แค่เมียในนาม

แค่เมียในนาม

last updateLast Updated : 2025-06-22
By:  เม็ดขนุนCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
43Chapters
5.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เราก็แค่จำใจทนอยู่กันไปเพื่อรอวันหย่า แต่การกระทำของเขากลับทำให้ฉันเผลอคิดเข้าข้างตัวเอง ยอมถลำก้าวขาเข้ากองไฟ พอรู้ตัวอีกทีก็ดันรู้ว่าที่ผ่านมา แม่ง ไม่มีอะไรจริงเลยสักอย่าง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Kaelani’s hands knew the rhythm of kneading dough better than they knew the warmth of touch. The wooden counter beneath her palms was dusted in flour, the yeasty scent of rising bread clinging to the air. Behind her, the ovens hummed, filling the small bakery with the comforting perfume of sugar and spice. For five years, this place had been her sanctuary. A life she had built with her own hands — quiet, steady, safe.

“Another batch of cinnamon honey cakes?” Tessa’s voice chimed from the front, playful as always. “You’re going to ruin my figure if you keep making those.”

Kaelani smiled faintly, brushing a strand of dark hair from her face. “They sell out first. You know that.”

“They sell out because half the men in town come here hoping you’ll smile at them while you hand them a bag,” Tessa teased, loud enough that a customer chuckled on his way out.

Kaelani rolled her eyes, her cheeks warming as she pressed her fists into the dough. This was how mornings usually went: Tessa bantering, Kaelani pretending not to notice. It was simple. Predictable. Human.

Kaelani dusted her palms on her apron and moved toward the front counter, her gaze drifting absently through the wide bakery windows. Across the street, sleek black cars rolled to a stop in front of the new hotel. Men in pressed suits stepped out, polished and important, their voices carrying on the autumn wind.

A year ago, that corner had been nothing but an empty lot overgrown with weeds. Now the glass-and-steel hotel stood gleaming like it had been there all along, casting a long shadow over the old brick storefronts. Progress, people called it. Kaelani called it trouble.

The hotel had dragged change into town like an uninvited guest — outsiders with too much money, talks of expansion, even rumors of a highway cutting right through the countryside. It wasn’t her business, not really. But the bakery had always been a place for neighbors, for locals, for familiar faces. Now, she saw more strangers passing through her door than ever before.

Her eyes lingered on the line of men crossing the pavement. They looked out of place here, their presence too sharp, too heavy for a town this small. Expensive suits, expensive cars — men who belonged in high-rise boardrooms, not in front of a corner bakery on Main Street.

Tessa appeared at her side, pressing close to the glass with a grin. “Well, well. Looks like the hotel’s paying off. Do you see them? Straight out of some Wall Street magazine spread. God, they’re gorgeous.”

Kaelani shook her head faintly, brushing flour from her hands. “Not my type,” she murmured, turning back toward the counter. She had no interest in strangers who didn’t belong here.

Tessa rolled her eyes dramatically before flitting back to help a waiting customer.

Across town, a black sedan wound its way down Main Street, drawing more than a few stares as it slowed before the new hotel. Inside, Julian leaned back against the leather seat, gaze cool as he took in the town’s mix of old brick buildings and new construction.

“Remind me what’s first on the agenda,” he said, voice clipped but steady.

Jace, hands relaxed on the wheel, didn’t miss a beat. “Border negotiations. Some of the Alphas are pushing for tighter control of the northern stretch. Claims human development is creeping too close to pack lands.”

Julian’s mouth flattened. “And the others?”

“Two want to sell parcels off — play nice with the humans and line their pockets. The rest are split. If expansion goes forward, the highway alone will cut right through neutral ground. Everyone wants a piece.”

Julian gave a low hum, neither agreement nor disapproval. Typical. Alphas squabbling for territory while humans built over it like ants. That was why the council called this summit, and why he couldn’t afford distraction.

The car slowed into the hotel’s valet lane. The gleaming glass structure loomed above them, polished and new, a symbol of everything humans were building here.

Jace flicked a glance at him as he pulled to a stop. “I’ll handle check-in. We’re early enough to get a read on who’s arrived.”

