บทที่ 41 รู้ความจริง

ไทรีบพุ่งตัวเข้าห้องมาด้วยหัวใจที่เต้นรัว แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจจนหน้าถอดสี เมื่อเห็นร่างบางของขิมนอนสลบอยู่ตรงแทบเท้า ตรงทางเข้าประตูห้อง เธอคงพยายามจะเดินไปนอนแต่ร่างกายกลับรับไม่ไหวจนฟุบลงไปกองกับพื้น

"ขิม! ขิม! ตื่นๆ มึงอย่าล้อกูเล่นแบบนี้ดิ" ไทถลาเข้าไปช้อนร่างขิมขึ้นมาประคองไว้บนตัก มือหนาสั่นเทาไปหมดเมื่อสัมผัสถูกผิวเนื้อที่ร้อนจัดจน ขิมหน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตกและไร้การตอบสนอง

"อย่าเป็นอะไรนะขิม"

ไทไม่รอช้า เขาอุ้มขิมขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้ววิ่งลงจากคอนโดอย่างไม่คิดชีวิต อุ้มเธอขึ้นรถกระบะแล้วบึ่งไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที ในหัวเขาตอนนี้ไม่มีเรื่องอื่นเลย ไม่มีความโกรธ มีแต่คำว่า "ขออย่าให้ขิมเป็นอะไร" วนเวียนอยู่ซ้ำ ๆ

หลังจากที่พยาบาลเข็นเตียงขิมเข้าห้องฉุกเฉินไป ไทก็นั่งกุมขมับอยู่หน้าห้องเหมือนคนเสียสติ จนกระทั่งคุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ญาติคุณขิมใช่ไหมครับ?" หมอถาม

"ครับหมอ เมีย... เอ่อ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ?" ไทรีบเด้งตัวขึ้นถาม

"คนไข้มีอาการไข้สูงมากครับ สาเหตุหลักมาจากการพักผ่อนไม่เพียงพอและร่างกายขาดสารอาหารอย่างหนัก เหมือนไม่ได้ทานอะไรเลยมาหลายวัน แถมยังมีสภาวะเครียดจัดสะสม ทำให้ร่างกายทรุดลงอย่างรวดเร็ว ดีนะที่พามาส่งทัน ถ้ามาช้ากว่านี้อาจจะช็อกเพราะไข้สูงได้ครับ" หมอถอนหายใจยาว

คำพูดของหมอเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงใจไทจนเหวอะหวะ แม่ขิมฝากให้เขาดูแลเธอแท้ ๆ แต่เขากลับเป็นคนทำร้ายจิตใจเธอ ไล่เธอไปนอนอดตายอยู่ในห้องเพียงลำพัง

"ขอบคุณมากครับหมอ"

พยาบาลย้ายขิมมาที่ห้องพักฟื้น ไทเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง มองดูร่างเล็กที่ดูซูบผอมลงไปภายในเวลาไม่กี่วัน สายน้ำเกลือที่ระโยงระยางอยู่ที่ข้อมือยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดจนอยากจะชกหน้าตัวเอง

"ขอโทษนะขิม... เฮียขอโทษ เฮียแม่งเหี้ยเองที่ทิ้งมึงไว้แบบนี้" ไทคว้ามือขิมมากุมไว้แน่น พลางซุกหน้าลงที่มือของเธอ 

เขานั่งเฝ้าเธออยู่อย่างนั้นทั้งคืน ไม่ยอมห่างไปไหน คอยซับหน้าผากและมองดูเครื่องวัดชีพจรตลอดเวลา จนกระทั่งขิมเริ่มขยับตัวและค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาท่ามกลางแสงไฟสลัวของโรงพยาบาล

"หนูฝันไปรึเปล่า ทำไมถึงเห็นเฮียอยู่นี่ละ เฮีย... ขิมยังไม่ตายใช่ไหม " ขิมมองหน้าไทด้วยสายตาที่ยังพร่ามัว

"ไม่ได้ฝัน แล้วก็ยังไม่ตายด้วย"

"อ๋อ…อืม"

"ขิม... เฮียขอโทษนะ ที่เฮียโมโหขิมวันนั้นอะ ต่อไปนี้เฮียจะฟังขิมทุกเรื่องเลย สัญญา" 

ขิมน้ำตาไหลรินออกมา เธอไม่มีแรงจะพูดอะไรมาก แต่สัมผัสจากมือที่ไทกุมไว้นั้นมันบอกเธอว่า...เขาให้อภัยเธอแล้ว

แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียแต่ในใจมันยังค้างคาเรื่องภาพติดตาเมื่อเช้านี้ เธอหันมามองหน้าไทที่นั่งกุมมือเธออยู่ข้างเตียง แววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจฉายออกมาจนเห็นได้ชัด

"เฮีย..." ขิมเรียกเสียงแผ่ว ๆ 

"หื้ม…มีอะไร เจ็บตรงไหนรึเปล่า"

"เปล่า…ผู้หญิงคนนั้น...ที่นั่งข้างเฮียเมื่อเช้า...ใครเหรอ?"

"อ๋อ!"

