เข้าสู่ระบบเช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงพยาบาล ขิมเริ่มมีหน้าสดใสขึ้น ไทที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงมาทั้งคืนก็เริ่มปฏิบัติล้างแค้นไอ้ภาค เขาหันไปหาขิมที่กำลังนั่งกินโจ๊กอยู่
"ขิม... เฮียขอยืมโทรศัพท์ขิมหน่อยดิ"
"เอาไปทำไมอ่ะเฮีย จะเช็คแชทขิมเหรอ?" ขิมขมวดคิ้วสงสัย
"เปล่าๆ เฮียแค่อยากดูว่าไอ้ภาคมันส่งอะไรมาอีกมั้ย จะดูแชทเฉยๆ " ไทยิ้มกริ่ม
ขิมที่ตอนนี้เชื่อใจไทเต็มร้อยก็ยอมยื่นโทรศัพท์ให้แต่โดยดี
พอได้เครื่องมา ไทก็รีบเดินออกไปนอกระเบียงห้องพักฟื้นทันที เขาไม่ได้แค่จะเช็คแชท แต่เขากำลังจะล่อเหยื่อให้ติดกับ
ไทกดเข้าแชทของภาคที่เคยทิ้งข้อความระยำไว้ แล้วพิมพ์เลียนแบบสไตล์ขิมส่งไปทันที
ขิม (ไทพิมพ์) : "ภาค... ขิมขอโทษนะเรื่องวันนั้นที่รีบกลับ วันนี้ขิมจะไปหาที่คอนโดตอนบ่ายๆ นะ เฮียไทเขาไม่อยู่เขาไปดูงานที่ต่างจังหวัด ขิมคิดถึงภาคจัง"
เพียงไม่ถึงนาที ภาคที่จ้องโทรศัพท์อยู่แล้วก็ตอบกลับมาอย่างไว
ภาค: "จริงเหรอขิม ภาคก็คิดถึงขิม ภาคจะรอนะครับประตูไม่ได้ล็อค เข้ามาได้เลย"
"หึ...มึงเตรียมตัวขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดแบบเซอร์ไพรส์ได้เลยไอ้เหี้ยภาค" ไทแสยะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี
ไทรีบกดโทรหา ไอ้กัส ลูกน้องคนสนิททันที
"กัส! มึงไปหา เจ๊วิกกี้ กับพวกเพื่อนๆ เขามาสักสองสามคน เอาแบบคนที่สวยๆ นมโตๆ เหมือนผู้หญิงที่สุดนะเว้ย บอกว่าเฮียมีงานด่วนให้ช่วย... งานนี้มีทิปหนัก"
"เฮียจะเล่นพิเรนทร์อะไรอีกเฮีย"
"ถามมากนะมึง กูสั่งอะไรก็ทำๆ ไปเถอะ"
บ่ายวันนั้น ณ คอนโดของภาค ภาคนอนฉีดน้ำหอมฟุ้งรออยู่บนเตียง จินตนาการถึงขิมที่จะกลับมาซบออกเขาอีกครั้ง ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก เขาก็รีบพูดขึ้นทันทีโดยไม่ลืมเก๊กเสียงหล่อ
"มาแล้วเหรอจ๊ะขิม.. ภาคคิดถึงขิมที่สุดเล.."
คำพูดของภาคหยุดกึก เมื่อคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ขิมร่างบางในชุดนักศึกษา แต่เป็นสาวสวยหุ่นนางแบบสามคนในชุดสุดสยิวที่ดูยังไงก็ นางฟ้าชัดๆ แต่ละคนสูงยาวเข่าดี ผิวขาวออร่ากระจาย
"ขิมไม่ว่างจ๊ะน้องภาค...แต่พวกพี่ๆ ว่างม๊ากมากกกก!" เจ๊วิกกี้ในชุดลูกไม้สีแดงพุ่งเข้าหาภาคทันที
"เห้ย! พวกคุณเป็นใคร เข้ามาได้ไง" ภาคตกใจพยายามจะหนี แต่โดนสาวๆ อีกสองคนล็อกแขนล็อกขาไว้แน่น
"อย่าเล่นตัวสิน้อง... มาสนุกกันดีกว่า!" อีกคนพูดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งกล้องถ่ายคลิปแบบ 4K ชัดทุกรูขุมขน
ในขณะที่ภาคกำลังโดนเจ๊วิกกี้รุกรานจนหน้าเขียวหน้าเหลืองเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของภาคก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ขิม (ที่ไทถืออยู่) ส่งมาเป็นรูปไทชูนิ้วกลางให้หน้ากล้องพร้อมข้อความสะใจ
"เป็นไงไอ้ภาค กูส่งของดีไปให้ถึงเตียงเลยนะ เห็นมึงชอบถ่ายคลิปนักใช่ไหม เดี๋ยวพวกพี่ๆ เขาจะจัดให้มึงซัก 3-4 คลิป เอาแบบ HD ลงเว็บบอร์ดมหาลัยเลยนะเว้ย อ้อ...อีกอย่างพี่วิกกี้เขาฝากบอกว่า *วยพวกเขายังใหญ่กว่าของมึงอีกวะ ฮ่าๆๆๆ!"