Julian nodded once, pushing open his door. The moment his boots hit pavement, a sharp gust of wind cut down the street. Exhaust. Asphalt. Crisp leaves. And beneath it—something warm. Sweet. Spiced. It clung to him like an invisible hand, tugging at his senses.

He stilled, nostrils flaring. Across the street, a small bakery sat nestled between an antique shop and a bookstore, sunlight glinting off its painted windows.

“Julian.” Jace’s voice snapped his attention back, already at his side, handing off the keys to valet. “We should head in.”

Julian’s gaze lingered on the bakery. He couldn’t place why, but his wolf stirred restlessly under his skin, pacing.

“Meet me inside,” he said finally, his tone leaving no room for question.

Jace arched a brow but didn’t push. He knew better. With a shrug, he turned toward the hotel doors, leaving Julian to cross the street alone.

The bell above the door jingled, sharp against the steady hum of the bakery. Kaelani glanced up from the tray she was icing, her hand stilling as her gaze locked on the man who had just stepped inside.

Tall. Broad-shouldered. A presence that seemed to fill the small shop without effort. His dark suit cut sharp lines across a frame built for power, not for boardrooms. The way he carried himself — steady, unyielding, commanding — set him apart from every polished stranger she had ever seen step off the hotel curb.

Her chest tightened. She’d grown up around their kind to know exactly what he was.

Alpha.

Kaelani’s eyes darted instinctively toward the counter, searching for Tessa. But her friend was juggling a large takeout order — boxing pastries and pouring several coffees while a customer waited impatiently — far too preoccupied to notice the way the air seemed to shift.

Her stomach knotted. She despised their kind — entitled, dangerous, always hungering for control. And now one stood in her bakery.

The moment Julian stepped inside, the warmth of the bakery wrapped around him, thick with sugar and spice. That scent—the one that had dragged him across the street—swirled stronger here, burrowing under his skin.

His gaze swept briefly over the glass displays until it landed on the source he decided it had to be: golden, glazed cinnamon honey cakes, their rich sweetness perfuming the air. His wolf quieted, almost satisfied, and Julian’s mouth curved faintly at his own foolishness. Drawn across the street for a pastry.

“Can I help you, sir?” A woman’s voice asked, clear and firm.

He didn’t bother looking up. Insignificant. Whoever she was, she was human — and therefore beneath his attention.

“One of the cakes and a large coffee,” he said, his voice deep and curt, more command than request. He reached into his jacket, pulled out a bill far larger than the order required, and set it on the counter without sparing her a glance.

“Keep the change.”

His eyes were already drawn back toward the window, scanning the hotel across the street as if this stop was nothing more than a distraction.

Kaelani bit back a scoff, rolling her eyes as she moved to prepare the order. Typical. Wealthy, arrogant, dismissive — exactly the sort she had no patience for. She slid the boxed pastry and steaming cup across the counter with practiced efficiency.

“You’re all set,” she said, her tone sharp to match his.

