Romans de ลลินลัน

"อ๊ะ... อึก" หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะคุ้นชินแล้ว แต่ความอึดอัดในตอนแรกก็ยังคงมีอยู่ "ผ่อนคลายนะคนดี วันนี้ข้าจะกินของขวัญให้หมดทุกหยาดหยดเลย" จ้าวเยว่พรมจูบไปทั่วใบหน้า ซอกคอ และลาดไหล่เพื่อปลุกปั่นอารมณ์ นิ้วมือภายในขยับเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ควานหาจุดกระสันและกดเน้นย้ำๆ จนหลินเซียวต้องหวีด

"ยะ... อย่ามองนะ ข้าบอกว่าอย่ามองไงไอ้ตาคนบ้า" หลินเซียวหน้าแดงแปร๊ดจนแทบจะระเบิด รีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดอกตัวเอง บิดท่อนขาเข้าหากันด้วยความขวยเขิน "ขะ... ข้าจะไปเปลี่ยนชุดแล้ว ถอยไปเลยนะ" หลินเซียวเตรียมจะวิ่งหนีเข้าหลังฉากกั้น แต่มีหรือที่พยัคฆ์ร้ายจะปล่อยเนื้อชิ้นโตที่มาเสิร์ฟถึงปากให้หลุดร

งานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดอายุครบยี่สิบเจ็ดปีของอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายจ้าวเยว่ ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่โตมโหฬาร ณ จวนอัครเสนาบดี ขุนนางน้อยใหญ่จากทั่วทั้งราชสำนักต่างพากันหอบหิ้วของขวัญล้ำค่า ทั้งหยกแกะสลัก ภาพวาดโบราณ และทองคำแท่ง มามอบให้เพื่อประจบประแจงผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดของโอรสสวรรค์ ทว่าแม้

"ข้ารังแกเขางั้นหรือ" จ้าวเยว่หันมามองภรรยาด้วยสายตาดุๆ ก่อนจะตวัดแขนรวบเอวหลินเซียวเข้ามากอดไว้แนบอกอย่างแนบแน่นต่อหน้าศิษย์ "เจ้าเด็กนี่มันแต่งกวีเกี้ยวเจ้า มันจงใจใช้คำว่าบุปผาเปรียบเปรยถึงเจ้า แล้วมันยังกล้าขยับเข้ามาใกล้เจ้าจนจะได้กลิ่นน้ำหอมกันอยู่แล้ว ข้าเป็นสามี ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะสั่งสอน ส

"ดังนั้น หลักการปกครองด้วยคุณธรรมของขงจื๊อ จึงเน้นย้ำที่การประพฤติตนเป็นแบบอย่างของผู้ปกครอง" เสียงทุ้มหวานของอาจารย์หลินดังกังวานใส ท่วงท่าการอธิบายที่ฉะฉานและรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ทำให้เขาดูเปล่งประกายเจิดจ้า ลูกศิษย์หลายคนมองอาจารย์ของตนด้วยความเลื่อมใสศรัทธา และปฏิเสธไม่ได้ว่า มีบัณฑิ

หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาฮันนีมูนอันแสนหวาน (และเหน็ดเหนื่อยจนเอวแทบพัง) ที่เมืองเจียงหนาน ชีวิตของสองสามีภรรยาแห่งจวนอัครเสนาบดีก็กลับเข้าสู่วิถีปกติในเมืองหลวง จ้าวเยว่กลับไปทำงานในราชสำนัก เป็นท่านอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้ทรงอำนาจและน่าเกรงขามดุจพญามัจจุราชเช่นเดิม ส่วนหลินเซียว ในฐานะฮูหยินที่ได้รับร

