힐링 Mga Nobela at Kwento

I only said it 'cause I mean it I only mean 'cause it's true So don't you doubt what I've been dreaming 'Cause it fills me up And holds me close Whenever I'm without you" "You're so beautiful, Hope," he added. Halos mahigit ko ang hininga but I tried my best to continue singing. "You said it again My heart's in motion Every word feels like a shooting star Watching the shadows burning in the dark" Shocks. His every word really feels like a shooting star. Bakit siya ganyan? Why is he trying to melt my heart? "And I'm in love And I'm terrified

His one of a kind. ......

Halos isang pulgada na lang ang layo ng kanilang mga mukha. Ramdam ni Austin ang mainit na kamay ni Farah na marahan na humahaplos sa kaniyang dibdib, dinadama ang bawat sulok ng kaniyang balat. Hanggang dahan-dahang bumababa ang kamay nito mula sa kaniyang dibdib gamit ang mga daliri nitong animo'y gumuguhit pabilog sa kaniyang balat ay nagdadala nang kakaibang kiliti sa bawat himaymay ng kaniyang ugat.

Hinanda niya ang sarili kung sakaling hindi maniwala si Levi. “Hindi ko alam kung maniniwala ka, pero, nahanap mo ako. Dumating ka doon sa Santa Catalina kung saan ako tinago ni Marga. I saw your spirit, watching over me. Sa tuwing bumubuhos ang ulan sa hatinggabi, dumarating ka. Nasa labas ka ng bahay, sa gitna ng ulan palagi ka lang nakatayo doon at binabantayan ako. Hindi ko alam kung paano nangyari pero nakita kita. Nakausap kita. Pinatuloy kita sa bahay. At kahit hindi kita maalala ng mga sandaling iyon. I fell in love with you for the second time. My mind may have forgotten, but my heart remembers.”

Saway niya. "Bakit? Next week pa ang honey moon natin sa Ice land. Hindi na ako makapaghintay, e." Napabangon si Hielena mula sa pagkakahiga. "Makakapaghintay din 'yang libog mo." Walang nagawa ang binata kundi ang mapanguso. "Oh, geez. Sige na nga lang. Hindi bale, kapag nasa Ice land na tayo, malamig doon pero sisiguraduhin kong mainit lagi ang gabi natin," pang-aasar na sabi pa nito sabay ngisi ng nakakaloko.

Wala na siyang enerhiya para tumayo at umupo sa kalapit na bench. “O! Ang sarap sa pakiramdam kapag pinawisan, ‘di ba?” Kinuha ni Hae won ang mga tumbler nila at ibinigay sa kaniya ang isa. “Parang ang sarap tumira rito… Kumpleto ang amenities, mababait ang mga hotel staff, saka ang ganda ng lugar lalo na ngayong spring. Napansin mo ba ‘yong garden? Sobrang dami ng mga bulaklak…”

Napahinto ako sa highway ng maabutan kong red ang traffic light. Napatingin ako sa cellphone ko biglang itong mag-ring. Nakita ko ang pangalan ni Ate Kim sa screen kaya sinagot ko ito bago ikinabit ang bluetooth earphone sa tenga. Napatingin ako sa harapan at binuksan ang makina ng makitang seven seconds na lamang ang natitira. "Hello, Ate?" ("Hello? Mikela-- I want to see tita!-- Wait baby, tinatawagan ko pa ang tita mo. Hello? Mikaela?")

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."