He took the items without looking at her, turned on his heel, and walked out as easily as he’d come in. The bell above the door jingled, and just like that, the air seemed to settle again.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุก อ่านเพลินๆๆๆ
2025-11-29 22:45:58
0
0
เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
อ่านได้4ตอนแล้ว สนุกดี ไว้มาอัพเดทนร้าา
2025-11-29 17:14:24
0
0
43 Chapters
บทที่ 1
"ไงคะคุณสามี ปลอบใจคนรักเสร็จแล้วหรือไงถึงโผล่หัวกลับมาบ้านได้" เรือนร่างบอบบางขาวนวลเนียนดั่งน้ำนมซุกซ่อนอยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่โคร่งปล่อยชายยาวลงไปคลุมท่อนขาอ่อนเอาไว้ เธอถามพลางเขย่งปลายเท้าหยิบแก้วใสบนเคาน์เตอร์ด้านบน หมุนตัวกลับมาเปิดขวดน้ำส้มรินใส่แก้ว ก่อนจะยกขึ้นกระดกเข้าปากรวดเดียวอย่างไม่มีรักษาภาพลักษณ์กุลสตรีไทย สำหรับคนอื่นอาจคิดว่า เธอเป็นคนเถรตรง ไม่นิยมปั้นน้ำเป็นตัว สร้างภาพให้ดูดี แต่สำหรับเขาที่เนี๊ยบตั้งแต่หัวจรดเท้ากลับมองว่ามันดูไร้มารยาทต่างหาก! ผู้หญิงอะไรไม่รู้จักเสเเศร้าประจบประแจงเอาเสียเลย แลดูน่ารำคาญลูกหูลูกตา! "ว่าไงคะสามี" เธอเลิกคิ้วถามอีกรอบ ทุกการเคลื่อนไหวกลับดูเย้ายวนเหมือนจงใจให้ท่า เพราะเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่โคร่งที่เธอสวมใส่อยู่ขาวบางจนมองทะลุปรุโปร่งไปถึงด้านใน ฉะนั้นยามที่ร่างอ่อนแอ้นโยกย้ายสายตาเขาดันเหลือบเห็นก้อนกลม ๆ อวบอัดคัดอยู่ด้านในกระดุมแทบปริ "ไปปลอบขวัญกันท่าไหนล่ะ ทำไมถึงได้กลับเอาป่านนี้" หญิงสาวเดินเข้าไปแนบชิด ยกฝ่ามือขึ้นลูบกรอบหน้าหล่อเหลาของสามี แล้วไล้ลากผ่านแผงอกล่ำสั่นผ่านเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมคออกสองสามเม็ด แต่กลับถูกเขาผล
Read more
บทที่ 2
เมริสานอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ในเรือนหอที่พ่อแม่สามีซื้อให้เป็นของรับขวัญสะใภ้คนแรกของตระกูล เดิมทีพวกท่านก็อยากให้อยู่กันเสียบ้านเดียวกัน เพราะอย่างไรบ้านหลังนั้นก็คงไม่แคล้วไปจากธนาธิป ลูกชายคนเล็กอยู่แล้ว แต่พ่อคุณทูนหัว พ่อสามีตีทะเบียนเธอนี่สิ สวมบทบาทนักแสดงดีเด่นได้อย่างหน้าตายว่าอยากแยกบ้านออกไปทดลองใช้ชีวิตกับเธอตามลำพังสองต่อสองตามประสาคู่ผัวตัวเมีย ข้าวใหม่ปลามันที่เพิ่งแต่งงานกันหมาด ๆ ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้ว ก็ทำเพื่อที่จะได้ออกไปหาแม่ดาราชื่อดังคนนั้นได้ตามสะดวกโดยที่ไม่ต้องคอยตอบคำถามคุณพ่อคุณแม่ต่างหากล่ะ เหอะ อย่าให้เธอต้องสาธยายความแสบของนายธันวาอะไรนั่นเลย หนึ่งสัปดาห์กลับมาซุกหัวนอนที่บ้านแทบนับครั้งได้ว่าไม่เกินสอง ซ้ำยังอยู่แยกห้อง เดินสวนกันก็ไม่เคยทายทักทำคล้ายกับว่าอยู่คนละโลกกัน แต่ก็ดี แยกออกมาก็ถือเป็นความคิดที่เข้าท่า เพราะเธอเองก็ไม่อยากต้องเล่นละคร แสร้งตีสองหน้าว่ารักใคร่กับนายธันวานั่นตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นเธอคงได้เป็นโรคประสาทตายก่อนที่จะได้ใช้สมบัติที่คุณพ่อคุณแม่สร้างไว้แหง ๆ เลย“เอ้อ!!! ชุดนี้มันแซ่บ เริ่ด” เมริสาดี
