Novels by DJArtsyStory

เช้าวันถัดมาฝนที่ตกต่อเนื่องมาตลอดทั้งคืนเพิ่งหยุดลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเมฆสีเทายังคงปกคลุมท้องฟ้า ราวกับไม่ยอมปล่อยให้แสงอาทิตย์ส่องผ่านง่าย ๆฉินยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงานสายตาของเขาทอดมองออกไปโดยไม่มีจุดหมายในหัววนเวียนอยู่กับข้อความในจดหมายของอเล็กเซย์“จงตั้งคำถามกับทุกอย่าง… แม้แต่คำพูดของพ่อเอง”เขาอ่านประโยคนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่อ่าน แม้แต่พ่อยังบอกให้เขาสงสัยทุกอย่าง…แล้วเพราะอะไรตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาจึงไม่เคยตั้งคำถามกับความแค้นของตัวเองเลยเสียงเคาะประตูดังขึ้น“คุณฉินครับ”จินเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารและแท็บเล็ตในมือ“ผมหาตำแหน่งของคลังเอกสาร A-17 ได้แล้ว”ฉินหันกลับมา“อยู่ที่ไหน”จินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ แผนที่ดาวเทียมปรากฏขึ้นทันทีจุดสีแดงกะพริบอยู่บริเวณชานเมือง ห่างจากสำนักงานใหญ่โวลคอฟเดิมหลายกิโลเมตร“เป็นโกดังเก่าของบริษัทขนส่งครับ”“ในเอกสารระบุว่าเลิกใช้งานตั้งแต่สิบปีก่อน”“แต่…”จินหยุดพูดฉินเลิกคิ้ว“แต่อะไร”“เมื่อสามวันก่อน มีการใช้ไฟฟ้าที่อาคารนี้”ภายในห้องเงียบลงทันทีฉินก้มมองตัวเลขบนหน้าจอปริมาณกระแสไฟไม่มากแต่เพียงพอจะบอกได้ว่า…สถาน

ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างไม้ที่เปิดแง้มไว้ภายในบ้านหลังเก่าของเชอร์เกย์ ไม่มีใครพูดอะไรสายตาของฉินหยุดอยู่ที่ซองจดหมายในมือตราประทับสีแดงถูกเปิดออกแล้วแต่กระดาษด้านในยังคงพับไว้อย่างเรียบร้อยราวกับคนเขียนรู้ดีว่า…คนที่จะเปิดอ่านมัน ต้องใช้ความกล้ามากกว่าการแกะซองจดหมายจินมองนาฬิกาในมือสลับกับหน้าจอแท็บเล็ต“บัญชีของเชอร์เกย์เพิ่งถูกใช้งานเมื่อครู่จริง ๆ ครับ”“แต่ตำแหน่งสัญญาณอยู่คนละฝั่งของเมือง”ฉินไม่ได้ตอบเขายังคงมองซองจดหมายก่อนเอ่ยขึ้นเบา ๆ“เขาตั้งใจถ่วงเวลา”จินเงยหน้าขึ้น“หมายความว่า…”“เขารู้ว่าผมจะมาที่นี่”ฉินค่อย ๆ ดึงกระดาษแผ่นแรกออกจากซองกระดาษเก่าจนขอบเริ่มเหลืองแต่ลายมือยังคงชัดเจนเป็นลายมือที่เขาจำได้ดีลายมือของพ่อหัวใจของฉินเต้นแรงเขาสูดหายใจลึก ก่อนเริ่มอ่านออกเสียงถึงลูกชายของพ่อ…เพียงประโยคแรกทั้งห้องก็เงียบสนิทฉินหลับตาลงชั่วครู่ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาพยายามจดจำเสียงของพ่อไม่ให้เลือนหายแต่วันนี้…สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เสียงมันคือความคิดของพ่อที่ถูกเก็บไว้ในตัวอักษรเขากลั้นหายใจ ก่อนอ่านต่อ“ถ้าลูกกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้…”“…แปลว่าพ่อคงไม่มีโอ

