ตอนพิเศษ 1 วันนี้วันดี NC18+++

2 ปีผ่านไป... ไวเหมือนโกหก!

เป็นเช้าวันสำคัญที่ขิมรอคอยมาตลอดชีวิต วันที่เธอจะได้รับปริญญาเป็นบัณฑิตเต็มตัวแล้ว แต่บรรยากาศในห้องนอนหลังอู่ตอนนี้กลับไม่ได้ดูเหมือนวันมงคลเอาเสียเลย ขิมในชุดกระโปรงซับในสีขาว ผมทำทรงเกล้าเนี๊ยบกริบ หน้าจัดเต็มสวยกว่าทุกวันไหนๆ กำลังยืนเกาะขอบโต๊ะเครื่องแป้ง หายใจหอบถี่จนตัวโยน

"เฮีย... อ๊ะ! เร็วๆ หน่อย ขิมใกล้ต้องไป... ไปรวมแถวแล้วนะ!" ขิมเม้มปากแน่น พยายามค้ำยันโต๊ะเครื่องแป้งไม่ให้เครื่องสำอางราคาแพงต้องกระจัดกระจาย

"แป๊บหนึ่งดิขิม ก็มึงสวยขนาดนี้ ใครจะอดใจไหววะ!" ไทในสภาพเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงยีนส์ตัวเก่งที่รั้งลงไปอยู่ที่สะโพก กำลังซ้อนหลังกระแทกกระทั้นแกนกายใส่เมียรักอย่างบ้าคลั่ง มือหนาฟ้อนเฟ้นไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งที่ตอนนี้มันเต็มไม้เต็มมือกว่าเมื่อสองปีก่อนเยอะ

"ทำไมเดี๋ยวนี้ มันเต็มไม้เต็มมือยิ่งกว่าเก่าวะ…     ซี้ดด"

"อื้อออ... เฮียไท! อย่าทำรอยที่คอนะ ขิมปิดรองพื้นเหนื่อยนะ…อ๊ะๆ" ขิมหันไปดุเสียงหลง แต่ใบหน้ากลับบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่าน

ไทไม่ฟังเสียงคัดค้าน เขาซุกหน้าลงกับไหล่เนียน สูดดมกลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นตัวของขิมอย่างหิวโหย

 "รอยน่ะไม่ทำหรอก แต่เฮียจะทำลูกคนแรกให้เสร็จทันฤกษ์รับปริญญาขิมเนี่ยแหละ! ถือเป็นของขวัญจากเฮียไงจ๊ะ"

"ของขวัญบ้าอะไร... อ๊ะ! อ๊ายยย! เฮีย... เบาๆ โต๊ะเครื่องแป้งมันสั่น ขิมจะปัดมาสคาร่าเลอะแล้วเนี่ย!" ขิมบ่นพึมพำแต่ก็แอ่นสะโพกรับจังหวะรักของไทอย่างรู้ใจ มือหนึ่งถือแปรงปัดแก้ม อีกมือหนึ่งเกาะขอบโต๊ะไว้แน่น ถ้าใครมาเห็นก็คงเป็นภาพที่แปลกใหม่แน่นอน

ในขณะที่สงครามสวาทบนโต๊ะเครื่องแป้งกำลังถึงจุดเดือด เสียงตะโกนจากหน้าอู่ก็ดังแทรกเข้ามา

"เฮียไท เจ๊ขิม รถตู้มารอแล้วนะครับ พ่อแม่เจ๊ขิมก็นั่งรอจนเหงือกแห้งแล้วเนี่ย!" เสียงไอ้กัสตะโกนลั่นอู่ ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของไอ้ปอและไหม

"ไอ้กัส! มึงไปบอกรถตู้รออีก 5 นาที! ใครเร่งกู กูจะไล่ออกให้หมด!" ไทตะโกนสวนกลับโดยที่จังหวะช่วงล่างยังไม่ลดละ

ไทเร่งจังหวะให้เร็วกว่าเดิม เพื่อที่จะได้เสร็จสมไวๆ เขาอุ้มร่างขิมขึ้นมาวางบนโต๊ะเครื่องแป้ง ทับบรรดาลิปสติกและน้ำหอมจนล้มระเนระนาด 

