영지물 Novels & Stories

ขิง หรือชื่อจริงคือ วนิดาตอบเสียงอ้อมแอ้ม ด้วยกว่าว่าเพื่อนที่ตัวเองอยากทำความรู้จักจะเข้าใจเธอผิดไป “บังเอิญเจอกันตอนพี่มาตามหาหนูนั่นแหละ” อคินอธิบายยืดยาว มองใบหน้าภรรยาพลางรู้สึกเสียวสันหลัง หน้าตาน่ากลัวขึ้นทันทีเลย ไม่เหลือเคล้าแมวน้อยขี้อ้อนเหมือนตอนที่อยู่ในรถเลยส ักนิด

เขาย่อมต้องการให้มันออกมาดีที่สุด มาถึงช่วงมอบสินสอดทองหมั้นที่ฝ่ายชายจัดเตรียมมาก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง เนื่องด้วยทางเจ้าสาวไม่ได้เรียกร้องทางเจ้าบ่าวจึงจัดมาให้สมเกียรติ เงินสดกองพะเนินเป็นจำนวนสามสิบเก้าล้าน ทองคำแท่ง ทองคำรูปพรรณสีทองอร่ามละลานตา เครื่องเพชรน้ำงาม ส่องประกายระยิบระยับหลายสิบชุดโดดเด่น แล้วยังมีโฉนดที่ดินทั้งใน ทั้งนอกประเทศอีกหลายฉบับ และสุดท้ายรถยนต์ป้ายแดงสัญชาติยุโรปรุ่นใหม่ล่าสุดอีกสองคัน

ฉันยืนเก้อ หยิบกระเป๋าขึ้นมาปัดๆ ส่วนยัยจาจาเดินวนรอบตัวฉัน สำรวจทุกซอกทุกมุมแล้วร้องโอ้โหไม่หยุด “ยกทรงวิกตอเรียซีเคร็ต กิ๊บผมชวารอฟสกี้ สร้อยทองคำขาวกับจี้เพชร ไอ้แก้ว ที่แท้แกเป็นคุณหนูปลอมตัวมาชัดๆ ไม่งั้นจะจู่ๆก็สวยผ่องได้ไง” “คือเรื่องมันยาวน่ะ”

มันสุดติ่ง’ ภาพหญิงสาวร่างเล็กผิวขาวราวหยวกอยู่ในท่วงท่าคลานเข่า ที่บั้นท้ายมีผู้ชายร่างสูงที่เสียงหวานๆ นั้นเรียกเขาว่า ‘พี่ชิน’ กำลังส่งขับวัตถุบางอย่างที่ทั้งยาวทั้งใหญ่ในที่ส่วนนั้น

เพล้ง เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บตามด้วยเสียงจานตกลงกระทบกับพื้นจนแตกทันทีที่มะลิพูดจบ ด้วยความไม่ชำนาญทำให้นิ้วของดอกฟ้าเผลอจุ่มลงไปในหม้อจนเกิดความเจ็บและตกใจจนทำให้อีกมือเผลอปล่อยจานใส่เนื้อหมูจนตกลงบนพื้นแตก เสียงของหล่นตกแตกพร้อมกับร่างของดอกฟ้าทรุดลงไปนั่งก

บทสิบสี่ เปลวไฟแห่งชีวิต ข้าวของในเรือนของเจินจิ่วหรงถูกเก็บลงในหีบมากมาย ขบวนรถม้าไปยังแดนใต้ทอดยาวไปถึงหน้าประตูเมืองหลวง ไท่หย่งเสียนได้แต่มองภรรยาด้วยสายตาหวาดหวั่น หากเจินจิ่วหรงกลับไม่สนใจสักนิดเดียว เอาแต่เก็บสมบัติที่จำเป็นลงในหีบ หนึ่งในนั้นคือปิ่นขนนก กระเต็นล้ำค่าที่เจินเซียหยางฮ่องเต้ประทานให้

ชโลธรผละมือออกจากพวงมาลัยข้างหนึ่งมาขยี้ผมของลูกสาวด้วยความเอ็นดู ‘ลูกน่ะน่ารักเหมือนกับแม่ของลูกนั่นแหละเฌอ’ “หนูก็ซื้อหมูสามชั้นสไลด์กับสันคอหมูสไลด์มาอย่างละแพ็ค แล้วก็กุ้งครึ่งโลหมึกครึ่งโล อ้อ! แล้วก็ไส้กรอกชีสอีกหนึ่งแพ็คด้วย” ชญาดายกนิ้วมือขึ ้นมาไล่นับตามจำนวนสิ่งของที่เธอพูดบอกกับคนเป็นพ่อ “แล้วพ่อล่ะได้ผักอะไรมาบ้างคะ ไม่ใช่ว่ามัวแต่ไปเหล่แม่ค้าสาวๆ สวยๆ จนไม่ได้อะไรมาเลยหรอกใช่ไหม” เธอหรี่ตามองหมายจะจับผิด

ธอคือกุหลาบคลี่แย้ม แรกผลิ ความงดงามไร้เดียงสาที่น่าหลงไหล พวกเหล่าเสือต่างคิดหมายครองและทำให้เธอเป็นเหยื่อ ทว่า... เธอใช้ตัณหาถักทอพวกเขาไว้ ร้อยรัดด้วยใยแห่งกามาเธอต่างหากที่เป็นคนล่า ไม่ใช่เหยื่อ…

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตค่ะ บอสคะ คุณแซมทางไกลมาจากอินเดียค่ะ อยากปรึกษาเรื่องวัสดุที่ขาดตลาดของทางนั้น” “โอนสายมาเลย ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับคุณแอล” “ตามสบายเลยค่ะ” หญิงสาวนั่งเพลิน ๆ อยู่สักพักก็หยิบนิตยสารมาอ่านรอ เพราะดูท่าแล้วการสนทนาของเขากับทางจากอ ินเดียคงไม่จบลงง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่อยากถอดใจกลับไปตอนนี้เหมือนกัน วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และเธอต้องทำให้ได้

เจ็บชะมัด มาลองคิด ๆ ดูแล้วจางหยุนนั้นกลับพบว่าตนไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับไป๋ลู่เสียนเลยจริง ๆ นั่นแหละ เมื่อลูบอกที่วูบโหวง ปรากฏว่าปลายนิ้วดันถูกโดนเนื้อผ้านิ่มทำให้จางหยุนรู้สึกตัว เขาก้มมองพลันความทรงจำยามเช้าหิมะแรกก็แทรกผ่านเข้ามา ฝ่ามือค่อย ๆ จับสัมผัสผ้า พันคอผืนนั้นที่ยังคงอยู่กับตัว