Novels by DJArtsyStory

แม้หนุ่มๆ ทั้งสี่จะยืนยันว่าพร้อมก้าวข้ามกรอบความสัมพันธ์เดิมๆ แต่เธอรู้ดีว่าความรักไม่ใช่เรื่องของการตกลงกันเพียงครั้งเดียวหากยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้พูดออกมา มันอาจกลายเป็นปัญหาในอนาคตได้ด้วยเหตุนี้ ตลอดสัปดาห์ต่อมา ใยไหมจึงนัดพูดคุยกับพวกเขาทีละคน เพื่อเคลียร์ความรู้สึกให้ชัดเจนการพูดคุยครั้งที่หนึ่ง: กันต์ — พี่ชายผู้ปกป้องและเสาหลักของหัวใจสถานที่นัดหมายคือห้องทำงานส่วนตัวของกันต์ในช่วงดึกที่เงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบกรอบแว่นสายตาของลีดเดอร์หนุ่ม ขณะที่เขากำลังนั่งเซ็นเอกสารกองโต ใยไหมเดินถือแก้วชาอุ่นๆ เข้าไปวางตรงหน้าเขาอย่างเบามือกันต์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว รอยยิ้มบางๆที่แสนอบอุ่นปรากฏขึ้นบนมุมปากทันที "ยังไม่กลับอีกเหรอโปรดิวเซอร์คนเก่ง ดึกมากแล้วนะ""หนูมีเรื่องอยากคุยกับพี่กันต์ค่ะ..." หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางลากเก้าอี้มานั่งลงฝั่งตรงข้ามกันต์วางปากกาในมือลงทันที เขาสบตากลับด้วยแววตาที่นิ่งสงบและเปิดกว้าง "เรื่องวันนั้นใช่ไหม? ว่ามาสิ พี่ฟังอยู่"ใยไหมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยความในใจออกมา “สำหรับหนู พี่กันต์ไม่ใช่แค่ลีดเดอร์ แต่เป็น

บรรยากาศภายในห้องซ้อมดนตรีชั้นบนสุดของตึก Pattanasiri Entertainment กลับเงียบลงในพริบตา กันต์ พีค ธามและทะเลต่างยืนนิ่งค้าง สายตาจ้องมองมาที่ใยไหมเป็นตาเดียว หัวใจของหนุ่มๆทั้งสี่ดวงเต้นระรัวด้วยความลุ้นระทึก ท่ามกลางความตึงเครียดเจือความคาดหวังที่แผ่ไปทั่วบริเวณพวกเขาทั้งสี่คนไม่ใช่แค่ศิลปินที่เธอเคยกรี๊ดฐานะ 'เมน' แต่พวกเขาคือคนที่ร่วมเป็นร่วมตาย ผ่านกระสุนปืนมาด้วยกัน จนหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจเธอไปเรียบร้อยแล้วใยไหมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกั้นความสั่นไหวในอก เธอยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่เปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกเขาทั้งหมดไปตลอดกาล"ทุกคนคงคิดว่า...หนูจะต้องเลือกทางใดทางหนึ่งระหว่างการเป็นผู้บริหารสืบทอดธุรกิจของครอบครัว”“กับการก้าวเข้าสู่เส้นทางในวงการบันเทิงใช่ไหมคะ?"ธามขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย ส่วนทะเลเอียงคอมองอย่างรอคอยคำตอบใยไหมก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้พวกเขาทีละก้าว แววตากลมโตคู่สวยฉายประกายความเด็ดเดี่ยวและจริงจัง “คุณพ่อให้หนูเลือกเส้นทางของตัวเองค่ะ”“เพราะฉะนั้น…หนูตัดสินใจแล้วว่าจะรับตำแหน่งโปรดิวเซอร์บริหารและดูแลภาพลักษณ์ศิลปิ