ยามห้าย (21.00-23.00 น.) ณ เรือนอุ่นอิงเหมันต์บรรยากาศยามดึกควรจะเงียบสงบและเยือกเย็นตามชื่อเรือน ทว่าภายในห้องนอนของอาหลินกลับร้อนระอุราวกับมีใครมาสุมไฟ เตาผิงหินอ่อนถูกจุดจนสว่างไสว แต่อาหลินกลับรู้สึกว่าความร้อนไม่ได้มาจากเตาไฟ แต่มันมาจากร่างกำยำ ที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนเตียงของเขาต่างหาก"ทะ... ท่านอ๋อง เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ ไม่สบายหรือ ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น เหงื่อแตกเต็มหน้าผากเลย"อาหลินที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเสร็จ รีบวิ่งเข้ามาดูอาการเจ้านายที่จู่ๆ ก็บุกเข้ามาในห้องของเขาผ่านประตูลับเชื่อมห้องบรรทม หยางเฉินนั่งหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาคมกริบหยาดเยิ้มและเต็มไปด้วยความพลุ่งพล่าน ชายหนุ่มปลดสายคาดเอวและกระชากคอเสื้อคลุมตัวในออกกว้างเพื่อระบายความร้อน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ"อาหลิน... ร้อน ข้าร้อนไปหมดทั้งตัว" หยางเฉินครางเสียงทุ้มพร่า มือหนายกขึ้นกุมขมับอาหลินตกใจ รีบยื่นมือไปแตะหน้าผากกว้างเพื่อวัดไข้ ทว่าอุณหภูมิที่สัมผัสได้มันร้อนระอุราวกับคนเป็นไข้สูงจัด "ตัวร้อนจี๋เลยพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าแพ้อาหาร ข้าน้อยจะไปตามหมอหลวงเดี๋ยวนี้"หมับ! ยังไม่ทันที่อ

ภายในห้องเครื่องส่วนตัวที่เงียบสงบ อาหลินกำลังนั่งหลังขดหลังแข็ง เพ่งสายตาผ่านแสงตะเกียงและแสงแดดอ่อนๆ ยามสาย มือเล็กถือแหนบเงินเล่มจิ๋ว ค่อยๆ คีบเศษขนอ่อนและสิ่งเจือปนชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกจาก รังนกนางแอ่นสีโลหิตการทำความสะอาดรังนกเกรดพรีเมียมนั้นคือบททดสอบความนิ่งของจิตใจระดับปรมาจารย์ รังนกสีแดงเข้มที่แช่น้ำแร่บริสุทธิ์จนพองตัวฟูฟ่อง ดูงดงามราวกับเส้นด้ายทับทิมที่สานทบกันไปมา อาหลินรู้ดีว่ารังนกโลหิตนั้นอุดมไปด้วยแร่ธาตุที่ซึมซับจากผนังถ้ำ มีสรรพคุณชั้นเลิศในการบำรุงเลือดลม หยินหยาง และฟื้นฟูปอดให้แข็งแรง แต่มันก็แลกมาด้วยความคาวที่มากกว่ารังนกขาวปกติ หากทำความสะอาดไม่ดีหรือปรุงผิดวิธี ของล้ำค่าราคาหมื่นตำลึงก็อาจกลายเป็นของคาวชวนแหวะได้ในพริบตา"เสร็จสักที สะอาดเอี่ยมกริบไร้ที่ติ" อาหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปาดเหงื่อที่ซึมบนหน้าผาก รังนกโลหิตบัดนี้พองตัวเต็มที่และใสสะอาดประกายแดงเรื่ออดีตเชฟมิชลินหันไปหยิบสาลี่หิมะ ผลใหญ่เบ้อเริ่มที่คัดสรรมาอย่างดี เปลือกสีเหลืองนวลและเนื้อที่อัดแน่นไปด้วยน้ำหวานชุ่มฉ่ำ อาหลินใช้มีดแกะสลักปลายแหลมเฉือนขั้วสาลี่ออกเป็นฝา จากนั้นคว้านแกนและเมล็ดตรงกลางอ