ภาคหน้าซีดเผือด รู้ทันทีว่าโดนแผนซ้อนแผนเข้าให้แล้ว เขาพยายามดิ้นรนแต่สู้แรงพวกเธอที่ซ่อนกล้ามเนื้อภายใต้ความสวยไม่ไหว คลิปเด็ดเริ่มถูกบันทึกไว้ ทุกช็อต ตั้งแต่ตอนภาคโดนจับหอมแก้มซ้ายขวา ไปจนถึงตอนที่ภาคพยายามจะขอร้องให้ปล่อยไป
"เฮียไท ผมขอโทษ สั่งคนของเฮียหยุดเดี๋ยวนี้นะ" ภาคตะโกนลั่นห้อง แต่ไม่มีใครฟังเสียงหัวเราะของเจ๊วิกกี้ดังกลบทุกอย่างไปหมด
หลังจากที่เจ๊วิกกี้และพรรคพวกจัดหนักจัดเต็มกับภาคจนระบมไปทั้งตัว ไทก็ได้รับไฟล์คลิปวิดีโอระดับความชัด 4K ส่งตรงเข้าเครื่อง เขาเปิดดูแล้วถึงกับหลุดขำก๊ากออกมากลางโรงพยาบาลจนขิมต้องหันมามองด้วยความสงสัย
"เฮียขำอะไรอ่ะ เอาโทรศัพท์ขิมมาคืนได้ยัง" ขิมถามพลางเอื้อมมือจะคว้า
"แป๊บหนึ่งขิม งานนี้มีเซอร์ไพรส์ ของขวัญลาจากให้ไอ้ภาคไง"
ไทหัวเราะ ก่อนจะกดส่งไฟล์นั้นเข้า "กลุ่มแชทมหาลัย" และ "กลุ่มรวมรุ่นภาควิชา" ที่ไอ้ภาคมันชอบสิงอยู่เพื่อโชว์พาวว่าเป็นตัวท็อป เขาสร้างอีกแอคที่ไม่มีรูปโปรไฟล์ส่งไป
ทันทีที่คลิปถูกอัปโหลดพร้อมแคปชั่นสุดแซ่บจากไทที่ว่า "คนป่วยที่ไหนเขาดีดขนาดนี้ สงสัยยาพี่วิกกี้จะดีจริง ใครอยากเห็นท่าไม้ตาย 'หนุมานถวายแหวน' ของภาคกดดูด่วน!"
พวกรุ่นพี่รุ่นน้องต่างพากันแชร์และคอมเมนต์กันถล่มทลาย
• "เห้ย! นี่มันพี่ภาคเดือนคณะเรานี่หว่า! ไหงไป ฟีเจอริ่งกับนางโชว์รุ่นใหญ่ได้วะ?"
• "ดูหน้าดิ... เคลิ้มเชียวนะมึง แหม ทำมาเป็นเก๊กหล่อที่แท้ชอบสายเหลือง!"
• "จัดฉากถ่ายคลิปโชว์สาวเหรอพี่? แต่นี่คลิปจริง เจ็บจริง ของจริงเลยนะเนี่ย!"