แสงแดดยามเช้าทอประกายอบอุ่นผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง ภายในตึกสำนักงานใหญ่ของ Pattanasiri Entertainment บนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ ธนากำลังนั่งตรวจแฟ้มเอกสารตรงหน้าด้วยสีหน้าผ่อนคลายที่โซฟารับแขกใยไหมกำลังนั่งกอดอกก้มหน้ามองมือตัวเองอย่างใช้ความคิด ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับคำสารภาพรักของหนุ่มๆทั้งสี่คน—"นั่งเหม่ออะไรอยู่หึ ลูกสาวตัวแสบของพ่อ?" เสียงทุ้มอบอุ่นของธนาเอ่ยขึ้นใยไหมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มแห้งๆให้ "เปล่าค่ะคุณพ่อ…”“หนูแค่กำลังคิดอะไรเพลินๆค่ะ"ธนาวางแฟ้มลง ก่อนเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามลูกสาวด้วยแววตาเอ็นดู “พ่อรู้ว่าช่วงนี้ลูกต้องเจอเรื่องหนักมามาก”“ทั้งเรื่องบริษัท”“ความปลอดภัย”“และเรื่องหัวใจด้วยใช่ไหมล่ะ?”คำพูดรู้ทันของคุณพ่อทำเอาใยไหมหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอรีบยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองแก้เขิน "คุณพ่อก็...”“รู้ทันหนูตลอดเลยนะคะ!"ธนาหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ”“ลูกสาวพ่อโตเป็นสาวแล้วนี่หน่า”“จะไม่รู้ได้ยังไง...”“เอาล่ะ”“วันนี้ที่พ่อเรียกใยไหมมาคุยด้วย”“ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวหรอกนะ”“แต่เป็นเรื่องอนาคตของบริษัท”

เสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่สดใสกลับมาเติมเต็มห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลอีกครั้งหลังจากที่ผ่านพ้นคืนที่เฉียดตายมาได้บรรยากาศความตึงเครียดก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นและความใกล้ชิดที่เพิ่มมากขึ้นระหว่างเหล่าสมาชิกหนุ่มทั้งสี่คนและทายาทสาวแห่ง Pattanasiri Entertainmentยามเย็นของวันหยุดสุดสัปดาห์ใยไหมกำลังช่วยจัดเตรียมอาหารว่างและผลไม้สดใส่จานให้กับทุกคนโดยมีพีคที่อาการดีขึ้นมากจนสามารถนั่งพิงหมอนและส่งสายตาออดอ้อนขอขนมกินได้ไม่หยุดขณะที่ทะเลกำลังนั่งเถียงกับ ธามเรื่องเกมในมือถือเสียงดังลั่นห้องจนกันต์ลีดเดอร์หนุ่มต้องเอ่ยปากปรามเบาๆ ด้วยรอยยิ้มภาพความวุ่นวายและเสียงโวยวายที่คุ้นเคยเหล่านี้ทำให้หัวใจดวงน้อยของใยไหมรู้สึกอิ่มเอมและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกใครจะไปคิดล่ะว่า...ศิลปินหนุ่มวงบอยแบนด์ชื่อดังที่เธอเคยติดตามสนับสนุนมาตลอดในฐานะ'เมน'จะก้าวเข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตจริงจนถึงขั้นยอมแลกชีวิตเพื่อปกป้องเธอขนาดนี้...เมื่อถึงเวลาค่ำบรรดาสมาชิกหนุ่มเริ่มทยอยแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวและจัดกระเป๋าเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลในสัปดาห์หน้าทำให้ภายในห้องพักเหลือเพียงทะเลและกันต์ที่ยังอยู

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านม่านโปร่งสีขาวเข้ามาภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังความตึงเครียดจากคราบเขม่าควันและเสียงกระสุนปืนในค่ำคืนที่ผ่านมาถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศแสนอบอุ่นผ่อนคลายและกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้สดที่เหล่าแฟนคลับและพาร์ทเนอร์ส่งมาแสดงความยินดีที่ทุกคนปลอดภัยแม้คดีทุจริตและการล้างขบวนการมืดภายใต้อาณาจักร 'Pattanasiri Entertainment' จะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแต่ร่องรอยการบาดเจ็บทางร่างกายยังคงต้องใช้เวลาในการเยียวยาโดยเฉพาะพีคไอดอลหนุ่มผู้ยอมเอาตัวเข้ารับคมมีดแทนใยไหมในวินาทีเฉียดตาบนเตียงผู้ป่วยพีคกำลังนั่งพิงหมอนใบโตด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแม้หัวไหล่ซ้ายจะยังมีผ้าพันแผลหนาและต้องใส่เฝือกพยุงแขนเอาไว้เพื่อป้องกันการกระทบกระเทือนแต่รอยยิ้มทะเล้นและท่าทางกวนๆ ของเขาก็กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้ว"โห...ดูนี่สิ!"พีคชูสมาร์ทโฟนในมือให้เพื่อนๆ ดูด้วยความตื่นเต้น“ยอดฟอลโลว์ไอจีของพวกเราพุ่งทะลุหนึ่งล้านภายในคืนเดียว!”“แถมแฮชแท็ก #ฮีโร่พีค กับ #PattanasiriProtector ก็ติดเทรนด์อันดับหนึ่งข้ามวันข้ามคืนเลยเว้ย!"ทะเลที่กำลังนั่งแกะเปลือกส้มอยู่ข้างเตียงหัวเราะหึๆ อ