ทั้งมองไปยังจุดเชื่อมต่อที่กำลังเสียดสีกัน มันผลุบเข้าผลุบออก ทำให้เกิดเสียงหยาบโลนดังไปทั่วห้อง

"ซี้ดดด…ใกล้แล้วขิม"

"เร็วๆ เลยเฮีย…อ๊ะๆ"

 ขิมกอดคอไทแน่น หลับตาพริ้มรับสัมผัสสุดท้ายที่ไทมอบให้จนร่างกายกระตุกเกร็งไปพร้อมๆ กัน

"อ่าส์../อื้มมม"

"แฮก... แฮก... เฮียนะเฮีย ทำชุดขิมยับหมดเลย" ขิมบ่นอุบอิบขณะรีบคว้าชุดครุยมาสวมทับ พลางเช็คความเรียบร้อยของหน้าตาในกระจก

"ยับก็ช่างมัน เดี๋ยวเฮียรีดให้ใหม่...ในรถ" ไทเดินเข้ามาสวมกอดจากข้างหลัง จูบขมับเมียเบาๆ

"ไม่ต้องเลย! แค่นี้ขิมก็จะเดินขาถ่างเข้าหอประชุมอยู่แล้ว!" ขิมค้อนขวับ แต่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

ไทมองเมียรักในชุดครุยด้วยสายตาภาคภูมิใจ

 "ยินดีด้วยนะบัณฑิตของเฮีย... วันนี้ขิมสวยที่สุดเลย เดี๋ยวเฮียจะหอบดอกไม้ช่อใหญ่ที่สุดไปให้ทุกคนที่เห็นอิจฉาเลย"

ขิมหัวเราะร่า ทั้งคู่จูงมือกันเดินออกจากห้องพัก พ่อแม่ของขิมนั่งยิ้มแฉ่งรออยู่ในรถตู่ โดยมีลูกน้องที่อู่นับสิบชีวิตยืนตั้งแถวอวยพร "เจ๊ขิม" ไปรับปริญญา

"ไปเว้ยพวกเรา ไปดูเมียกูรับปริญญา ใครลืมป้ายไฟกูไล่ออก" ไทตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดังลั่นอู่

บรรยากาศที่หน้าหอประชุมมหาลัยเนืองแน่นไปด้วยบัณฑิตและญาติๆ ที่ต่างมาดูลูกหลานของตัวเอง แต่ไม่มีที่ไหนจะเด่นเท่ากับกลุ่มของ "อู่ไทการช่าง" อีกแล้ว ไอ้กัสและลูกน้องในอู่ยกพรรคพวกมาเกือบยี่สิบคน พร้อมป้ายไฟชื่อขิมขนาดมหึมาและแตรวงชุดเล็กที่คอยประโคมรับจังหวะอย่างคึกคัก จนคนทั้งมหาลัยต่างหันมามองเป็นตาเดียว

"เจ๊ขิมมาแล้ว! โห่... ฮิ้ววววว!" เสียงไอ้กัสตะโกนนำ

ขิมเดินยิ้มกริ่มมาในชุดครุยที่สง่างามเคียงข้างกับไหม เพื่อนรักที่วันนี้ก็สวยไม่แพ้กัน พอมาถึงซุ้ม ไทในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนดูหล่อสะอาดตาผิดจากปกติ เดินยืดอกเข้ามาหาขิม

"มานี่มาบัณฑิตของเฮีย!" ไทคว้ามาลัยเงินที่ร้อยด้วยแบงก์พันล้วนๆ มูลค่ารวมหลายแสนบาทคล้องคอขิมจนตัวเธอแทบเอน 

"นี่แค่เริ่มต้นนะขิม ของขวัญชิ้นใหญ่กว่านี้รออยู่ที่อู่!"