ตัดภาพไปที่คอนโด ไอ้ภาคที่เพิ่งจะนุ่งกางเกงเสร็จด้วยมือที่สั่นเทา พยายามจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาก็พบว่ามีการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมานับพันครั้ง พอเปิดดูแชทกลุ่มเพื่อนสนิท... โลกทั้งใบของเขาก็ดับวูบ
เพื่อนในกลุ่ม: "ไอ้ภาค มึงเล่นงี้เลยเหรอวะ? กูว่าแล้วพักนี้มึงเดินแปลกๆ"
เพื่อนอีกคน: "ไอ้เหี้ยภาค คลิปมึงว่อนเน็ตแล้วนะเว้ย! หมดกันความเท่ที่มึงสะสมมา"
ภาคระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาพยายามจะกดลบแต่คลิปมันถูกเซฟและแชร์ไปไกลเกินกว่าจะควบคุมได้แล้ว ชื่อเสียงที่เขาสร้างมาว่าหล่อ รวย เลือกได้ กลับกลายเป็น "ตลกคาเฟ่สายเหลือง" ในชั่วข้ามคืน
ที่โรงพยาบาล ไทเปิดคลิปให้ขิมดู (เวอร์ชันที่ตัดตอนติดเรทออกแล้ว) ขิมเห็นภาพไอ้ภาคโดนเจ๊วิกกี้รุมกอดรุมหอมจนหน้าบี้เธอก็หลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา
"เฮีย... ทำงี้มันไม่แรงไปเหรอ" ขิมถามแต่แอบสะใจลึกๆ
"แรงบ้าไรล่ะ มันทำชีวิตเราเกือบพังนะขิม คนอย่างมันต้องเจอของจริงแบบนี้ มันถึงจะรู้ว่าการโดนจัดฉากแฉมันเจ็บขนาดไหน ตอนนี้มันคงไม่กล้าโผล่หัวมามหาลัยไปอีกนาน หรือถ้ามา... คนก็คงมองแบบตลกๆ ฮ่าๆๆๆ!"
"จบเรื่องแย่ๆ ซะทีนะ ต่อไปนี้ใครหน้าไหนมาแตะมึงอีก เฮียจะส่งไปอยู่คณะโชว์กับเจ๊วิกกี้ให้หมดเลย!"
2 ปีผ่านไป... ไวเหมือนโกหก!เป็นเช้าวันสำคัญที่ขิมรอคอยมาตลอดชีวิต วันที่เธอจะได้รับปริญญาเป็นบัณฑิตเต็มตัวแล้ว แต่บรรยากาศในห้องนอนหลังอู่ตอนนี้กลับไม่ได้ดูเหมือนวันมงคลเอาเสียเลย ขิมในชุดกระโปรงซับในสีขาว ผมทำทรงเกล้าเนี๊ยบกริบ หน้าจัดเต็มสวยกว่าทุกวันไหนๆ กำลังยืนเกาะขอบโต๊ะเครื่องแป้ง หายใจหอบถี่จนตัวโยน"เฮีย... อ๊ะ! เร็วๆ หน่อย ขิมใกล้ต้องไป... ไปรวมแถวแล้วนะ!" ขิมเม้มปากแน่น พยายามค้ำยันโต๊ะเครื่องแป้งไม่ให้เครื่องสำอางราคาแพงต้องกระจัดกระจาย"แป๊บหนึ่งดิขิม ก็มึงสวยขนาดนี้ ใครจะอดใจไหววะ!" ไทในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่งที่รั้งลงไปอยู่ที่สะโพก กำลังซ้อนหลังกระแทกกระทั้นแกนกายใส่เมียรักอย่างบ้าคลั่ง มือหนาฟ้อนเฟ้นไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งที่ตอนนี้มันเต็มไม้เต็มมือกว่าเมื่อสองปีก่อนเยอะ"ทำไมเดี๋ยวนี้ มันเต็มไม้เต็มมือยิ่งกว่าเก่าวะ… ซี้ดด""อื้อออ... เฮียไท! อย่าทำรอยที่คอนะ ขิมปิดรองพื้นเหนื่อยนะ…อ๊ะๆ" ขิมหันไปดุเสียงหลง แต่ใบหน้ากลับบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านไทไม่ฟังเสียงคัดค้าน เขาซุกหน้าลงกับไหล่เนียน สูดดมกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นตัวของขิมอย่างหิวโหย "รอยน่ะไม่