เสียงประกาศจากโทรโข่งของกองกำลังพิเศษยังคงก้องกังวานสะท้อนไปทั่วบริเวณซากตึกร้าง ท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าที่สาดส่องตัดกับความมืดมิดของยามราตรี ควันพิษและละอองเขม่าสีดำที่เคยพวยพุ่งหนาทึบเริ่มเบาบางลงเมื่อทีมดับเพลิงฉีดน้ำเข้าสกัดกั้นเปลวไฟที่จุดสำคัญจนดับลงสถานการณ์ที่เคยตึงเครียดบัดนี้เริ่มกลับมาอยู่ภายใต้การควบคุมของเจ้าหน้าที่สมุนชุดดำของฝ่ายคนร้ายที่เหลือรอดต่างถูกกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษและเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าปลดอาวุธและกดตัวให้นอนราบลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบทีละราย เสียงคำสั่งของเจ้าหน้าที่ดังระงมไปทั่วบริเวณในโถงกลางที่พังเสียหาย กันต์ประคองร่างบางของใยไหมที่เพิ่งผ่านความเหนื่อยล้าให้นั่งพักพิงกับเสาปูนที่ยังคงมั่นคง มือหนาของลีดเดอร์หนุ่มลูบหลังให้อย่างอ่อนโยนเพื่อปลอบประโลมความตื่นตระหนกที่ยังอยู่ในใจของหญิงสาว"ปลอดภัยแล้วนะใยไหม..." กันต์กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแววตาคมเข้มยังคงกวาดมองความเรียบร้อยรอบกายไม่ไกลกันนัก หน่วยแพทย์ฉุกเฉินรีบวิ่งกรูเข้ามาพร้อมเปลหามเพื่อช่วยเหลือ พีคไอดอลหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการเอาตัวเข้ารับคมมีดแทนใย

เสียงประตูเหล็กบานมหึมาค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆครืด…เสียงโลหะเสียดสีกันดังก้องไปทั่วโรงงานร้าง ราวกับกำลังต้อนรับผู้มาเยือนสู่ฉากสุดท้ายของเกมที่ดำเนินมายาวนานกว่าสิบปีฉินก้าวเข้าไปเป็นคนแรกสายตาเย็นเฉียบกวาดมองทุกมุมของอาคารอย่างรวดเร็วภายในโรงงานกว้างใหญ่เงียบผิดปกติมีเพียงหลอดไฟนีออนเก่า ๆ ที่กะพริบเป็นจังหวะ สาดแสงสีขาวซีดลงบนพื้นคอนกรีตที่เต็มไปด้วยคราบสนิมและรอยที่กัดกินทุกสิ่งด้านหลังเขา…ดมิทรี อีวาน ไนท์ และจิน เคลื่อนตัวเข้าประจำตำแหน่งตามแผนที่วางไว้ไนท์แตะหูฟังสื่อสารเบา ๆ“ทีมเหนือเข้าประจำจุดแล้ว”“ทีมตะวันตกปลอดภัย”“ไม่มีเป้าหมายหลุดออกไป”จินยืนอยู่หลังเสาคอนกรีต ใช้แท็บเล็ตเชื่อมต่อโดรนลาดตระเวนที่บินอยู่เหนืออาคารภาพแผนผังภายในโรงงานค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจุดสีแดงจำนวนมากกระจายอยู่ทั่วพื้นที่เขาขมวดคิ้วทันที“อย่างน้อยสามสิบห้าคนครับ”“อาวุธครบมือ”“แต่…”จินหยุดนิ่ง ก่อนซูมภาพเข้าไปยังห้องกลางของอาคารจุดสีแดงทั้งหมด…กำลังเคลื่อนตัวออกจากบริเวณนั้นราวกับเปิดพื้นที่ให้ใครบางคน“เหมือนพวกมันตั้งใจเปิดทาง”ดมิทรีจับปืนแน่นขึ้น“ระวังไว้”“นี่ไม่ใช่การซุ่มโจมตีธรรมดา”

