Novels by ลลินลัน

ณ จวนอัครเสนาบดี ดินแดนแห่งความสงบสุข (ที่มีแต่คนคลั่งรัก) ยามบ่ายอันแสนเกียจคร้าน บรรยากาศในศาลากลางสวนดอกไม้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ และความหวานเลี่ยนที่ทำเอาสาวใช้ต้องเบือนหน้าหนี บนตั่งไม้นุ่มสบาย หลินเซียวในชุดลำลองบุรุษสีฟ้าอ่อนกำลังนอนหนุนตักของท่านอัครเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ มือเรียวถือตำราอ่านอย่างสบายใจ ในขณะที่จ้าวเยว่กำลังทำหน้าที่ปอกเปลือกองุ่น แล้วป้อนเข้าปากภรรยาอย่างเอาอกเอาใจ "อ้าม หวานหรือไม่" จ้าวเยว่ถามเสียงนุ่ม "อืม หวาน" หลินเซียวเคี้ยวตุ้ยๆ กวาดสายตาอ่านตำราต่อ "แต่ท่านปอกช้าไปหน่อย ข้ากินไม่ทันใจเลย" "ได้คืบจะเอาศอกนะฮูหยิน มีอัครเสนาบดีปอกองุ่นให้กินถึงปากยังจะบ่นอีก" จ้าวเยว่บีบจมูกโด่งรั้นนั้นเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "เมื่อคืนก็ทำข้าไม่ได้นอนทั้งคืน วันนี้ยังจะมาใช้แรงงานข้าอีก เจ้านี่มันภรรยาจอมเผด็จการชัดๆ" "ใครใช้ให้ท่านบ้ากามเองเล่า" หลินเซียวหน้าแดงแหวใส่ "ข้าบอกให้พอ ท่านก็ไม่ยอมหยุด สะโพกข้ายังระบมอยู่เลยเนี่ย ถ้ารู้ว่าแต่งงานแล้วต้องเหนื่อยขนาดนี้ ข้าหนีไปบวชชี เอ้ย บวชพระตั้งแต่แรกก็ดีหรอก" "สายไปแล้วหลินเซียว เจ้าเป็นฮูหยินของข้าแล้ว

ณ คฤหาสน์สกุลหลิน สถานที่ที่เคยปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความหวาดกลัวและรอคอยราชโองการประหารเจ็ดชั่วโคตร บัดนี้กลับมามีความสงบสุขและร่มเย็นอีกครั้ง หลินกวนและฮูหยินหลินกำลังนั่งจิบชาชั้นดีที่ลูกเขย (กำมะลอ) ส่งมาให้จากจวนอัครเสนาบดี ทั้งสองคนมีสีหน้าผ่อนคลายและดูมีน้ำมีนวลขึ้นมาก หลังจากที่ได้ไปเยี่ยมลูกชายในวัน หุยเหมิน และได้เห็นกับตาว่าอัครเสนาบดีจ้าวเยว่หลงใหลคลั่งไคล้ในตัว ฮูหยิน ของเขามากเพียงใด (แม้จะแอบสยองเรื่องที่ลูกชายตัวเองต้องตกเป็นภรรยา อย่างสมบูรณ์แบบไปแล้วก็ตาม) "สวรรค์คุ้มครองจริงๆ ที่ท่านอัครเสนาบดีตาบอด เอ้ย! รักใคร่เซียวเอ๋อร์ของพวกเราถึงเพียงนี้" หลินกวนลูบเคราอย่างอารมณ์ดี "ผ่านไปเป็นเดือนแล้ว เขาก็ยังไม่รู้ความจริง แถมยังส่งของกำนัลมาให้จวนเราไม่ขาดสาย ดูสิ โสมภูเขาอายุร้อยปีนี่ก็ของหายากยิ่งนัก" "นั่นน่ะสิเจ้าคะท่านพี่" ฮูหยินหลินยิ้มละไม "ตอนแรกข้ากังวลแทบตายกลัวลูกจะโดนจับได้ แต่ดูเหมือนเซียวเอ๋อร์จะเอาตัวรอดได้เก่งกว่าที่เราคิด วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมา คงนำไปใช้ปรนนิบัติสามีได้เป็นอย่างดี" ตึง! ตึง! ตึง! จู่ๆ เสียงทุบประตูหน้าคฤหาสน์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวราวกั

