Novel & Cerita Maghimaya Ka Maria Bisaya

aniya. Ayokong nakikita kang nahihirapan, Miguel. Ang sakit-sakit para sa akin sa tuwing pinapasan mo ang mga problema natin. Ikaw ang naging haligi ng tahanan. Ikaw ang palaging gumagawa ng paraan para mabuhay at makakain kami sa araw-araw. Hindi sana magiging ganito ang magiging buhay mo kung hindi ako sumama sa ibang lalaki noon. Hindi mo sana mararanasan ang maghirap kung mas pinili kong manatili sa totoo mong ama noon. Kasalanan ko kung bakit nangyayari ang lahat ng 'to. Kapag nabasa mo ang liham na'to, nais kong sabihin sa 'yo na si Fidel Mariano Montevallo ang totoo mong ama. Hanapin mo siya, Miggy. Sa oras na mahanap mo siya, sabihin mo sa kaniya na humihingi ako ng kapatawaran sa na

Tahimik lamang ang dalaga sa buong biyahe habang nakatulala sa madilim na bintana. Kitang-kita niya ang blanko na mukha lalo ang malamlam na mga mata. "This black window view is like my life. I don't see anything, I don't see hope and light." A few minutes ago, tumapak muli sa loob ng opisina ni Mamang si Maria. Pinahiram siya ng damit at ilang make up. "May kilala akong pwede mong utangan. O pwede kang bigyan ng malaking pera para makatulong sa ate mo."

AN: Masaya po ako dahil marami ang nagbabasa ng story ni, Maria. Salamat po sa inyong lahat. Sana'y samahan niyo ako hanggang sa huli. At pasensya po kung maraming errors diyan. 😘 -------------------------------------------------------------------------

Hay, nako Isha. May kahabaan ang naging byahe namin kasama ang ilang teacher ng school. Ayon sa itsura ng daan na nakikita ko mula sa kinauupuan ko ay masasabi kong papunta kami sa isang probinsya. "Sa wakas, nandito na tayo" umuunat na sabi ni Megumi matapos naming sabay na makababa sa bus. Ang daming istudyante at lahat sila ay halatang mayayaman.

Hinawakan ni Aling Maria ang kaniyang sikmura na medyo sumasakit na dahil sa dami ng kaniyang nakain. "Ang laki na ng tiyan mo Mama. Mukhang marami ka nga talagang nakain. Hindi ka na sexy!" biro ni Maribel sa ina sabay hagikhik. "Pasaway kang bata ka!" Pinanlakihan siya nito ng mata.

SHAINA "O, sige. Hindi ko sasabihin sa kanya kung nasaan ka man ngayon, Shaina. 'Wag kang mag-alala dahil kahit pilitin niya ako ay hindi ko sasabihin sa kanya kung nasaan ka man nga ngayon," sabi ni Tita Delia sa akin. "Ako na na ang bahala dito sa Maynila. Mag-iingat na lang kayo d'yan ng mama mo."

Bago umalis ay hinalikan niya si Bennett sa noo. “NARITO NA AKO. Kararating ko lang,” ayon kay Mariya habang may kausap sa phone. “Oo na, puro pasalubong ka na lang, e. Lahat naman ng ni-r-request mo, mayroon naman d’yan sa atin.” “Syempre naman best, iba pa rin ang galing mismo sa Manila,” tugon ni Nadine sa kabilang linya. Napailing na lang si Mariya. “Oo na. Ang dami mong arte. Deliver din naman galing Manila ang mga pagkain d’yan.”

mahina niyang usal nang makita si Damon nang nakangiti sa kanya. “Mama!” nakangiting tawag sa kanya ni Eduardo. Tumakbo papalapit si Damon sa kanya na nakabukas ang mga braso na handa siyang yakapin. “Damon… Eduardo…” Nang sandaling makalapit si Damon sa kanya ay niyakap siya nang napakahigpit. “Welcome home, Lola. We miss you so much!” saad ni Damon. Mas lalong bumuhos ang luha ni Doña Divina nang sandaling iyom hanggang sa ang lahat sa buong paligid niya ay naging kulay itim.

I let them talked while I was eating. "Salamat sa pasalubong, sis!" Ani Auntie. "Nagustohan niyo ba? Mabuti na lang at nakalusot sa eroplano." "Kaya nga. Itong calamay mabuti na lang at nakabili ka." "Uh... Oo, kasi nagpunta si Marie kahapon sa Bohol. Alam kong paborito mo 'yan kaya pinadalhan din kita."