Read more
บทที่ 3
“เมมาแล้วค่ะคุณป้า” เมริสา หน้าเชิด หลังตรง วางท่วงท่าสง่าผ่าเผยเดินนวยนาดเข้ามาในงาน จนสามารถเรียกความสนใจจากสายตาแขกผู้มีเกียรติทั้งคนใหญ่คนโตที่มาร่วมอวยพรวันเกิดจรรยาได้เป็นอย่างดี ไม่เว้นแม้กระทั่งนักข่าว ที่เมื่อครู่กำลังสัมภาษณ์ พิรญา ดาราสาวดาวรุ่งถึงเรื่องละครใหม่ที่กำลังมีแพลนเปิดกล้องเร็ว ๆ นี้ ก็กรูกันไปเก็บภาพผู้มาใหม่ ปล่อยให้ดาวเด่นของงานเมื่อครู่ลอยค้างเติ่งอยู่บนยอดเขาจวนเจียนจะสะดุดขาตัวเองร่วงหล่นลงมาเต็มที “สวสดีค่ะคุณป้า” เมริสาแอบลักลอบยักคิ้วหลิ่วตาใส่สามีเล็กน้อยในจังหวะที่กำลังก้มศีรษะลงไหว้สวัสดีคุณป้าจรรยา ธนาธิปยอมรับว่าเธอดูสวยผิดหูผิดตาไปจากทุกวันจริง เขาล่ะนึกว่าลูกสาวคนเดียวของคุณอาทั้งสองจะมีแค่มุมที่หน้าสด ขมวดผมไว้กลางหัว และสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่โคร่งซะอีก เพราะเขากลับบ้านไปทีไรก็มักจะเห็นแต่ภาพเดิม ๆ จนชินตา แต่วันนี้เธอปล่อยผมยาวสลวยสยายถึงกลางหลัง เรือนร่างบอบบางคล้ายหุ่นนางแบบสวมใส่ชุดเดรสสีชมพูอ่อนของแบรนด์ดังระดับโลก ส่วนด้านบนมีลักษณะเหมือนเกาะอกโค้งรูปหัวใจทับด้วยเนื้อผ้าชีฟองบาง ๆ อีกชั้นหนึ่งร้อยผูกคอไว้ท้ายทอย ปล่อยชายกระโป
Read more
บทที่ 4
"มาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้เหรอคะ" พิรญาไม่เห็นแฟนหนุ่มของตนและผู้หญิงคนนั้นอยู่ในงาน จึงเดินออกมาตามหา "ธัน คุณเมริสา" ไม่พูดเปล่าเดินเข้าไปหาร่างชายหนุ่ม แล้วควงแขนแกร่งกำยำเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของเจ้าของต่อหน้าเมียเขา! ก็แค่เมียที่ต้องแต่งเพราะถูกคลุมถุงชนเท่านั้น "เปล่าค่ะ" ธนาธิปรีบปฏิเสธ ไม่อยากให้คนรักเข้าใจผิดจนพาลคิดมากในความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเมริสา ถึงแม้ว่าต่อให้เธอจะนอนอ้าขาพร้อมถวายตัวประเคนใส่พานให้เขาถึงปาก เขาก็จะไม่มีวันชายตาแลหรือแตะต้องตัวเธอเป็นอันขาด แต่อย่างไรเสีย ผู้หญิงก็ยังคงเป็นผู้หญิงอยู่วันยันค่ำ คนรักของตนเองต้องอยู่ร่วมบ้านกับผู้หญิงคนอื่นที่พ่วงห้อยท้ายด้วยสถานะเมียตามกฎหมายก็ต้องมีรู้สึกอะไรบ้างเป็นธรรมดา เขาเข้าใจ จึงพยายามรักษาระยะห่างกับเมริสาเท่าที่จะทำได้เพื่อความสบายใจของพิญญา “พิญออกมาแบบนี้ คนอื่นไม่สงสัยแย่เหรอคะ" เมริสาอยากจะกรอกตามองบนด้วยความเอือมระอาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป เธอคล้ายอาเจียนอ้วกออกมาเต็มแก่ ตอนได้ยินบทสนทนาที่ออกจากปากธนาธิปตอนสนทนากับแฟนแล้วตบท้ายว่า คะ ขา ค่ะ ทุกคำ สายตานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย หวานหยดย้อยเหมือนน้ำผึ้งเดือนห