"ปล่อยข้านะ ไอ้คนบ้ากาม กลางวันแสกๆ ข้าไม่เอาโว้ยยย"เสียงโวยวายของฮูหยินใหญ่แห่งจวนอัครเสนาบดีดังลั่นไปตลอดทางเดินระเบียงไม้ ทว่าเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังกวาดลานหรือรดน้ำต้นไม้อยู่ต่างพร้อมใจกันหันหลัง ก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองต่อไปราวกับหูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ ไม่มีผู้ใดกล้าสอดมือเข้ามายุ่งกับ ‘เรื่องภายในครอบครัว’ ของผู้เป็นนาย โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของท่านอัครเสนาบดีจ้าวเยว่ที่กำลังแบกฮูหยินพาดบ่าเดินลิ่วๆ ไปยังเรือนหนังสือปัง!บานประตูห้องหนังสือแกะสลักลวดลายวิจิตรถูกเตะเปิดออกและปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยฝีเท้าของจ้าวเยว่ พร้อมกับดาลประตูที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาร่างเพรียวบางในชุดฮูหยินสีแดงสดของหลินเซียวถูกวางแหมะลงบนโต๊ะทำงานไม้จันทน์แดงตัวใหญ่กลางห้องอย่างไม่เบามือนัก ม้วนฎีกาและกองกระดาษเซวียนจื่อที่เคยวางเป็นระเบียบถูกกวาดตกลงไปกองกับพื้นบางส่วน"โอ๊ย! หลังข้า ท่านเบาๆ หน่อยไม่ได้หรืออย่างไร" หลินเซียวหน้างอ ลูบสะโพกตัวเองปอยๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นกองฎีกาที่ร่วงอยู่บนพื้น "นี่ท่าน ฎีกาพวกนี้สำคัญมากนะ เลอะหมึกหมดแล้วเห็นหรือไม่""ช่างฎีกาปะไร เลอะก็เขียนใหม่ได้ แ

แสงตะวันเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ทว่าบรรยากาศภายในเรือนหลักของจวนอัครเสนาบดีกลับคุกรุ่นไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างบนเตียง หลินเซียวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยร้าวรานไปทั้งสะโพก (ผลจากการถูกทำโทษเพราะความปากแข็งเมื่อคืน) แต่ความเจ็บปวดทางกายหรือจะสู้ไฟหึงหวงที่ลุกโชนอยู่ในอก เมื่อคืนเขาประกาศกร้าวไปแล้วว่าจะไม่ยอมให้พวกสตรีหน้าอกตู้มพวกนั้นมาเสนอหน้าแย่งสามีของเขาเด็ดขาด และบัณฑิตอย่างหลินเซียว พูดคำไหนย่อมเป็นคำนั้น "ฮูหยิน เพิ่งจะเช้าเอง เหตุใดเจ้าถึงตื่นมานั่งหน้ามุ่ยอยู่หน้ากระจกเล่า มานอนต่อเถิด" จ้าวเยว่ที่เพิ่งตื่น งัวเงียเอื้อมมือหมายจะคว้าเอวบางมานอนกอดต่อ เพียะ! "โอ๊ย!" ท่านอัครเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ถูกฝ่ามืออรหันต์ของฮูหยินฟาดเข้าที่หลังมืออย่างจัง "นอนบ้าบออันใดเล่า วันนี้ข้ามีศึกใหญ่ต้องจัดการ" หลินเซียวสะบัดหน้ามาตอบ ดวงตาดอกท้อวาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่น วันนี้เขาไม่ได้อยู่ในชุดบุรุษ แต่กลับเรียกให้สาวใช้คนสนิทเข้ามาช่วยสวมชุดฮูหยินเต็มยศตั้งแต่เช้าตรู่ เสื้อผ้าไหมสีแดงสดปักลายหงส์สยายปีกถูกสวมทับอย่างประณีต เครื่องประดับทองคำและหยกถูกประดับบนศีรษะจน