วันนี้เป็นวันที่ขิมออกจากโรงพยาบาล ไทขับรถกระบะคู่ใจบึ่งไปมารับ ขิมดูสดใสขึ้นมากแม้จะยังมีอาการเพลียอยู่บ้าง พอรถเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าอู่ กองทัพลูกน้องของไทก็นำโดยไอ้กัส ต่างพากันโห่ร้องต้อนรับเมียเจ้านายกลับบ้านกันยกใหญ่"ยินดีต้อนรับกลับครับน้องขิม อู่เงียบเหงาอย่างกับป่าช้าเลยตอนน้องขิมไม่อยู่เนี่ย" กัสตะโกนแซว จนไทต้องหันไปชี้หน้าคาดโทษแต่แอบอมยิ้มออกมาขิมเดินลงจากรถมาด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็น ไหม ยืนรออยู่หน้าห้องทำงานด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ไหมยืนกุมมือตัวเองแน่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวตอนอยู่มหาลัย ตอนนี้มันกับสั่นคลอนด้วยความรู้สึกผิด"เฮียไปเช็กอะไหล่แป๊บ ทั้งสองเคลียร์กันเองนะ" ไทเห็นท่าไม่ดีเลยเดินเลี่ยงไปหาไอ้กัสบรรยากาศเงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนที่ไหมจะก้าวเข้ามาหาขิมช้าๆ "ขิม... มึง...""ว่าไงมึง..." ขิมทักเสียงเรียบ"ขิม กูขอโทษ" ไหมพูดพรวดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงเผาะ "กูแม่งเป็นเพื่อนที่แย่มากเลยว่ะ ที่ไม่ฟังมึง แถมยังมองมึงด้วยหางตาแบบนั้นอีก ทั้งที่กูรู้ดีที่สุดว่ามึงรักเฮียไทแค่ไหน แต่กูดันหูเบาเชื่อรูปโง่ๆ นั่น กูขอโทษมึงจริงๆ นะมึงจะตบหน้ากูคืนก็ได้นะ
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงพยาบาล ขิมเริ่มมีหน้าสดใสขึ้น ไทที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงมาทั้งคืนก็เริ่มปฏิบัติล้างแค้นไอ้ภาค เขาหันไปหาขิมที่กำลังนั่งกินโจ๊กอยู่"ขิม... เฮียขอยืมโทรศัพท์ขิมหน่อยดิ" "เอาไปทำไมอ่ะเฮีย จะเช็คแชทขิมเหรอ?" ขิมขมวดคิ้วสงสัย"เปล่าๆ เฮียแค่อยากดูว่าไอ้ภาคมันส่งอะไรมาอีกมั้ย จะดูแชทเฉยๆ " ไทยิ้มกริ่ม ขิมที่ตอนนี้เชื่อใจไทเต็มร้อยก็ยอมยื่นโทรศัพท์ให้แต่โดยดีพอได้เครื่องมา ไทก็รีบเดินออกไปนอกระเบียงห้องพักฟื้นทันที เขาไม่ได้แค่จะเช็คแชท แต่เขากำลังจะล่อเหยื่อให้ติดกับไทกดเข้าแชทของภาคที่เคยทิ้งข้อความระยำไว้ แล้วพิมพ์เลียนแบบสไตล์ขิมส่งไปทันทีขิม (ไทพิมพ์) : "ภาค... ขิมขอโทษนะเรื่องวันนั้นที่รีบกลับ วันนี้ขิมจะไปหาที่คอนโดตอนบ่ายๆ นะ เฮียไทเขาไม่อยู่เขาไปดูงานที่ต่างจังหวัด ขิมคิดถึงภาคจัง"เพียงไม่ถึงนาที ภาคที่จ้องโทรศัพท์อยู่แล้วก็ตอบกลับมาอย่างไวภาค: "จริงเหรอขิม ภาคก็คิดถึงขิม ภาคจะรอนะครับประตูไม่ได้ล็อค เข้ามาได้เลย""หึ...มึงเตรียมตัวขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดแบบเซอร์ไพรส์ได้เลยไอ้เหี้ยภาค" ไทแสยะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีไทรีบกดโทรหา ไอ้กัส ลูกน้องคนสนิททันที "กัส!
