Hilig Novels & Stories

Huehue Pag-dating sa parking space ng school, pinag-bukas niya ko ng pinto. Lamborghini bes! Yellow Lamborghini! ''T-Thank Y-You P-Pres'' ngumiti lang sya at umikot na para maka-sakay sa drivers seat.

Agad naman sagot ni Hiro at kinuha ang mga pinamili ni Adira na nagkalat sa sahig at agad din niya itong inilagay sa compartment ng sasakyan niya. Agad namang sumakay si Adira sa kotse ni Hiro na sports car black and tinted na para bang siya ang may-ari niyon. Well, Hiro wont mind anyway at isa pa paniguradong nasilaw na ang binata sa sinabi niya. Pagkaraan ng ilang sandali ay sumakay na rin si Hiro sa kaniyang sasakyan at naka ngiti nitong binalingan si Adira na nasa shotgun seat.

Nang dumaan sa kanyang gilid ang sasakyan ni Clinton Clemenza at maka lagpas. Tumayo lang ito sa gilid ng isang Yellow Lamborghini Huracan. “Gagana ba talaga ang plano na ito Flame? Ikakapahamak ito ng bago mong tauhan..” pagtatanong ng nakakatandang kapatid ni Flame na si Thunder.

Isang pulang bugatti Chiron, dark blue Mclaren GT at itim na Ferrari Laferrari. “Ano ang mga ‘yan?” Takang tanong ko kay Hari. “For gender reveal,” nakangiting sagot ni Hari, at halata ang pagiging excited nito. Napakunot naman ako ng noo tsaka muling napatingin sa sasakyan nang tumunog ito.

Ngunit sa hindi kalayuan, lingid sa kanilang kaalaman, may isang pulang Mercedes Benz ang tahimik na nakamasid sa bawat kilos nila. Dahan-dahang ibinaba ni Hilary Hidalgo ang tinted na bintana ng kanyang sasakyan. Walang emosyon ang kanyang mga mata habang nakatitig sa papalayong sasakyan ni Laxus at sa naglalagablab na hideout.

Ngunit ngayong hapon, ang tensyong dala ng trahedya sa highway ay nahaluan ng bagong uri ng ingay—ang walang katapusang asaran nina Neptune at Rigel na pilit nilang ginagamit para lunurin ang pighati. ​“Seryoso, Sirius? Isang mabilis na twist lang ng braso, gapang ka na agad sa mat? Para kang basang sisiw na hindi makagalaw!” Humagalpak ng tawa si Neptune habang nakasalampak sa isang malaking navy blue bean bag, hawak ang kanyang tiyan na tila ba iyon ang pinakamakatawang bagay na nakita niya sa buong taon. “I mean, we know you’re the ‘Unbothered King,’ but man, you looked very bothered and very much pinned down there!”

“Deck. Revise. Meeting in 1 hour. —TG” TG. Tirso Gotiangco. Initials pa lang, nakakakilabot na. Umupo ako, nilapag ang kape. At sa pagmamadaling ayusin ang mouse, natabig ko ‘yung mug. Diretso sa keyboard. Diretsong tumapon ang mainit-init na kape sa files, desk, at sa kamay ko. “Shiiît!” bulong ko, at tarantang nagtatanggal ng papel. Pero huli na, basang-basa na.

Habang naglalakad papunta sa section ng stroller, may tila hindi pagkakaunawaan na nangyari. “Eto ang gusto ko,” ani Mommy Pilita, sabay turo sa isang stroller na may gold accents at tila mas mamahalin pa kaysa sa kotse nila noon. “Pilita, hindi ba’t masyadong mabigat ‘yan?” tanong ni Daddy Hilirio. “Baka ikaw ang hindi kayanin magtulak.” “Anong hindi?” sagot ni Pilita. “May motor ‘yan. May voice command pa.”

H******n muna niya ang noo ko bago siya umayos ng upo sa driver seat. Makalipas ang bente minutong biyahe ay humimpil ang minamaneho nitong sasakyan sa tapat ng isang mataas na gusali. Sa tingin ko ay may limampung palapag ang building na ‘to. “ “Hilton’s Technology INC.” Basa ko pa sa malaking pangalan ng kumpanya na nakapaskil sa malaking entrance nito.

“Mahal na mahal rin kita…Rezoir Israel Hillarca.” Posible rin pala ang tunay na labis na saya…Azeria. At sa unang apo pa nga ng mga Hillarca.