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเดินทางกลับไปแล้ว บรรยากาศภายในโถงก็เงียบสงัดลงทันที หลินเซียวผุดลุกขึ้นยืน สะบัดแขนเสื้ออย่างแรงจนลมพัดหน้าจ้าวเยว่ ใบหน้าหวานบึ้งตึงประดุจยักษ์ขมูขี "ฮูหยิน" จ้าวเยว่เอื้อมมือไปจับชายแขนเสื้ออีกฝ่าย "อย่ามาแตะตัวข้า ไปให้พ้น" หลินเซียวสะบัดมือออกอย่างเกรี้ยวกราด "คืนนี้ท่านก็ไปนอนเรือนปีกซ้ายเลยนะ แม่นางเหมยเอ๋อร์หน้าอกตู้มต้ามรอท่านอยู่ ไปให้พวกนางปรนนิบัติท่านให้หนำใจไปเลย" พูดจบ บัณฑิตหนุ่มในคราบสตรีก็สะบัดหน้า เดินตึงตังกลับเรือนหลักไปทันที ทิ้งให้ท่านอัครเสนาบดีนั่งยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดีอยู่คนเดียว "หึหึ เวลาหึงก็น่ารักไปอีกแบบแฮะ" จ้าวเยว่พึมพำกับตัวเอง "ดูซิว่าพรุ่งนี้ ฮูหยินผู้มีคุณธรรมของข้า จะมีแผนรับมือกับพวกนางอย่างไร" ยามค่ำคืน ณ เรือนหลัก บรรยากาศภายในห้องนอนเย็นยะเยือกราวกับมีหิมะตก หลินเซียวอาบน้ำเปลี่ยนชุดกลับมาใส่เสื้อซับในของบุรุษตามปกติ เขานั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง ตรงกลางเตียงมีหมอนข้างใบใหญ่ถูกวางคั่นกลางแบ่งอาณาเขตอย่างชัดเจน แอ๊ด... จ้าวเยว่ในชุดนอนผ้าไหมสีดำเดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มยียวน "อ้าว ท่

นับตั้งแต่วันที่ความลับ แตกกระจายไม่มีชิ้นดี ชีวิตของหลินเซียวในจวนอัครเสนาบดีก็พลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ หรือจะพูดให้ถูกคือ จากขุมนรกกลายเป็นสวรรค์ชั้นเจ็ด เมื่อประตูเรือนหลักปิดลงและมีเพียงองครักษ์เงากับบ่าวใบ้หูหนวกคอยเฝ้ายาม บัณฑิตหนุ่มก็ไม่ต้องทนสวมชุดกระโปรงกรุยกรายหรือยัดลูกแตงโม ไว้ที่หน้าอกอีกต่อไป เขาสามารถสวมชุดลำลองของบุรุษ นั่งชันเข่าอ่านตำรา หรือแม้แต่วิ่งไล่เตะท่านอัครเสนาบดี (เวลาที่ถูกลวนลามมากเกินไป) ได้อย่างอิสระ ภาพที่เหล่าขุนนางในราชสำนักเห็นคือ อัครเสนาบดีจ้าวเยว่ผู้เย็นชาและน่าเกรงขาม แต่ภาพที่หลินเซียวเห็นทุกวันคือ คนเจ้าเล่ห์ คลั่งรัก และมือปลาหมึกเป็นที่สุด เช้าวันหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องหนังสืออันเงียบสงบกำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก (ที่ฝ่ายหนึ่งเต็มใจและอีกฝ่ายกำลังบ่นอุบอิบ) หลินเซียวในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตากำลังนั่งอยู่บนตักกว้างของจ้าวเยว่ มือเรียวถือพู่กันช่วยวงจุดที่ผิดพลาดในฎีกาของขุนนางท้องถิ่นอย่างขะมักเขม้น "ตรงนี้ ขุนนางเมืองหลัวหยางรายงานตัวเลขภาษีเกลือผิดไปสองร้อยตำลึง ท่านดูสิ คำนวณแค่นี้ก็พลาด ช่างไม่ได้เรื่อง" หลินเซียวบ่นงึมงำ