สายฝนเมื่อคืนทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินชื้นกระท่อมไม้หลังเล็กริมทะเลสาบตั้งอยู่ห่างจากตัวเมืองหลายกิโลเมตร เงียบจนได้ยินเสียงคลื่นน้ำกระทบตลิ่งเป็นจังหวะช้า ๆชายชราคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านเสื้อเชิ้ตสีซีดกางเกงผ้าธรรมดาใบหน้าที่ผ่านกาลเวลามาหลายสิบปีไม่มีใครคิดว่าชายคนนี้ ครั้งหนึ่งเขาเคยนั่งอยู่บนโต๊ะประชุมของโวลคอฟในฐานะผู้บริหารที่ได้รับความไว้วางใจที่สุดคนหนึ่งเชอร์เกย์เขาปิดก๊อกน้ำ ก่อนก้มลงเก็บบัวรดน้ำเข้าที่เดิมชีวิตของเขาในตอนนี้เรียบง่ายเสียจนเหมือนชายชราที่เกษียณแล้วคนหนึ่งแต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานเสียงรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ารั้วไม้ชายหนุ่มในชุดสูทเดินลงมาพร้อมกระเป๋าเอกสารสีดำเขาไม่เคาะประตูเพียงยืนรออยู่หน้าบ้านเชอร์เกย์มองผ่านหน้าต่างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดประตูออกไป“มีอะไร”ชายหนุ่มก้มศีรษะเล็กน้อย“มีรายงานใหม่ครับ”เชอร์เกย์รับกระเป๋ามาโดยไม่พูดอะไร ก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้านภายในห้องรับแขกมีเพียงโต๊ะไม้ตัวเล็ก หนังสือเก่า ๆ และนาฬิกาแขวนที่เดินช้ากว่าปกติเล็กน้อยเขาเปิดกระเป๋าด้านในมีแฟ้มสีน้ำตาลเพียงแฟ้มเดียวเมื่อเปิดออกภาพแรกที่ปร

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องผ่านกระจกห้องทำงานของฉินแต่ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้นอนข้อความเพียงไม่กี่บรรทัดบนหน้าจอโทรศัพท์ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ต่างจากเสียงที่ดังออกมาจากห้องเซิร์ฟเวอร์เมื่อคืน“ก่อนจะเป็นอันดา…เธอเคยชื่ออะไร”คำถามสั้น ๆแต่กลับหนักกว่าหลักฐานทุกชิ้นที่เขาเห็นมาตลอดสิบปีฉินยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองเขาเคยมั่นใจว่ากำลังตามหาฆาตกรแต่ตอนนี้…เขากลับกำลังตามหา “ตัวตน” ของใครอีกคนเสียงเคาะประตูดังขึ้น“เข้ามา”จินเปิดประตูเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารหลายเล่ม“เมื่อคืนผมลองตรวจข้อมูลของคุณอันดาทั้งหมดแล้วครับ”ฉินหันกลับมาทันที“ได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง”จินวางแฟ้มลงบนโต๊ะสีหน้าของเขาดูแปลกกว่าทุกครั้ง“นั่นแหละครับ…ปัญหา”ฉินขมวดคิ้วจินเปิดแฟ้มหน้าแรกประวัติการศึกษาประวัติการรักษาทะเบียนบ้านเอกสารรับรองบุตรบุญธรรมทุกอย่างครบถ้วนครบถ้วน…มากเกินไป“คุณเห็นอะไรผิดปกติไหมครับ”ฉินหยิบเอกสารขึ้นมาไล่อ่านทีละหน้าทุกแผ่นระบุชื่อเดียวกันอันดาไม่มีชื่อเล่นไม่มีชื่อเดิมไม่มีข้อมูลก่อนอายุเจ็ดปีเหมือนชีวิตของเธอ…เพิ่งเริ่มต้นในวันที่อีวานรับมาเลี้ยงฉินค่อย ๆ

