เฮียนักเลง

Chapter 1

(บทที่ ๑ )

ท้องฟ้ามืดครึ้มเริ่มมีฝนตกปรอยๆ ท่ามกลางเมืองที่เงียบสงบไร้ผู้คน มีใครบางคนกำลังเดินโซซัดโซเซไปตามริมถนน ตามเนื้อตัวเปื้อนเลือดเหตุเกิดจากบาดแผลของเขา แต่ที่เลือดมันเริ่มไหลอาบเต็มตัวเป็นเพราะว่าสายฝนที่กำลังตกใส่ตัวเขาจนเปียกไปหมด

“เจ็บสัตว์” ไต้ฝุ่น หรือ เตตะวัน สบถออกมา เขากุมไหล่ขวาแน่นเพราะรู้สึกเจ็บมาก ตอนนี้ร่างกายเขาอ่อนล้าเต็มทน ทั้งแสบแผลและจะเป็นลมเพราะเสียเลือด

“โชยุ!แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้แอบออกมาด้านนอก” เขาได้ยินเสียงเล็กๆ แว่วมาจากข้างหน้าก่อนสติจะดับวูบ..

“…”

ตุบ!

“กรี๊ด…!”

ห้องเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศ เปลือกตาหนาค่อยๆ ลืมขึ้น เขาหรี่ตามองแสงไฟที่ให้ความรู้สึกไม่คุ้นเคยแต่รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา โชคดีที่ยังไม่ตาย..

“เมี๊ยว!”

“เฮ้ย! โอ๊ย!”

“ฟื้นแล้วเหรอคะคุณ อย่าพึ่งรีบลุกสิ” เขามัวแต่ตกใจแมวตัวสีดำตาฟ้านี่ แล้วเกิดความสับสนมึนงงไปหมดจนไม่ทันได้เห็นว่ามีใครอยู่ในห้องด้วย

“…” เตตะวันไม่ได้พูดอะไรออกไป เขาพยายามคิดทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น

“อ๋อ..คือเราออกไปตามแมวอยู่ด้านล่างคอนโด แล้วจู่ๆ คุณก็เป็นลมล้มตึงตรงหน้าเราค่ะ เลยพาขึ้นมาที่นี่แล้วก็ทำแผลให้ค่ะ” บุคลิกเธอดูเป็นคนขี้อายแต่กลับพูดออกมาเยอะแยะมากมาย หน้าตาเธอก็จิ้มลิ้มน่ารักมาก ใส่แว่นซะด้วย

“ขอบใจ” เตตะวันแทบไม่มีแรงตอบ เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงต่อ ไม่มีแรงเลย

“อะ..เอ่อคุณงีบอีกซักพักก็ได้ค่ะ แต่ต้องกินข้าวต้มกับยาก่อนเพราะคุณตัวร้อนมากค่ะ” เธอไม่มีท่าทีกลัวเขาเหมือนกับคนอื่น ทั้งๆ ที่เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ แถมดูทรงแล้วน่าจะพักอยู่คนเดียวด้วย

“ไม่กลัวรึไง”

“ไม่ค่ะ กลับมาต้องกินให้หมดแล้วพร้อมกินยานะคะ” ว่าแล้วเธอก็เดินออกจากห้องนอนไป ใครวะไอ้เหี้ย! นี่เมียกูรึเปล่า

“สั่งจัง” สั่งซะเป็นแม่เลย แต่ก็ยังดีที่เธอช่วยเขาไว้ ต้องขอบคุณสักหน่อยแล้ว

ร่างบางจัดการทำธุระต่างๆ แล้วกลับมายังในห้องที่เงียบสงบของเธอ ถึงตอนนี้มีใครบางคนอยู่ด้วยแต่ก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม

"โชยุ! ข่วนโซฟาอีกแล้วนะ" รันรานา หรือ รานา นักศึกษาแพทย์ปีสอง เธอกำลังดุลูกของเธอ ลูกที่ว่าไม่ใช่คนแต่อย่างใด กลับเป็นเจ้าแมวสีดำตาฟ้าที่กำลังข่วนโซฟาอยู่

"เมี๊ยว!" เจ้าโชยุน้อยร้องตอบเหมือนมันรู้ว่าเธอกำลังดุอยู่

"มานี่เร็วอ้วน" เธออุ้มมันขึ้นมาแนบอก มืออีกข้างก็ถือเสื้อผ้าที่ไปยืมเพื่อนผู้ชายมาให้เขาได้ผลัดเปลี่ยน เขาอยู่ในชุดเปียกปอนเปื้อนเลือดมาตั้งแต่เมื่อคืนเธอไม่กล้าเปลี่ยนให้เขา ตอนนี้มันคงอับมากแล้ว

ก๊อก ก๊อก

“คุณ”