ไทรีบพุ่งตัวเข้าห้องมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจจนหน้าถอดสี เมื่อเห็นร่างบางของขิมนอนสลบอยู่ตรงแทบเท้า ตรงทางเข้าประตูห้อง เธอคงพยายามจะเดินไปนอนแต่ร่างกายกลับรับไม่ไหวจนฟุบลงไปกองกับพื้น"ขิม! ขิม! ตื่นๆ มึงอย่าล้อกูเล่นแบบนี้ดิ" ไทถลาเข้าไปช้อนร่างขิมขึ้นมาประคองไว้บนตัก มือหนาสั่นเทาไปหมดเมื่อสัมผัสถูกผิวเนื้อที่ร้อนจัดจน ขิมหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกและไร้การตอบสนอง"อย่าเป็นอะไรนะขิม"ไทไม่รอช้า เขาอุ้มขิมขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้ววิ่งลงจากคอนโดอย่างไม่คิดชีวิต อุ้มเธอขึ้นรถกระบะแล้วบึ่งไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที ในหัวเขาตอนนี้ไม่มีเรื่องอื่นเลย ไม่มีความโกรธ มีแต่คำว่า "ขออย่าให้ขิมเป็นอะไร" วนเวียนอยู่ซ้ำ ๆหลังจากที่พยาบาลเข็นเตียงขิมเข้าห้องฉุกเฉินไป ไทก็นั่งกุมขมับอยู่หน้าห้องเหมือนคนเสียสติ จนกระทั่งคุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย"ญาติคุณขิมใช่ไหมครับ?" หมอถาม"ครับหมอ เมีย... เอ่อ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ?" ไทรีบเด้งตัวขึ้นถาม"คนไข้มีอาการไข้สูงมากครับ สาเหตุหลักมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอและร่างกายขาดสารอาหารอย่างหนัก เหมือนไม่ได้ทานอะไรเลยมาหลายวัน แถมยังมีส
เป็นเช้าอีกวันของสัปดาห์ต่อมา ที่ขิมไม่มีไทอยู่ข้างกาย เธอข้างลากสังขารที่ไม่สู้ดีมาที่มหาลัย วันนี้เธอแต่งหน้ากลบความโทรมมาอย่างดีแต่ดวงตามันยังฟ้องว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงทุกวัน ระหว่างที่กำลังเดินเข้าคณะ รถกระบะคุ้นตาที่เธอเคยนั่งทุกเช้าก็เลี้ยวเข้ามาจอดไม่ไกลจากเธอหัวใจขิมเต้นรัวด้วยความหวังว่าไทจะมาง้อ แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอเหมือนโดนฟ้าผ่าที่กลางใจซ้ำสอง ไทขับรถมาส่งไหม แต่ที่เบาะข้างคนขับนี่สิกลับมี ผู้หญิงหน้าตาสวยสะดุดตา กำลังนั่งยิ้มแย้มอยู่ตรงนั้น ตำแหน่งที่เคยเป็นของเธอมาโดยตลอดเวลาที่ผ่านมาขิมยืนนิ่งงัน มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่แตกสลาย 'แค่สามวัน... เฮียมีคนใหม่แล้วเหรอ? ไหนบอกว่ารักหนูนักหนาไงไอ้เฮีย ขิมเม้มปากแน่นก่อนจะรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงเข้าไปในตึกเรียนทันที น้ำตามันรื้นขึ้นมาจนมองทางเดินแทบไม่ชัดทางด้านบนรถ ไทมองตามแผ่นหลังบางของขิมไปจนสุดสายตา สภาพขิมที่เขาเห็นเมื่อกี้มันดูแย่จนใจเขาไขว้เขวไปหมด ทั้งผอมลงทั้งดูซึมอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่ขิมคนเดิมเลย"ไอ้ไท... คนนั้นเหรอวะที่ทำให้มึงเป็นบ้าแดกเหล้าเหมือนน้ำเปล่าอยู่สามวันน่ะ?" จอย ลูกพี่ลูกน้องสาวสวยที