ณ ศาลาริมสระบัว สายลมยามเช้าพัดเอื่อยๆ อาหลินตักโจ๊กเนื้อเนียนส่งให้ท่านอ๋อง หยางเฉินรับชามไปตักชิม วินาทีที่เนื้อโจ๊กสัมผัสลิ้น ดวงตาคมก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ความเนียนนุ่มของปลายข้าวที่แทบจะละลายหายไปในโพรงปากโดยไม่ต้องเคี้ยว ผสานกับรสชาติกลมกล่อมของน้ำซุปกระดูกหมู และความเด้งสู้ฟันของเนื้อหมูสับ มันช่างเป็นรสชาติที่อบอุ่นและเป็นมิตรกับกระเพาะอาหารที่สุด"เนื้อข้าวมันเนียนละเอียดถึงเพียงนี้ได้อย่างไร เจ้าไม่ได้เคี่ยวข้ามคืนมิใช่หรือ?" หยางเฉินถามด้วยความประหลาดใจ"นี่คือเทคนิคการหมักข้าวด้วยไข่เยี่ยวม้าพ่ะย่ะค่ะ ความเป็นด่างจะช่วยย่อยสลายโครงสร้างของแป้ง ทำให้ข้าวเปื่อยง่ายและเนียนละเอียดราวกับครีม" อาหลินอธิบายด้วยความภูมิใจในวิชาชีพ ลืมความเขินอายไปชั่วขณะ "บวกกับไข่เยี่ยวม้าที่ข้าน้อยเลือกใช้ เป็นไข่ที่หมักด้วยขี้เถ้าและชาดำชั้นดี ทำให้ไม่มีกลิ่นฉุนฉุนกึก ทานแล้วช่วยปรับสมดุลธาตุในร่างกายได้ดีเยี่ยมเลยนะพ่ะย่ะค่ะ"หยางเฉินมองรอยยิ้มเจิดจ้าและดวงตาที่เป็นประกายยามพูดถึงเรื่องอาหารของคนตรงหน้า ความรู้สึกรักใคร่และหวงแหนปะทุขึ้นในอกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มตักโจ๊กเข้าปา

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ฉลุลาย ทาบทับลงบนร่างโปร่งบางที่นอนม้วนตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนา อาหลินขยับตัวซุกหน้าลงกับหมอนใบโตด้วยความเกียจคร้าน ทว่าทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกับเนื้อผ้า ความรู้สึกปวดหนึบและแสบร้อนจางๆ ก็แล่นปราดขึ้นมาจนสติที่ยังสะลึมสะลือตื่นตัวเต็มที่อดีตเชฟหนุ่มเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยอัตโนมัติบวม มันบวมเจ่อจนรู้สึกได้ชัดเจนภาพเหตุการณ์อันแสนเร่าร้อนในรถม้าเมื่อคืนฉายซ้ำเข้ามาในหัวราวกับพลุไฟที่ระเบิดตูมตาม จุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความหึงหวงของพญายมราช แปรเปลี่ยนเป็นการสูบวิญญาณที่ลึกล้ำและยาวนานจนเขาแทบจะขาดใจตายคาอกกว้าง ท่อนแขนแกร่งที่กอดรัด เสียงครางทุ้มต่ำในลำคอ และรสสัมผัสที่ทำให้ร่างกายของเขาอ่อนระทวยจนต้องยอมจำนน บ้าเอ๊ย! ถ้าจ้าวเหว่ยไม่ส่งเสียงเรียกบอกว่าถึงจวนแล้วล่ะก็ เขาคงถูกท่านอ๋องจับกินตับคารถม้าไปแล้วจริงๆ"อ๊ากกก! ไอ้หลิน แกเสียจูบแรกในโลกโบราณให้เจ้านายตัวเองไปแล้ว"อาหลินดิ้นพราดๆ ทึ้งผมตัวเองอยู่บนเตียงด้วยความเขินอายจนหน้าแดงเถือกไปถึงใบหู เขาจำได้ลางๆ ว่าหลังจากผละออกจากกัน ท่านอ๋องก็เป็นคนอุ้มเขาที่หมดเรี