รันรานาเคาะประตูห้องนอนสองสามทีแต่เขาไม่ได้เปิดหรือขานตอบอะไร เธอเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เพราะอย่างไรก็เป็นห้องเธอ หรือหากเขาเป็นลมล้มพับไปจะได้ช่วยทัน

"..." พอเปิดเข้ามาก็เจอกับภาพที่เตตะวันนั่งมองถ้วยข้าวต้มที่พึ่งถูกกินหมดไปอย่างนิ่งๆ

"เราเอาเสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยนค่ะ เสื้อผ้าคุณเปียกฝนและเปื้อนเลือด" เธอค่อยๆ เดินไปวางเสื้อผ้าไว้ใกล้ตัวเขา จะได้หยิบได้ง่าย พอมองดีๆ แล้วเขาก็หน้าตาดีใช่เล่น ที่ใบหน้าดูโหดอาจเป็นเพราะรอยแผลแตกบนคิ้ว และรอยฟกช้ำที่มุมปาก แต่ดันตาชั้นเดียวแล้วหางตาเฉี่ยวขึ้น ทำให้เขามีเสน่ห์อย่างไม่เหมือนใคร

อีกทั้งการเจาะคิ้ว เจาะหู แถมมีรอยสักเต็มตัวไปหมดเลยทำให้ดูเท่ห์และน่าเกรงขาม เอาเป็นว่าเขาลุคดูแบดแต่หล่อ คิดอะไรของเธอนาเอ๊ย

"มองเหี้ยอะไรวะ"

"..." ทำเอารันรานาอ้าปากค้างอึ้งไปชั่วขณะ

"เอ่อ..โทษที หมายถึงมองอะไรขนาดนั้นวะ ครับ" เตตะวันพอรู้ตัวว่าตัวเองพูดออกไปด้วยความเคยชินก็รีบขอโทษเธอ ทำไงได้ก็เขาเป็นคนแบบนี้ จะให้มาพูดเพราะๆ มันก็ลืมตัว

"เปล่าค่ะ งั้น รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะค่ะ" รันรานาคิดว่าเขาไม่ได้ดูเป็นนักเลงแค่ลุค อาจจะนิสัยเขาด้วย น่ากลัวอยู่เหมือนกัน

"อืม" เพราะไม่ได้สนิทกันเตตะวันก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอ ปกติเขาก็ไม่ใช่คนพูดเยอะอยู่แล้ว ร่างสูงโปร่งลุกยืนขึ้นแล้วดึงเสื้อขึ้นพร้อมจะถอด

"อะ..เอ่อ จะถอดตรงนี้เลยเหรอคะคุณ" รันรานาตกใจเบิกตากว้าง ถึงเธอจะเรียนหมอต้องเห็นร่างกายคนไข้แต่เธอก็พึ่งกำลังเรียนอยู่ และยังไม่เคยเห็นร่างกายผู้ชายตอนถอดเสื้อหรือชุดแบบนี้ตรงๆ

"ให้ถอดตรงไหน" เตตะวันงงงวย จะให้เขาถอดตรงไหนก็เธอบอกให้เขารีบเปลี่ยนชุด

"ในห้องน้ำก็ได้ค่ะ ยกแขนไหวใช่ไหมคะ" เธอถามเพราะเห็นตอนที่เขากำลังจะยกแขนถอดเสื้อ ถึงใบหน้าเขาจะนิ่งแต่ก็มีวูบนึงที่ทำสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บ และเริ่มมีเลือดซึมตรงผ้าพันแผล

"จะถอดให้เหรอ เอ่อ.. ชื่ออะไร" พอเตตะวันจะเรียกชื่อเธอแต่กลับนึกขึ้นได้ว่าไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร

"เรียกนาก็ได้ค่ะ คุณชื่ออะไรคะ" เธอยิ้มอย่างเป็นมิตร รันรานาเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดี ซึ่งแตกต่างจากเตตะวันโดยสิ้นเชิง

"ไต้ฝุ่น เรียกเฮียไต้ก็ได้" เพราะเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาไว้หรอกนะจึงอนุญาตให้เรียกได้ ผู้หญิงตัวเล็กๆ จิ้มลิ้มมาเรียกเขาแบบนี้คงน่ารักดีว่ะ ดูแล้วเธอคงเด็กกว่าเขาอยู่ประมาณนึง

เฮียๆ นี่ใช่ว่าเขาจะยอมให้ใครมาเรียกง่ายๆ เห็นแก่เธอช่วยเขาไว้ครั้งนี้เลยให้เรียกก็แล้วกัน น่ารักก็ส่วนน่ารัก

"คุณไม่ใช่พี่เราค่ะ" เฮียเธอมีคนเดียวคือนารานิลเท่านั้น