เช้าวันรุ่งขึ้น ขิมลากสังขารที่แทบจะดูไม่ได้ไปมหาลัย ตาที่เคยกลมโตบวมเป่งจนแทบจะปิด สภาพจิตใจของเธอในตอนนี้มันยับเยินยิ่งกว่าตอนที่โดนภาคทิ้งร้อยเท่าพันเท่า เพราะตอนนั้นเธอแค่เสียหน้า แต่ตอนนี้เธอเสียคนที่รักที่สุดไปเพราะความโง่และใจอ่อนของตัวเองทันทีที่เดินเข้าห้องเรียน ขิมเห็นไหมนั่งอยู่มุมเดิม เธอรีบเดินเข้าไปหา หวังว่าเพื่อนจะช่วยเป็นกาวใจให้เธอได้บ้าง"ไหม... มึง ฟังกูก่อน..." ขิมเรียกเสียงแผ่วแต่สิ่งที่ได้รับคือ ไหมมองด้วยหางตา ก่อนจะเชิดหน้าหนีไปก้มเล่นโทรศัพท์ต่ออย่างไม่แยแส กลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านจนเพื่อนคนอื่นในห้องยังสัมผัสได้ ขิมใจหายวาบ... ไหมคงรู้เรื่องนี้แล้วชัวร์ และที่สำคัญ ไหมก็คงต้องเลือกข้างไทอย่างแน่นอน"ไหม... มึงโกรธกูหรอ กูอธิบายได้นะ" ขิมยังไม่ยอมแพ้ พยายามสะกิดแขนเพื่อน"อย่ามาแตะ กูไม่มีอะไรจะคุยกับคนอย่างมึงขิม เฮียกูอุตส่าห์ตั้งใจรักมึง แต่มึงกับทำกับเขาแบบนี้เนี่ยนะ ทุเรศวะ" ไหมสะบัดมือออกไม่ให้ขิมจับ"มึงกับเฮียกำลังเข้าใจกูผิดนะ…เดี๋ยวกูให้ดูแช…" ขิมยังไม่ทันพูดจบ ไหมก็พูดตัดบทขึ้นมา"มึงไม่ต้องมาอธิบายอะไรหลอก ภาพมันฟ้องขนาดนั้น""เฮ้ย เป็นไรกันวะ
เสียงนกร้องปลุกให้ไทและขิมตื่นแต่เช้ามืดตามที่ตกลงกันไว้ เพื่อจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ไวๆ พ่อแม่ขิมออกมาส่งที่รถ พร้อมอวยพรให้ทั้งสองเดินทางกลับอย่างปลอดภัยแม่ขิม: "อ้ายไท! ฝากดูแลน้องขิมตวยเน้อ ดูแลหื้อดี ๆ!" (พี่ไท! ฝากดูแลน้องขิมด้วยนะ ดูแลให้ดี ๆ!)"สบายใจได้เลยครับคุณแม่ ผมจะดูแลขิมให้ดียิ่งกว
พอตกกลางคืน บรรยากาศก็เริ่มครึกครื้น ทุกคนต่างมารวมตัวกัน ปาร์ตี้จับฉลากแลกของขวัญกันอย่างสนุกสนาน มีการดื่มกินกันเล็กบ้างน้อยตามประสาญาติ ๆ ส่วนผาก็ยังคงนั่งเงียบ ๆ กินเหล้าอยู่คนเดียวตามมุมของตัวเองขิมกำลังหัวเราะสนุกสนานกับน้ำและญาติผู้หญิงคนอื่น ๆ แล้วพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรหาไหมเลยตั้งแต่เม
พอขิมเดินออกมาจากบริเวณนั้นเพื่อไปเตรียมอาหารว่างให้ไท อยู่ดี ๆ ผาที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็พูดขึ้นมาลอย ๆ"บ่ฮู้จักก๋าละเทศะ เป๋นแค่แฟนยังบ่ได้แต่งงาน เข้าไปนอนในห้องของลูกสาวเปิ้น!" (ไม่รู้จักกาลเทศะเป็นแค่แฟนยังไม่ได้แต่งงาน เข้าไปนอนในห้องของผู้หญิง!)ไท ที่ได้ยินแบบนั้นก็คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วหันหน้
ทุกคนขับรถขึ้นมาจนถึงบนดอย ที่นี่มีผู้คนมากมายมาเที่ยวช่วงวันปีใหม่ วันนี้เป็นวันสิ้นปี บรรดาหลายครอบครัวเลยพากันมาเที่ยวที่นี่ บนยอดดอยนี้มี ดอกไม้นานาพรรณบานสะพรั่ง เป็นจุดแลนด์มาร์กของจังหวัด และที่สำคัญคืออากาศที่หนาวมากจนแทบจะแข็งได้เลยไทสั่นหงึก ๆ ตลอดเวลา เพราะความหนาว แม้จะใส่เสื้ออุ่นแล้ว