ฟู่...! ทันทีที่ฝาถูกเปิด ไอน้ำร้อนระอุที่เก็บกักความหอมล้ำลึกของซอสเอ็กซ์โอก็พวยพุ่งออกมาระเบิดกลางลานจัดเลี้ยง กลิ่นหอมของกุ้งทะเลสดๆ ที่ถูกผัดกับพริกเผา กังป๋วย และเหล้าเส้าซิง มันรุนแรงและเย้ายวนเสียจนขุนนางทั้งลานต้องสูดลมหายใจลึก ฮ่องเต้ถึงกับชะโงกพระพักตร์มองด้วยความสนพระทัย สีสันของกุ้งมังกรสีแดงสดตัดกับหน่อไม้ฝรั่งสีเขียวชวนให้น้ำลายสออย่างไม่อาจต้านทาน"หอมยิ่งนัก นี่คือเมนูอันใดกัน เฉินเอ๋อร์?" ฮ่องเต้ตรัสถามด้วยความประหลาดพระทัยหยางเฉินตวัดสายตาไปมองอาหลิน เป็นเชิงอนุญาตให้เชฟหนุ่มเป็นผู้นำเสนอ อาหลินก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว โค้งคำนับอย่างมีมารยาทแบบคนยุคใหม่ที่ปรับให้เข้ากับยุคโบราณ"ทูลฝ่าบาท เมนูนี้มีชื่อว่ากุ้งมังกรเริงระบำซอสสวรรค์พ่ะย่ะค่ะ เป็นเมนูที่ข้าน้อยคิดค้นขึ้นเพื่อบำรุงพระวรกายของชินอ๋องโดยเฉพาะ เนื้อกุ้งมังกรสดใหม่ผัดกับซอสสูตรลับที่ใช้เวลาหมักบ่มนานนับเดือน รสชาติจัดจ้านช่วยกระตุ้นความอยากอาหาร และปราศจากความเลี่ยนที่ทำให้ระคายเคืองกระเพาะพ่ะย่ะค่ะ"องค์รัชทายาทหยางเจี้ยนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กระตุกยิ้มมุมปาก พระองค์ทรงลุกขึ้นยืนแล้วกราบทูลฮ่องเต้ "เสด็จพ่

บรรยากาศภายในห้องเครื่องหลวงที่เคยร้อนระอุด้วยเปลวไฟจากเตานับร้อย บัดนี้กลับถูกแช่แข็งด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชินอ๋องหยางเฉิน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหยดน้ำที่ร่วงหล่นลงพื้น อาหลินถูกรัดแน่นอยู่ในอ้อมอกแกร่งจนแทบจมหายเข้าไปในชุดคลุมปักลายพยัคฆ์ เขาได้ยินเสียงหัวใจของบุรุษผู้ยิ่งใหญ่เต้นกระหน่ำดั่งกลองรบ มันไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่มันคือโทสะที่พร้อมจะฉีกกระชากผู้ใดก็ตามที่กล้าแตะต้องของรักของหวงองค์รัชทายาทหยางเจี้ยนหรี่นัยน์ตาดอกท้อลง รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูประดุจเพลย์บอยเจ้าสำราญค่อยๆ เลือนหายไป ความกดดันระหว่างสายเลือดมังกรและพยัคฆ์ทมิฬปะทะกันกลางอากาศจนบ่าวไพร่รอบข้างแทบจะหยุดหายใจ"น้องเจ็ด เจ้ากล่าวหนักเกินไปแล้วกระมัง" หยางเจี้ยนเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ทว่าแววตากลับเย็นชา "ข้าก็แค่ชื่นชมฝีมือพ่อครัวของเจ้า ไม่ได้คิดจะแย่งชิงเสียหน่อย ไฉนต้องทำท่าราวกับข้าไปพรากชายาของเจ้าด้วยเล่า""สำหรับข้า อาหลินสำคัญยิ่งกว่าชายาใดๆ ที่ท่านจะหามาประทานให้ข้าเสียอีก" หยางเฉินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นและเฉียบขาดจนอาหลินที่ซุกอยู่กับอกถึ