"หึงเหรอจ๊ะเมียจ๋า?" ไทแกล้งทำหน้าทะเล้นใส่ 

"นั่นพี่จอย ลูกพี่ลูกน้องเฮียเอง พึ่งมาจากบ้านนอกมาทำธุระที่กรุงเทพฯ เฮียเลยให้มันติดรถมาส่งไหมด้วยเฉย ๆ ไม่มีอะไรในกอไผ่เลยจ้า"

"จริงเหรอ... ไม่ใช่ว่าเฮียหาคนใหม่มาแทนขิมแล้วนะ?" ขิมขมวดคิ้ว

"โถ่ขิม! สภาพเฮียตอนมึงหายไปน่ะ เหมือนหมาโดนรถทับซ้ำสามรอบ เหล้าก็แดกแทนน้ำ ใครเขาจะเอาคนสภาพแบบนั้นวะ" ไทสบถขำ ๆ พลางลูบหัวขิมอย่างเบามือ 

"พี่จอยนั่นแหละที่ตบหัวเรียกสติเฮีย บอกว่าสายตาผู้หญิงดูออกว่าขิมไม่ได้นอกใจเฮีย เฮียถึงได้รีบบึ่งมาหามึงเนี่ย"

ขิมได้ยินแบบนั้นก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ความรู้สึกหนักอึ้งในใจมันเบาบางลงไปทันที

"คราวหลังมีอะไรก็บอกขิมตรง ๆ ดิ ไม่ใช่เอาผู้หญิงมานั่งประชดกันแบบนี้ ขิมจะช็อกตายอยู่แล้วนะเฮีย"

"จ้า ๆ เฮียผิดไปแล้วจ้ะ ต่อไปนี้จะไม่มีผู้หญิงหน้าไหนมานั่งทับที่ขิมอีกแน่นอน ยกเว้นแม่เฮียคนเดียวโอเคมั้ย?" ไทพูดพลางก้มลงจุ๊บมือเธอ

ไทที่นั่งเงียบอยู่พักใหญ่ก็ถอนหายใจออกมาหนัก ๆ เขายังมีคำถามที่ค้างคาใจอยู่ และเขารู้ว่าถ้าไม่เคลียร์ตอนนี้ มันก็จะกลายเป็นหนามที่แทงใจเขาไปตลอด

"ขิม... เฮียขอถามตรง ๆ นะ มึงอย่าโกหกเฮียอีกนะขิม"

"ค่ะเฮีย ถามมาเลย" ขิมพยักหน้าช้า ๆ

"มึงไปอยู่ที่ห้องไอ้ภาคในสภาพแบบนั้นได้ยังไง?" 

"รูปที่มันส่งมาน่ะ... มึงก้มลงไปหาหน้ามันจนแทบจะจูบกันอยู่แล้ว ถ้ามันป่วยจริง ทำไมมันมีแรงตั้งกล้องถ่ายรูปวะ มึงเล่าความจริงให้เฮียฟังทั้งหมดที"

ขิมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเล่าความจริงทั้งหมด 

"วันนั้นมันส่งข้อความมาบอกขิมว่ามันป่วยหนัก โทรหาใครก็ไม่รับสาย มันขอร้องให้ขิมไปป้อนยาป้อนข้าวหน่อย ขิมเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าที่มันเคยดีกับพ่อแม่ขิม ขิมเลยยอมไป... แต่กะว่าไปแป๊บเดียวแล้วจะรีบกลับอู่เฮีย"

"แล้วไอ้ท่าทางในรูปนั่นล่ะ!" ไทถามขัดขึ้นมา

"ตอนที่ขิมป้อนโจ๊กมันเสร็จ มันแกล้งลุกไม่ไหวแล้ว กระชากแขนขิมลงไปหาตัวมัน" เธออธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

 "ขิมไม่รู้เลยว่ามันตั้งกล้องไว้ พอมันดึงขิมเข้าไป ขิมก็รีบสะบัดตัวออกแล้วเดินหนีออกมาเลย ขิมไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดเรื่องแบบนั้น ขิมสาบานได้ว่าขิมไม่ได้คิดอะไรกับมันแล้วจริงๆ"

ไทฟังจบก็นิ่งไป มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด 

"ไอ้เหี้ยภาค มึงนี่มันเหี้ยกว่าที่กูคิดจริงๆ" ไทสบถออกมาอย่างเหลืออด เขาเพิ่งเข้าใจแผนการสกปรกของมันทั้งหมด

"เฮียเชื่อขิมมั้ย?" ขิมถามพลางมองหน้าไทด้วยความกังวล

"เชื่อ... เฮียเชื่อแล้วขิม เฮียมันโง่เองที่ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล จนลืมมองความจริงไปว่าขิมไม่ใช่คนแบบนั้นเลย"

"มึงนอนพักซะขิม เรื่องไอ้ภาคเดี๋ยวเฮียจัดการเอง คราวนี้เฮียจะไม่แค่ไล่มันไปเฉยๆ แน่ แต่ขิมน่ะ... ห้ามไปหามันอีกเด็ดขาดนะ ไม่งั้นคราวหน้าเฮียจะขังไว้ในอู่ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยจริงๆ ด้วย" ไทลุกขึ้นยืนแล้วลูบหัวขิมเบา ๆ

"ค่ะเฮีย ขิมไม่ไปแล้ว ขิมเข็ดแล้วจริงๆ"