ขิมหัวเราะร่าพลางไหว้ขอบคุณ "เฮีย... มันหนัก! ขิมจะคอเคล็ดก่อนถ่ายรูปเสร็จเนี่ย"

"เฮีย…แล้วไหนของน้องสาวเฮียอะ"

"…นู้น ของไหมอยู่กับไอ้ปอ"

"จิ! น้อยใจวะ"

"โอ๋ๆ หยอกเล่น ของไหมก็มี มาๆ ก้มหัวมา แต่น้อยกว่าของเมียเฮียนะ ฮ่าๆ"

"ถึงไม่บอกก็รู้จ้า"

พ่อแม่ของขิมที่เดินทางมาจากดอยเห็นลูกสาวประสบความสำเร็จและเห็นลูกเขยดูแลดีขนาดนี้ก็ยิ้มแก้มปริ

 "ป้อกะแม่ภูมิใจ๋ในตั๋วขิมขนาดเน้อลูก" พ่อขิมเอ่ยพลางลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู

 "ขิมฮักพ่อกะแม่ขนาดเน้อเจ้า ขอบคุณที่เลี้ยงขิมมาเจ้า"

"มาเร็วไอ้ไหม วันนี้เราสองคนเก่งที่สุดเลยนะ" ขิมรีบดึงไหมเข้ามาถ่ายรูปด้วยกัน

ทั้งคู่กอดคอกันถ่ายรูปด้วยรอยยิ้มที่สดใส  จากนั้นขิมก็สลับไปถ่ายรูปกับพ่อแม่ ลูกน้องในอู่ และเพื่อนๆ จนกระทั่งถึงคิวคนสำคัญที่สุด...

"มานี่เฮีย ถ่ายรูปคู่กันหน่อย" ขิมกวักมือเรียกไทที่กำลังยืนแอ็คท่าเท่ให้สาวๆ ในงานมอง

"ถ่ายดีๆ นะไอ้กัส ถ้ากูไม่หล่อกูเตะมึงตกรถตู้จริงๆ ด้วย" ไทเดินเข้ามาโอบเอวขิมไว้แน่น

ไทยื่นช่อดอกไม้กุหลาบสีแดงช่อโตเท่าบ้านให้ขิม พร้อมกับกล่องของขวัญแบรนด์เนมอีกหลายกล่องที่วางกองอยู่ข้างๆ

"ขอบคุณนะเฮีย"

"เฮียให้ขิมเยอะแล้ว... ขิมก็มีของขวัญชิ้นพิเศษจะให้เฮียเหมือนกัน" ขิมพูดพลางล้วงกล่องเล็กๆ สีขาวผูกโบว์สีฟ้าออกมาจากกระเป๋าชุดครุย

"อะไรวะ นาฬิกาเหรอ หรือแหวน?" ไทเลิกคิ้วสูงสงสัย

"เปิดดูเองดิ" ขิมยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกาย

ไทรับกล่องมาเปิดออกอย่างใจร้อน แต่พอเห็นของข้างใน... มือกลับสั่นเทาขึ้นมาทันที มันไม่ใช่ทอง ไม่ใช่นาฬิกาหรู แต่มันคือ "ที่ตรวจครรภ์" ที่ขึ้นขีดสีแดงเข้มๆ สองขีดชัดเจน พร้อมกับใบรับรองแพทย์จากโรงพยาบาล

ไทนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า เขาเงยหน้ามองขิมสลับกับของในมือ 

"ขิม... นี่มึง... ขิมท้องเหรอ?"

ขิมพยักหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มกว้าง

 "ใช่ค่ะเฮีย... 2 เดือนแล้วนะ ไอ้ตัวเล็ก มาตามนัดที่เฮียขอไว้เลย"

"เฮ้ยยยย พวกมึง กูมีลูกแล้วโว๊ย!" ไทตะโกนลั่นมหาลัยอย่างลืมตัว เขาโผเข้ากอดขิมแล้วอุ้มเธอหมุนไปรอบๆ ด้วยความดีใจ น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้มอย่างไม่อายใคร

"เราจะได้เป็นพ่อแม่คนแล้วขิม  ขอบคุณนะ ขอบคุณที่เป็นเมียที่ดีที่สุดของเฮีย" ไทจูบหน้าผากขิมซ้ำๆ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของทุกคนในอู่และรอยยิ้มที่อบอุ่นของพ่อแม่