Read more
บทที่ 5
"เมริสา ตื่นขึ้นมาคุยกันเดี๋ยวนี้!" ใบหน้าและใบหูของธนาธิปร้อนผ่าวจนกลายเป็นสีแดงระเรื่อเพราะความรู้สึกแปลกประหลาด นี่เป็นครั้งแรกที่เขามีโอกาสได้เห็นเนื้อหนังมังสาของเมริสามากขนาดนี้จนพาให้ใจมันเต้นตุบตับราวกับกลองชุด "ฮื่อ" เมริสาครางเสียงงัวเงียในลำคอ ก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาเห็นแผ่นหลังหนากำลังยืนอยู่ตรงหน้า ทำให้หัวคิ้วขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติเพราะตั้งแต่แต่งงานกันร่วมสองเดือนเขาไม่เคยล่วงล้ำเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอเลยสักครั้ง "คุณธันมีอะไร" "แต่งตัวให้เรียบร้อย" เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เหอะ" เมริสาเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ "กลัวจะอดใจไม่ไหวเหรอคะคุณสามี" พูดยังไม่ทันจบประโยคเรือนร่างบางก็เข้ามาแนบชิดทางด้านหลัง ฝ่ามือบอบบางไล้ขึ้นไปตั้งแต่ก้อนขนมปังเรียงสวยเป็นลอนและแผงอกล่ำสั่นที่ผ่านการเข้าฟิตเนสอาทิตย์ละห้าครั้ง ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกระซิบกระซาบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนขนลุกซู่ "ว่าไงคะ หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ตื่นเต้นเหรอคะ" "เมริสา! หยุดทำตัวไร้ยางอายเสียที" เขาดึงแขนเรียวบางของเธอให้ออกห่างจากกายแล้วกระชากง้างไว้ลอยเหนือศีรษะ จากนั้นจึงสะบัดออกแล้วถอยก
Read more
บทที่ 6
เมริสาเองก็รู้สึกผิดไม่ใช่น้อยที่ความสะใจเล็ก ๆ ของเธอกลับทำให้อนาคตของผู้หญิงคนหนึ่งอาจต้องจบลง ไม่รู้ว่าควรจะแก้ไขปัญหานี้อย่างไรดีจึงคว้ากุญแจรถ BM คันหรูซีรีย์ใหม่ล่าสุดแล้วนัดแนะเพื่อนสนิทไปพบกันที่คาเฟ่เจ้าประจำซึ่งมีมายด์หนึ่งในแก๊งเพื่อนสาวของกลุ่มเป็นเจ้าของ "แหมมม ไม่ทราบว่าลมอะไรหอบคุณหนูมาริสามาถึงคาเฟ่ของกูจ๊ะ" มายด์ มารีญาพูดพร้อมกับวางแก้วบลูเบอร์รี่ชีสเค้กปั่นใส่ไข่มุกเมนูโปรดของเพื่อนสนิทลงบนโต๊ะกระจกใสกิ๊ง "กูยังไม่ได้สั่งเนาะ" ถึงพูดออกไปอย่างนั้น ฝ่ามือเรียวบางก็คว้าหมับแล้วยกน้ำบลูเบอรี่ชีสเค้กปั่นขึ้นมาสูด บ่งบอกได้ว่าตอนนี้เธอกำลังมีเรื่องให้คิดวิตก... เพราะทุกครั้งที่เมริสาเครียด คิดมาก มีความสุข ดีใจ เสียใจ ตื่นเต้น หรืออะไรก็ตามที่มันรู้สึกมากกว่าเวลาปกติทั่วไปก็มักจะใช้ความหวานของบลูเบอร์รี่ชีสเค้กปั่นเมนูโปรดและความเย็นยะเยือกสูดเข้าไปในร่างกายเพื่อกระตุ้นฮอร์โมน "แต่มึงก็แดกไหมล่ะอีเม ไหน ใครมันกล้ามาทำให้คุณหนูเมริสาของกูไม่สบายใจ บอกกูมาเดี๋ยวกูจะไปหยุมหัวมันให้" มายด์ทำสีหน้าเอาจริงเอาจังแต่ก็แฝงไปด้วยความประชดประชันสอดแทรกเอาไว้ซึ่งเมริสามองออก! เ
