Tula Tungkol Sa Climate Change Novels & Stories

Siguro dahil sa kadilimang hatid nito kaya masasabi kong masalimoot nga. Bigla ko tuloy naalala ang isang uri ng ulap na kung tawagin ay Nimbus Clouds… isang grupo ng mga ulap na ang hatid ay ulan, may dala-dalang ulan. Tapos nakikita ito sa tuwing may kulog at kidlat… speaking of kulog at kidlat, naalala ko na naman si Tungkung Langit.

Tila ito isang yelo, hindi dahil mas malamig pa ito sa panahon ng taglamig. May nagawa ba siyang mali at ganon na lang ito kung umasta? Iyon ang nasa isip ni Nina habang nakatanaw sa napakagandang tanawin sa kaniyang harapan. Ang maaliwalas na kalangitan at asul na karagatan ng Condoleeza ay sadya talagang nakamamangha.

tugon ko naman. "Matagal na naming inaalagaan ang inyong mundo. Ito nalang ang huling paraan upang depensahan itong planeta, wala na kaming lakas upang manatili pa dahil habang tumatagal ay unti-unting nilalason ng hangin ang aming katawan."wika ni Gira. "Bakit kayo nalalason sa hangin namin, dahil ba lumalala na ang polusyon ng hangin?"tanong ko naman na ikinatango nilang tatlo.

Saktong nakarating kami sa parking area nang magsimulang bumuhos ang ulan. “Ang bilis namang bumuhos ng ulan,” saad ko habang nasa loob kami ng sasakyan. I didn’t see it coming too soon. “It’s the severe climate change, Mrs. Hord,” aniya ni Simoun. He’s right. Due to the severe global warming, ang bilis na magbago ng panahon. The Earth’s disease is getting worst. But he’s wrong, calling me Mrs. But it’s cool.

Naalala niyang pareho ang sinabi nito sa sinabi rin ni Tristan kanina. “Hindi na siguro kailangan,” muling sabi niya habang nakatingin sa bintana. Madilim na ang langit kahit alas-sais pa lang ng gabi. Bakit kasi ang lakas ng ulan kung wala namang napabalitang bagyo? Mukhang sira na talaga ang mundo dahil sa climate change. Umuulan sa summer at kadalasan ay bumabaha kahit kaunti lang ang ulan. Kagagawan din ng mga tao kaya ganito na ang mundo ngayon. Pati ang klima, hindi na maintindihan.

[The Final Offering] Ang hangin sa Tokyo sa madaling araw ay may dalang amoy ng paparating na ulan at usok ng lungsod. Sa abandonadong bodega sa gilid ng Sumida River, ang tensyon ay kasing-talim ng labaha. Ang pamilya Cruz-Valente ay nakatayo sa gitna ng isang bilog ng liwanag mula sa mga headlight ng mga itim na sasakyan ng Sixth Protocol.

tawa ni Ben. Naging masaya ang kwentuhan sa loob ng bahay habang ang ulan ay patuloy na humahampas sa bubong. Doon ko naramdaman 'yung pagbabago sa aming lahat. Dati, kapag ganitong umuulan sa Manila, ang nasa isip lang namin ay ang traffic at kung paano makakauwi. Ngayon, ang iniisip namin ay kung paano mapapaganda ang ani at kung sapat ba ang bubong para protektahan ang aming kabuhayan.

** Tuluyan na siyang nakabawi ng lakas. Nagpasya siyang hindi na bumalik sa school at lumuwas na lang ng Manila. Sumama siya sa kaibigan ng Tiya Alice niya. Tamang-tama na naghahanap ito ng kasama sa bahay. Inalok siya nito na kung gusto niyang ipagpatuloy ang pag-aaral sa Manila, hahanap sila ng sponsor para matapos niya ang sinimulan niya. Magandang offer iyon para sa kaniya at makababawi na rin siya sa tiya niya. Isa pa, makawawala na rin siya sa anino ng mga Fetalvero. Sinabi niya ang desisyon niya sa kaniyang tiya.

Hindi man lang siya makatayo, makatakas pa. Ang ganitong uri ng bulaklak na naninirahan sa isang greenhouse mula pagkabata ay nag-iisip na maaari nitong labanan ang hangin at hamog na nagyelo sa labas. Kapag talagang dumating ang krisis, malalaman niya ang kanyang kaduwagan at kawalan ng kakayahan. “Teka! Sandali…”

Tahimik na pinunasan ni Katreese ang kanyang basang palda. “Mas dapat kang mag-ingat,” sagot ni Kira. “Panahon ng sakit kapag nagpapalit ang klima. Hangga’t maaari, manatili ka muna sa bahay mo bago kayo umalis papuntang abroad.”