เมื่อตะวันลับขอบฟ้า งานเลี้ยงสังสรรค์รอบกองไฟก็เริ่มต้นขึ้น เสียงดนตรีพื้นบ้านและเสียงหัวเราะดังกึกก้องไปทั่วหุบเขาในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน หยางจิ้งหรันก็ฉวยโอกาสจูงมือภรรยาของตน แอบหลบฉากออกจากงานเลี้ยง พาเดินขึ้นไปยังจุดชมวิวบนเนินเขาที่สูงที่สุดของไร่ชิงสุ่ย ซึ่งสามารถมองเห็นอาณาเขตทั้งหมดได้กว้างไกลสุดสายตาอากาศยามค่ำคืนเริ่มเย็นลง หยางจิ้งหรันถอดเสื้อคลุมของตนออก คลุมทับร่างโปร่งของลี่จินเยว่ไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะสวมกอดจากด้านหลัง ดึงร่างบางเข้ามาซบกับแผงอกกว้าง“พากระหม่อมขึ้นมาทำไมเงียบๆ ตรงนี้เล่าพ่ะย่ะค่ะ ข้างล่างกำลังจะเตรียมปล่อยโคมลอยกันแล้วนะ” ลี่จินเยว่เอ่ยถาม แขนเรียวซ้อนทับลงบนท่อนแขนแกร่งที่กอดเอวตนอยู่“ข้างล่างคนพลุกพล่านเกินไป ค่ำคืนที่แสนพิเศษเช่นนี้ ข้าอยากอยู่กับเจ้าเพียงลำพังมากกว่า”หยางจิ้งหรันก้มลงจุมพิตที่กระหม่อมบาง ก่อนจะล้วงเอากล่องไม้จันทน์หอม ขนาดเล็กที่สลักลวดลายอย่างวิจิตรบรรจงออกมาจากอกเสื้อ แล้วยื่นไปตรงหน้าลี่จินเยว่“สิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” ลี่จินเยว่รับกล่องมาเปิดดูด้วยความสงสัยภายในกล่อง บรรจุ ตราประทับหยกขาว เนื้อเนียนละเอียดที่สุดเท่าที่ลี

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ฤดูกาลผันแปรจากเหมันต์อันหนาวเหน็บสู่คิมหันต์ และล่วงเลยเข้าสู่ฤดูสารท (ฤดูใบไม้ร่วง) อีกคราครบรอบหนึ่งปีเต็มพอดี นับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสสะท้านเมืองหลวงระหว่างพญายมแห่งต้าฉู่และคุณชายรองตระกูลลี่ณ อาณาจักรฟาร์มเกษตรหลวงชิงสุ่ย ท้องทุ่งที่เคยกว้างใหญ่อยู่แล้ว บัดนี้ถูกขยายอาณาเขตออกไปจนสุดลูกหูลูกตา รวงข้าวสีทองอร่ามโค้งคำนับผืนดินรอการเก็บเกี่ยว กลิ่นหอมของผลไม้สุกงอมและพืชผักนานาพรรณลอยอบอวลไปทั่วหุบเขาผีเสื้อ วันนี้ไม่ใช่เพียงวันเก็บเกี่ยวผลผลิตประจำปีธรรมดา แต่เป็นวันเฉลิมฉลอง เทศกาลขอบคุณฟ้าดินและฉลองครบรอบหนึ่งปีแห่งการก่อตั้งอาณาจักรชิงสุ่ย ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมหกรรมงานเฉลิมฉลองระดับแคว้น (เมื่อพระชายาสวมวิญญาณเถ้าแก่ใหญ่)“ทางซ้ายอีกนิด โคมไฟสีแดงตรงนั้นมันเอียงไปสองชุ่น (นิ้ว) แล้ว ขยับให้มันตรงๆ หน่อย ส่วนซุ้มอาหารตรงนั้น เอาป้าย ชิมฟรี ไปตั้งให้เห็นชัดๆ เราต้องทำให้ชื่อเสียงของชิงสุ่ย เป็นที่รู้จักและประทับใจไปทั่วทั้งเมืองหลวง เข้าใจหรือไม่”เสียงเจื้อยแจ้วที่คุ้นเคยดังมาจากลานกว้างหน้าคฤหาสน์ชิงสุ่ย ลี่จินเยว่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าครามปักลายรวงข้าวสีท