ห้องบัญชาการของ Black Raven เงียบกว่าทุกครั้งแม้ภารกิจช่วยอันดาจะสำเร็จ และเธอได้รับการปฐมพยาบาลจนพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่บรรยากาศภายในกลับไม่ได้เต็มไปด้วยความยินดีทุกคนรู้ดีว่า…สงครามยังไม่จบเจ้าหน้าที่ของ Black Raven ยังคงนั่งประจำจอมอนิเตอร์ ถอดรหัสข้อมูลที่กู้คืนมาจากฐานของ EDEN อย่างต่อเนื่องแสงจากหน้าจอหลายสิบจอสะท้อนทั่วห้อง แต่ไม่มีใครละสายตาจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมฉิน…ในมือของเขายังคงถือจดหมายของอเล็กเซย์เหลืออีกเพียงหน้าสุดท้ายหน้าที่เขาไม่กล้าเปิดอ่านมาตลอดนิ้วเรียวยาวลูบผ่านกระดาษเก่าที่เริ่มซีดตามกาลเวลาอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าความทรงจำทั้งหมดจะสลายหายไปพร้อมกับมันรอบโต๊ะประชุม…อีวาน ดมิทรี ไนท์ และจิน ต่างนั่งเงียบ ไม่มีใครเร่งรัด ไม่มีใครพูดอะไรเพราะทุกคนรู้ดีว่า…คำตอบที่ฉินตามหามาตลอดสิบปี กำลังรออยู่ในหน้ากระดาษเพียงแผ่นเดียวฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนค่อย ๆ คลี่กระดาษออกลายมือของอเล็กเซย์ยังคงหนักแน่น แม้เวลาจะผ่านไปกว่าสิบปีเขาเริ่มอ่านออกเสียงช้า ๆ“ถึงลูกชายของพ่อ…”“เมื่อถึงวันที่ลูกอ่านหน้าสุดท้ายของจดหมายฉบับนี้…”“แปลว่าลูกเดินมาไกลกว

ห้องบัญชาการของ Black Raven ยังคงเงียบสนิทมีเพียงแสงจากจอมอนิเตอร์หลายสิบจอที่สะท้อนบนใบหน้าของทุกคนไมโครฟิล์มจากนาฬิกาพกของอเล็กเซย์ถูกฉายขึ้นบนจอขนาดใหญ่กลางห้องแผนผังองค์กรสีดำค่อย ๆ ปรากฏชัดPROJECT EDENชื่อดังกล่าวอยู่ตรงกลางของแผนผัง ก่อนแตกแขนงออกเป็นหลายหน่วยงานมีทั้งฝ่ายวิจัยฝ่ายรักษาความปลอดภัยฝ่ายลำเลียงและหน่วยปฏิบัติการพิเศษชื่อของเชอร์เกย์เป็นในหนึ่งในหน่วยปฏิบัติการแต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนเงียบลงคือเหนือชื่อของเขา…ยังมีลำดับชั้นอีกหลายระดับส่วนตำแหน่งสูงสุดถูกปิดทับไว้ด้วยแถบสีดำราวกับอเล็กเซย์จงใจไม่ให้ใครรู้ว่าคนที่อยู่บนสุดคือใครฉินจ้องภาพนั้นไม่กะพริบสมองของเขาเริ่มเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าด้วยกันคืนที่พ่อเสียชีวิตการทรยศของเชอร์เกย์การลักพาตัวอันดารวมถึงการโจมตีที่โกดัง A-17ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นอย่างไร้เหตุผลแต่เป็นหมากที่ถูกวางไว้ล่วงหน้ามานานหลายปีดมิทรียืนกอดอกอยู่ด้านหลังก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“อเล็กเซย์ไม่ได้เก็บไมโครฟิล์มไว้เพื่อบอกว่าใครเป็นศัตรู”เขาหยุดครู่หนึ่งก่อนใช้นิ้วชี้ไปยังสัญลักษณ์เล็ก ๆ มุมล่างของแผนผัง“เขากำล

เสียงปืนยังคงดังเป็นระยะจากด้านหน้าโกดังลูกกระสุนเจาะกำแพงคอนกรีตจนเศษปูนแตกกระจายดมิทรียืนประจำตำแหน่งอยู่หน้าทางเดิน มือขวายกปืนขึ้นยิงตอบโต้โดยไม่ลังเลปัง!ชายชุดดำที่กำลังวิ่งเข้ามาทรุดลงทันที“ฉิน!”เสียงอีวานดังขึ้น“ออกทางด้านหลัง!”ฉินพยักหน้า ก่อนเก็บซองจดหมายของอเล็กเซย์ไว้ในเสื้อสูทด้านในอย่างระมัดระวังส่วนกล่องไม้และเอกสารทั้งหมด จินเป็นคนรับหน้าที่ถือไว้ทั้งสี่คนรีบเคลื่อนตัวออกจากห้องลับดมิทรีเป็นคนสุดท้ายที่ถอยออกมาก่อนผลักประตูเหล็กปิดและเลื่อนชั้นเหล็กกลับเข้าที่อย่างรวดเร็ว“ต่อให้พวกมันเข้ามา…”เขาพูดเสียงเรียบ“…ก็จะเสียเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะหาห้องนี้เจอ”เสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านหน้าโกดังตูม!แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วอาคารตามด้วยเสียงตะโกนของลูกน้องอีวาน“ถอยครับ!”“พวกมันเข้ามาแล้ว!”ดมิทรีหันมองอีวานทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนอีวานจะพยักหน้า“ไป”ทั้งกลุ่มรีบวิ่งออกทางประตูด้านหลังโกดังด้านนอกเป็นทางเดินแคบที่ถูกต้นไม้รกปกคลุมฝนเมื่อคืนทำให้พื้นเต็มไปด้วยโคลนจินหันกลับไปมองโกดังเสียงปืนยังดังไม่หยุดควันสีเทาค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือหลังคาฉินกำหมัดแ

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านม่านหมอกสีเทาเหนือพื้นที่อุตสาหกรรมร้างทางตอนเหนือของเมือง ขบวนรถเอสยูวีสีดำสามคันค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาอย่างช้า ๆ ก่อนหยุดลงริมถนนคอนกรีตที่แตกร้าวตามกาลเวลา เบื้องหน้าคือโกดังเก่าหลังหนึ่ง อาคารคอนกรีตขนาดใหญ่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมแทบทั้งหลัง ป้ายเหล็กที่ขึ้นสนิมยังคงแขวนเอียงอยู่เหนือประตู A-17 ฉินมองตัวอักษรสองตัวนั้นนิ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ นี่คือสถานที่สุดท้าย… ที่พ่อของเขาเคยเข้ามา อีวานก้าวลงจากรถก่อนเป็นคนแรก สายตาของเขากวาดมองพื้นที่โดยรอบอย่างระมัดระวัง แม้เวลาจะผ่านไปกว่าสิบปี แต่สัญชาตญาณของอดีตมาเฟียยังไม่เคยหายไป “ผิดปกติ…” เขาพูดเบา ๆ ดมิทรีซึ่งยืนอยู่ข้างกันพยักหน้าช้า ๆ “เงียบเกินไป” จินเหลือบมองป่าโปร่งด้านข้างโกดัง ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง แม้แต่สายลมยังแทบไม่พัดผ่าน บรรยากาศเหมือนเป็นธรรมชาติแต่เงียบสงบเกินไป ฉินขมวดคิ้ว “มีอะไรหรือเปล่าครับ” ดมิทรีไม่ได้ตอบในทันที เขาคุกเข่าลงแตะพื้นดินหน้าประตูโกดัง ปลายนิ้วลูบผ่านโคลนที่ยังชื้นจากฝนเมื่อคืน ก่อนจะยกขึ้นมาดู มีคราบดินสีเข้มติดอยู่เพียงบาง ๆ “มีรถเข

รถเอสยูวีสีดำแล่นฝ่าสายฝนเข้าสู่คฤหาสน์ของอีวานประตูเหล็กบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกอย่างเงียบๆ ก่อนปิดลง ราวกับตัดโลกภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิงฉินมองผ่านกระจกรถทุกอย่างที่นี่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด แม้เขาจะไม่เคยก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้มาก่อนสวนสนถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ น้ำพุหินอ่อนกลางลานยังคงทำงาน ทว่าบรรยากาศกลับเงียบจนผิดปกติไม่มีเสียงพนักงานไม่มีเสียงสนทนามีเพียงชายชุดดำยืนประจำตำแหน่งอยู่ตามจุดต่าง ๆรถหยุดสนิทหน้าตัวอาคารชายวัยกลางคนที่มารับพวกเขาเปิดประตูให้ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ“นายท่านรออยู่ในห้องทำงานครับ”ฉินก้าวลงจากรถโดยไม่ลังเลจินเดินตามมาติด ๆ พลางกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความระมัดระวัง“ผมไม่ชอบที่นี่เลยครับ”เขาพูดเบา ๆ“เงียบเกินไป”ฉินพยักหน้า“คนที่ผ่านสงครามมา มักทำให้บ้านเงียบกว่าปกติ”ทั้งสองเดินผ่านโถงทางเดินยาวบนผนังแขวนภาพถ่ายหลายใบส่วนใหญ่เป็นภาพวิวทิวทัศน์และงานศิลปะ ไม่มีภาพครอบครัวแม้แต่ใบเดียวจนกระทั่งฉินหยุดฝีเท้าภาพหนึ่งที่แขวนอยู่สุดทางเดินทำให้เขานิ่งไปเป็นภาพชายสองคนยืนเคียงกันในวัยหนุ่มคนหนึ่งคืออีวานส่วนอีกคน…แม้เวลาจะผ่านไปนาน แต่ฉินจ