Read more
บทที่ 7
"อย่าหาว่ากูอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ อีนี่มันทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง ไอ้ที่มันมีข่าวคู่จิ้นกับคุณสองเนี่ยไม่ใช่เพราะแฟนคลับเห็นเคมีของพวกมันสองคนที่เข้ากันเองหรอกนะ แต่เพราะมันกับอีเจ้นัตตี้นั่นจัดฉากทั้งนั้น พยายามทำให้คนอื่นเขาเข้าใจว่าระหว่างมันกับคุณสองมีอะไรบางอย่างที่เป็นขั้วเดียวกันเพื่อหวังจะถีบตัวเองขึ้นไปยังไงล่ะ นี่ยังไม่รวมเรื่องที่มันใช้ร่างกายยวนยั่วลูกชายเจ้าของช่องให้ส่งงานไอ้เรื่องล่าสุดที่กำลังจะถ่ายทำให้มันอีกด้วย กูรู้ กูเห็นหมดจ้าแค่กูไม่พูดเท่านั้นแหละ" เรื่องราวที่ได้รู้จักปากของรติมาซึ่งอยู่ในแวดวงสังคมบันเทิงเดียวกันกับพิรญาทำให้เมริสาอ้าปากหวอ รู้สึกตกใจไม่ใช่น้อย แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าแฟนสาวของนายธันวาจะทำเรื่องน่าเกลียดเช่นนั้นจริง ทั้ง ๆ ที่ภายนอกก็ดูรักใคร่กันปานจะกลืนกินไม่ใช่เหรอ! ดูท่าอิตาธันวา ก็ทั้งรัก ทั้งหลง หัวปักหัวปำคงจะตามืดบอดมองไม่เห็นผิดชอบชั่วดี นี่ถ้าเกิดรู้เข้าว่าตัวเองโดนแทงข้างหลังจะรู้สึกยังไงนะ... จู่ ๆ เมริสาก็อดที่จะรู้สึกเห็นอก เห็นใจ สงสารและเป็นห่วงธนาธิปไม่ได้ ต่อให้จะหมั่นไส้มากแค่ไหน แต่เรื่องแบบนี้ก็คงไม่มีใครอยากพบเจอทั้ง
Read more
บทที่ 8
"ส่วนเรื่องที่คุณธันวามารับพิญที่บ้าน คือ เรื่องจริงค่ะ แต่ตอนนั้นรถของพิญยางรั่ว เจ้นัตตี้ก็บินไปทำธุระส่วนตัวที่เชียงใหม่ พิญไม่อยากเสียคำพูดกับผู้ใหญ่เพราะคุณหญิงอุตส่าห์เชิญพิญไปร่วมงานด้วยตัวเอง ด้วยบ้านพิญเป็นทางผ่านบ้านคุณธันวาอยู่แล้ว และพิญก็คิดว่าคุณธันวากับคุณเมเองก็น่าจะต้องไปร่วมงานด้วยเช่นเดียวกันค่ะ" พิรญาถอนหายใจเฮือกใหญ่แสดงถึงความหนักอกหนักใจอยู่ในที "พิญยอมรับว่าพิญคิดน้อยจนเกินไป พิญไม่คิดว่าเรื่องราวมันจะใหญ่โตบานปลายขนาดนี้ แต่พิญขอยืนยันนะคะว่าระหว่างพิญและคุณธันวาไม่มีอะไรเกินเลยกันจริง ๆ ส่วนตัวพิญกับคุณเมริสาเองเราก็ยังพูดคุยกันตามปกติไม่ได้มีเรื่องราวบาดหมางกัน สำหรับกรณีนี้พิญคิดว่า ตอนนั้นคุณเมริสาอาจจะพูดเพราะความน้อยอกน้อยใจบวกกับกระแสข่าวก่อนหน้า แต่คนที่มาได้ยินก็เอาไปพูดต่อใส่สีตีไข่จนทำให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดเพี้ยนไป" พูดพลางพิรญาสะอึกสะอื้นไปด้วย เจ๊นัตตี้จึงยื่นทิชชู่ให้เธอซับน้ำตา "สุดท้ายนี้พิญก็อยากจะฝากเรื่องของพิญไว้เป็นอุทาหรณ์เตือนใจ ว่าคำพูดของพวกคุณที่เอาไปใส่สีตีไข่กันสนุกปากมันส่งผลกระทบต่อคนคนหนึ่งมากขนาดไหน กว่าพิญจะมาถึงจุดนี้ จุดที่ท
