว่าแก่นวิญญาณทั้งเจ็ดมีพวก แม่มดด้วยหรือเปล่า?” “ก็ต้องมีอยู่แล้วสิ”

ยิ่งเห็นยิ่งเพลียอีมนุษย์เมียเป็ด♡ ///

ภูวินทร์ นั่งลงข้างเธอ แล้วจับมือเธอ มาจูบเบาๆ กำไลและสร้อยข้อมือประดับพลอยที่เลือกหามาสำหรับเจ้าสาวแสนสวย พร้อมกับปิ่นแบบโบราณ ที่เจ้าบ่าวเตรียมให้ ไม่ได้เอามารวมกับสินสอดมาแต่น้อย ใครหลายคนบ่นกันว่า ภูวินทร์ทุ่มสุดตัว สินสอดที่มอบให้เจ้าสาวในวันนี้ มากกว่าครึ่งหนึ่ง คือของส ่วนตัวของเขา ที่ทำงานหามาได้ด้วยตัวเอง แปลงที่ดิน หลายสิบแปลง และเงินสด แปดล้าน รวมถึง เครื่องประดับอีกแปดชุด สำหรับตัวเลขอินฟินิตี้

ดุจดั่งทานตะวัน ~จบบริบูรณ์~

เอียงคอมองหน้าเขา “ถ้ายังโง่อยู่แบบนี้คงโดนหลอกไปขาย” “หนูไม่ได้โง่และไม่ได้โดนหลอกไปขายสักหน่อย” “เธอกำลังโง่” “หนูไม่เห็นเข้าใจที่คุณพูดเลย” ยกมือขึ้นมาเกาหัวตัวเองอย่างงุนงงกับคำพูดของเขาที่ไม่เข้าใจมันเลยสักนิด มือบางดึงเสื้อเกาะอกตัวเล็กขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเ องแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองเปลวเพลิงที่ก้มลงมามองหน้า (อก) เธออยู่

เย่เทียนหยู่รับจี้หยกไว้ กำไว้ในมือรู้สึกว่าวัสดุธรรมดามาก สีเองก็ไม่ได้สะดุดตาเป็นพิเศษ แม้กระทั่งจี้หยกธรรมดาก็ยังดีกว่านิดหน่อยด้วย “เสี่ยวเทียน แม้ว่าจี้หยกนี้จะดูธรรมดาไปสักนิด แต่เมื่อใส่มันแล้วกลับรู้สึกสบายมาก จะอบอุ่นในฤดูหนาวและเย็นสบายในฤดูร้อน คนทั้งคนก็สบายไปหมด หลังจากเหตุเพลิงไหม้ในครั้งนั้น สุขภาพของฉันก็แย่ลงมาก และจี้หยกนี้ก็ช่วยฉันได้มากเลย” เฉินหมิ่นกล่าวเสริม