ความมืดเข้าปกคลุมห้องเซิร์ฟเวอร์จนแทบมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเองเสียงพัดลมระบายอากาศที่เคยทำงานอยู่เมื่อครู่เงียบสนิท เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสามที่ดังชัดขึ้นในความเงียบ ราวกับเป็นเสียงเดียวที่ยังยืนยันว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ฉินยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทมือข้างหนึ่งวางค้างอยู่บนเมาส์ แม้จะรู้ดีว่าไม่มีอะไรให้กดอีกแล้วภาพสุดท้ายที่เห็นยังติดอยู่ในหัวอเล็กเซย์ล้มลงท่ามกลางกองเลือดเงาของคนสี่คนยืนล้อมรอบร่างนั้นเชอร์เกย์…ดมิทรี…และอีกสองเงาที่ถูกใครบางคนจงใจลบออกจากความจริงยิ่งคิด…หัวใจของเขายิ่งหนักอึ้งสิบปีที่ผ่านมา เขามีชีวิตอยู่ด้วยความเชื่อเพียงอย่างเดียวอีวานคือศัตรูเชอร์เกย์คือฆาตกรและพ่อของเขาคือเหยื่อแต่ไฟล์เมื่อครู่กำลังทำลายทุกอย่างลงทีละชิ้น“…พ่อคุณ”เสียงของฉินดังขึ้นแผ่วเบาราวกับเขากำลังพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับใคร“…อาจไม่ได้อยู่ในฝ่ายที่ถูกเสมอไป”คำพูดนั้นทำให้อันดาหันขวับมาทันทีแม้แสงจากไฟฉายในมือจินจะส่องมาเพียงริบหรี่ แต่ก็เพียงพอให้เห็นว่าใบหน้าของเธอซีดลงอย่างเห็นได้ชัด“คุณพูดอะไร”เสียงของเธอสั่นไม่ใช่เพราะความโก

ประตูเหล็กของ “ศูนย์เก็บข้อมูลโวลคอฟ” เปิดออกช้า ๆเสียงโลหะเสียดสีกันดังยาวเหมือนกำลังเตือนว่า “ไม่ควรกลับมา”ฉินก้าวเข้าไปก่อนจินตามหลังอย่างระวังอันดาเดินเข้ามาทีหลังสุดไม่มีใครพูดตั้งแต่ก้าวแรกเพราะทุกคนรู้ดีว่า…นี่ไม่ใช่การค้นหาแล้วแต่มันคือ ‘การเปิดสิ่งที่เป็นความลับมาตลอดทั้งชีวิต’ภายในอาคารไฟสำรองส่องแสงสีขาวซีดไปตามทางเดินชั้นวางแฟ้มข้อมูลเก่าๆถูกจัดเรียงเป็นระเบียบแต่มีฝุ่นหนาเหมือนโลกนี้ลืมที่นี่ไปแล้วจินสแกนระบบก่อนหยุดนิ่ง“ไฟล์ต้นฉบับอยู่ชั้นล่างครับ”ฉินพยักหน้า“ไป”อันดาเดินข้างเขาเงียบ ๆ“คุณแน่ใจเหรอว่าจะเปิดมัน”เธอถามฉินไม่มองหน้า“ผมไม่แน่ใจอะไรอีกแล้ว”คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไปทันทีชั้นล่างสุดประตูเหล็กอีกบานหนึ่งเปิดออกข้างในคือห้องเก็บเซิร์ฟเวอร์เก่าตรงกลางห้องมีเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องเดียวเปิดอยู่แล้วเหมือน ‘มีคนรออยู่ก่อนแล้ว’จินชะงัก“มันถูกเปิดไว้…”ฉินเดินเข้าไปนั่งลงหน้าจอไฟกะพริบหนึ่งครั้งก่อนหน้าจอแสดงไฟล์ชื่อเดียวVOLKOV — ORIGINAL ARCHIVEมือฉินหยุดนิ่งอันดาเดินเข้ามาใกล้“นี่แหละเหรอ…”เธอพูดเบา ๆ“ความจริง”ฉินกดเปิดไฟล์ ภาพ