ลี่จินเยว่หันกลับมาเผชิญหน้ากับใต้เท้าจ้าว “ใต้เท้าจ้าว ท่านเคยเรียนรู้เรื่อง การลงทุนและผลกำไรหรือไม่ การรับสตรีสองนางนี้เข้ามาในจวน ข้าต้องเสียค่าข้าวสาร ค่าน้ำ ค่าเสื้อผ้าเครื่องประดับ และค่าใช้จ่ายจิปาถะ โดยที่ผลตอบแทนของพวกนาง มีแค่การนอนอุ่นเตียง ซึ่งหน้าที่นั้น ข้าทำได้ดีกว่าพวกนางเป็นร้อยเท่า”คำประกาศกร้าวที่แสนจะไร้ความละอาย ทำเอาขุนนางรอบๆ ถึงกับหน้าแดงซ่าน ส่วนหยางจิ้งหรันที่ยืนอยู่ด้านหลัง แทบจะหลุดยิ้มกว้างจนแก้มปริ รังสีอำมหิตมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความพอใจขั้นสูงสุดที่ภรรยาออกโรงหึงหวงตนเองอย่างบ้าคลั่ง“พะ... พระชายา ท่านพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร เรื่องทายาทสืบสกุลคือเรื่องสำคัญนะพ่ะย่ะค่ะ หากไม่มีบุตร จวนอ๋องจะไร้ผู้สืบทอด” ใต้เท้าจ้าวเถียงคอเป็นเอ็นลี่จินเยว่เชิดหน้าขึ้น “ทายาทหรือ หากชินอ๋องต้องการทายาท พวกเราก็แค่รับอุปการะเด็กจากเชื้อพระวงศ์สายรองมาเลี้ยงดูก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นต้องพึ่งสตรีที่ท่านส่งมาเลย”ลี่จินเยว่ก้าวเข้าไปประชิดใต้เท้าจ้าว แววตาดุดันและเฉียบขาด “ข้าจะบอกอะไรให้นะ ใต้เท้าจ้าว หยางจิ้งหรัน คือสามีของข้า ร่างกายของเขา หัวใจของเขา และทรัพย์สมบั

ฤดูเหมันต์เวียนมาบรรจบอีกครา อากาศในแคว้นต้าฉู่เริ่มหนาวเย็นจนเกล็ดหิมะโปรยปราย ทว่าสำหรับอาณาจักรการค้าชิงสุ่ย ฤดูหนาวไม่ใช่ช่วงเวลาจำศีล แต่เป็นช่วงกอบโกย ครั้งใหม่ที่กำลังจะทำให้กระแสเงินตราไหลมาเทมาไม่ขาดสายณ หุบเขาเป่ยซาน ซึ่งเคยเป็นสถานที่ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ส่วนตัวของชินอ๋อง บัดนี้ได้ถูกพลิกโฉมหน้าใหม่จนชาวเมืองหลวงต้องตื่นตะลึงที่ราบเชิงเขาซึ่งเต็มไปด้วยตาน้ำพุร้อนธรรมชาติ ถูกเนรมิตให้กลายเป็น สถานพักตากอากาศน้ำพุร้อนชิงสุ่ย สถานที่พักผ่อนหย่อนใจระดับหรูหราสำหรับแขกคนสำคัญ มีทั้งเรือนพักไม้ไผ่ที่ให้ความเป็นส่วนตัว บ่อแช่น้ำแร่กลางแจ้งที่จัดแบ่งสัดส่วนอย่างงดงาม และบริการนวดแผนโบราณด้วยสมุนไพรชั้นเลิศจากไร่ชิงสุ่ย“เอาล่ะทุกคน ฟังให้ดี”ลี่จินเยว่ในชุดกันหนาวบุขนจิ้งจอกสีขาวฟูฟ่อง กำลังยืนถือม้วนกระดาษสั่งการบรรดาผู้ต้อนรับและหมอนวดประจำสถานพักตากอากาศ “จำไว้ว่าลูกค้าที่มาเยือนที่นี่ ล้วนเป็นขุนนางและคหบดีกระเป๋าหนัก พวกเขาเดินทางมาเพื่อซื้อความผ่อนคลายและหลีกหนีความวุ่นวาย ดังนั้นรอยยิ้มต้องประดับบนหน้าเสมอ บริการให้ดุจดั่งพวกเขาเป็นเทพเซียน หากผู้ใดทำให้แขกพึงพอใจและยอดสั่ง