Read more
บทที่ 9
เธอรบเร้าอยากจะนอนค้างคืนกับแม่ที่บ้าน แต่แม่กลับไม่ยอม ผลักไสไล่ส่งให้เธอกลับไปทำหน้าที่ภรรยาดูแลผัวท่าเดียว! แม่จะรู้บ้างไหมนี่ ว่าพ่อลูกเขยสุดที่รักของแม่กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง แถมแต่ละครั้งก็เดินสวนกันราวกับคนไม่รู้จัก! วันนี้เมริสาเลือกที่จะใช้เส้นทางอ้อม เพราะอยากกินลมชมวิว ดูตึกราบ้านช่อง ให้สบายใจก่อนจะต้องกลับไปอดอู้อยู่ในเรือนหอเรือนร้างหลังนั้น! แต่..."นั่นรถคุณพ่อนี่" เมริสาจำป้ายทะเบียนได้ นั่นรถคุณพ่อของเธอไม่มีผิด "ไหนคุณแม่บอกว่าคุณพ่อเข้าบริษัทไง ทำไมถึงมาขับรถอยู่ที่นี่ได้" ถนนสายนี้ ไม่ใช่เส้นทางที่สามารถไปถึงบริษัทได้ หรือจะบอกว่า มาดูงาน มาตรวจสอบความเรียบร้อยของอสังหาริมทรัพย์ หุ้นต่าง ๆ ก็ไม่น่าใช่ เพราะเธอรู้ทรัพย์สมบัติต่าง ๆ ของคุณพ่อดีว่ามีอะไร ตรงไหนบ้างเพื่อในอนาคตจะได้จัดการบริหารใช้ถูกเธอรอบคอบไหมล่ะ! ลูกดีเด่นปีนี้ต้องมอบมงให้ คุณหนูเมริสา! "คุณพ่อมาทำอะไรแถวนี้..." เธอก็ไม่ได้อยากจะสงสัยอะไรหรอกนะ แต่เมื่อครู่ตาขวามันกระตุก เซนส์เธอไม่เคยพลาดสักครั้ง! แสดงว่ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างซุกซ่อนอยู่แน่ ๆ BM คันหรูจึงเปลี่ยนเส้นทางจากที่ตั้งใจว่าจะกลับบ้
Read more
บทที่ 10
“คุณธัน ลุกขึ้นไปบนข้างบนดี ๆ ค่ะ” ฝ่ามือเล็กจับท่อนแขนแกร่งเอาไว้ แล้วออกแรงดึงจนสุดกำลังที่เธอมีแต่กลับไม่ได้สามารถทำให้ร่างกายเขาสั่นไหวเลยสักนิดเดียว ก็แหงล่ะสิ ดูร่างเธอก่อน บอบบาง เพรียวระหงอย่างกับหุ่นนางแบบ น้ำหนักนี่ไม่ถึงสี่เก้าด้วยซ้ำ จะเอาอะไรไปต้านแรงของผู้ชายบึกบึน แน่นไปทุกส่วนขนาดนี้ อีตาคุณธันวาดูแลตัวเองดีจะตายห่าไป เข้าฟิตเนสอาทิตย์ละสี่ห้าครั้งได้มั้ง! “คุณธัน” “อื้อ พิญ…” เรียวแขนล่ำสั่นรวบร่างบอบบางให้ล้มทับลงมาบนตัวเขา ก่อนจะโอบกอดเธอเอาไว้จนไม่สามารถขยับหนีได้ “คะ…คุณ ธะ..ธัน” เมริสาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก หัวใจเธอราวกับถูกแขวนลอยอยู่เหนืออากาศ สั่นไหวเต้นโครมครามจนหวาดกลัวความรู้สึกตนเองว่าจะเผลอคิดอะไรเกินเลยกับผู้ชายมีเจ้าของอย่างธนาธิป ยิ่งเธอพยายามดิ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโอบรัดเธอแน่นขึ้นเท่านั้น จนใบหน้าอยู่ในระยะประชิดได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจและเสียงลมหายใจของกันและกัน เขาหล่อ เธอยอมรับ…ถ้าแบบธนาธิปไม่ได้เรียกว่าหล่อ ผู้ชายทั้งโลกก็คงขี้ริ้วขี้เหร่กันหมด แค่บุคลิก ท่าทาง คำพูด มันบดบังรัศมีอออร่าเหล่านั้นชนิดที่ว่าไปเดินช็อปตามสำเพ็งก็พบเจอถมเถไป! ยังไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status