ลี่จินเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ด้วยวิญญาณคนบริการ จึงส่งยิ้มการค้ากลับไป “ขอบคุณสำหรับคำชมพ่ะย่ะ... เอ่อ ขอบคุณขอรับคุณชาย ท่านสนใจสินค้าตัวใดของร้านเราหรือ สมุนไพรเหล่านี้ล้วนเป็นของชั้นเลิศทั้งสิ้น”พ่อค้าหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้จนประชิดตัว “สินค้าในร้านท่านล้วนล้ำค่า แต่สิ่งที่ข้าสนใจที่สุด คือเจ้าของร้านต่างหาก ข้าคือนายน้อยแห่งตระกูลการค้าซีอวี้ หากท่านยินดี เรามาร่วมทุนกันเปิดเส้นทางการค้าไปถึงแดนตะวันตกดีหรือไม่ ข้าพร้อมจะมอบส่วนแบ่งให้ท่านอย่างงาม และพร้อมจะมอบหัวใจให้ท่านด้วย”ไม่พูดเปล่า พ่อค้าหนุ่มชาวต่างชาติยังเอื้อมมือไปคว้ามือของลี่จินเยว่ หมายจะก้มลงจุมพิตที่หลังมือตามธรรมเนียมทักทายของบ้านเมืองตนลี่จินเยว่เบิกตาโต เตรียมจะชักมือกลับทว่าก่อนที่ริมฝีปากของพ่อค้าต่างชาติจะได้สัมผัสกับหลังมือของลี่จินเยว่ อุณหภูมิบนชั้นสองของศูนย์การค้าก็พลันลดฮวบลงราวกับพายุหิมะพัดถล่มกรอบบบ! เสียงไม้แตกร้าวอย่างรุนแรงดังขึ้นรถเข็นไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ถูกมือแกร่งของใครบางคนบีบจนแหลกละเอียดคามือหยางจิ้งหรันที่เดินตามมาเงียบๆ ก้าวพรวดเดียวเข้ามายืนขวางกลางระหว่างพ่อค้าต่างชาติและลี่จินเยว่

สามเดือนต่อมาหลังจากที่ชินอ๋องและพระชายาเดินทางกลับมาจากการสุ่มตรวจงาน (และดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์) ที่หัวเมืองทางเหนือ เมืองหลวงแคว้นต้าฉู่ก็ต้องเผชิญกับปรากฏการณ์สั่นสะเทือนวงการการค้าอีกครั้งณ ถนนสายหลักที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง อาคารไม้สามชั้นขนาดมหึมาที่ถูกก่อสร้างและปิดคลุมด้วยผ้าใบมานานนับเดือน บัดนี้ได้เปิดเผยโฉมหน้าอันงดงามตระการตาให้ชาวเมืองได้ยลโฉมป้ายไม้สลักตัวอักษรสีทองอร่ามแขวนเด่นหราอยู่เหนือประตูทางเข้า ศูนย์การค้าชิงสุ่ยพรีเมียมใช่แล้ว นี่คือ ห้างสรรพสินค้าซุปเปอร์มาร์เก็ต แห่งแรกในประวัติศาสตร์ยุคโบราณ ที่ลี่จินเยว่ทุ่มทุนสร้างเพื่อระบายผลผลิตทางการเกษตรจากฟาร์มชิงสุ่ยและสาขาแฟรนไชส์ทั่วแคว้น“เอาล่ะทุกคน ฟังทางนี้” ลี่จินเยว่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินอ่อนเรียบหรู ยืนถือม้วนกระดาษสั่งการอยู่กลางโถงชั้นหนึ่ง บรรดาหลงจู๊ (ผู้จัดการ) และพนักงานนับร้อยชีวิตยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย“วันนี้คือวันเปิดร้านวันแรก กฎเหล็กของศูนย์การค้าเราคือ ลูกค้าคือคนสำคัญที่สุด ผู้ใดก้าวเข้ามา ต้องยิ้มแย้มต้อนรับ สินค้าทุกชิ้นต้องจัดเรียงให้เป็นระเบียบ ผักต้องสด เนื้อต้องสะอาด และที่