ตอนที่6 กลิ่นกาแฟกับแผลในใจ

แสงไฟนีออนสลัวยามค่ำคืนสาดส่องกระทบกับผืนป่าและแนวเขาสลับซับซ้อนของจังหวัดเชียงใหม่ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมรีสอร์ตหรูหลังเลิกกอง ทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพักเพื่อชาร์จพลังสำหรับวันพรุ่งนี้ แต่สำหรับภาคินแล้ว ช่วงเวลากลางคืนกลับไม่ใช่เวลาแห่งการพักผ่อน แต่มันคือช่วงเวลาที่ความมืดมนและความกังวลเริ่มกัดกินจิตใจเขาอีกครั้ง

ภายในห้องพักวีไอพีทรงไทยประยุกต์ ภาคินในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มกำลังนั่งเหม่อมองแก้วกาแฟดำที่เย็นชืดบนโต๊ะทำงาน แววตาสีเข้มฉายแววความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน เขากลัดกลุ้มและพยายามข่มตาหลับมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ภาพความทรงจำในอดีต ภาพความคาดหวังของแฟนคลับ และเสียงวิจารณ์ในโลกออนไลน์มักจะวิ่งวนเข้ามาในหัวไม่มีวันหยุด

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สองสามครั้ง ทำลายความเงียบภายในห้อง

ภาคินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครจะมาหาเขา? เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้วยสีหน้าเรียบตึง แต่เมื่อบานประตูเปิดออก ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องชะงัก

ขวัญข้าวยืนถือแก้วเซรามิกอุ่นๆ ไว้ในมือ สวมชุดลำลองสบายๆ ใบหน้าหวานมีร่องรอยความลังเลเล็กน้อย แต่แววตากลับแน่วแน่

“คุณ…มาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้?”

ภาคินเอ่ยถามเสียงทุ้มแหบพร่า พลางกวาดสายตามองซ้ายมองขวาเกรงว่าจะมีใครผ่านมาเห็นเข้า

“ขวัญเห็นไฟในห้องคุณยังเปิดอยู่ค่ะ…” ขวัญข้าวตอบเสียงเบา พลางก้มมองแก้วในมือ

“แล้วก็…เดาว่าคุณคงนอนไม่หลับเหมือนก่อนคืนก่อน”

ภาคินนิ่งเงียบไป ดวงตาคมกริบมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า เขาอยากจะไล่เธอให้กลับห้องไปเสีย เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครมาเห็นมุมที่อ่อนแอของตัวเองซ้ำสอง แต่แปลกเหลือเกิน… หัวใจเจ้ากรรมกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้

“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าเรื่องคืนนั้นให้ลืมๆมันไปซะ”

ภาคินพยายามทำเสียงดุเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างในใจ

“ผมไม่ได้เป็นอะไร กลับไปนอนซะไป”

“ปากแข็งจริงนะคะ”

ขวัญข้าวแอบเบะปากใส่ความฟอร์มจัดของซุปตาร์หนุ่มโดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิด ก่อนจะถือวิสาสะเดินเบียดตัวผ่านร่างสูงเข้าไปในห้องหน้าตาเฉย

“หลบหน่อยค่ะ หนักนะเนี่ย”

“นี่คุณ! ใครอนุญาตให้เข้าห้องผมไม่ทราบ?” ภาคินร้องทักอย่างหัวเสีย แต่ก็ยอมปิดประตูห้องให้สนิทโดยดี

กลิ่นขมของกาแฟดำที่เคยติดอยู่ในห้องถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆของชาสมุนไพร

ภาคินมองแก้วกาแฟเย็นชืดบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนสายตากลับมายังแก้วชาอุ่นๆในมือ

ทั้งสองแก้วแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แก้วหนึ่งคือสิ่งที่เขาใช้ฝืนให้ตัวเองตื่นอยู่เสมอ

ส่วนอีกแก้ว...เป็นสิ่งที่ใครบางคนตั้งใจนำมาให้ เพราะอยากเห็นเขาได้พักผ่อนเสีย

“อะไรน่ะ?” ภาคินเดินตามมามองด้วยความสงสัย

“ชาคาโมมายล์ผสมลาเวนเดอร์ค่ะ” ขวัญข้าวหันมาอธิบายด้วยรอยยิ้มสดใส

“ขวัญแอบไปต้มน้ำร้อนแล้วชงมาจากครัวกลางของรีสอร์ตตอนดึกๆนี่แหละค่ะ รับรองว่าไม่มีคาเฟอีน ช่วยให้ระบบประสาทผ่อนคลายและหลับสบายขึ้นแน่นอน ลองดื่มดูสิคะ”

ภาคินมองแก้วชาในมือเธออยู่นาน เขารู้ดีว่าขวัญข้าวเคยรักษาความลับของเขามาแล้วครั้งหนึ่ง

แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาในวงการบันเทิงกลับสอนให้เขาระแวงทุกความหวังดีที่ได้รับ

และบางครั้ง...ความกลัวที่จะถูกหักหลังก็ทำให้เขาเผลอทำร้ายคนที่ไม่ได้คิดร้ายกับตัวเอง

“คุณหวังอะไร? เงินพิเศษเหรอ? หรือว่าอยากเกาะกระแสผมเพื่อเอาไปเขียนลงโซเชียลแลกกับชื่อเสียง? บอกมาตรงๆดีกว่า”

คำถามนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของขวัญข้าวค่อยๆหายไป แววตาคู่สวยฉายแววตัดพ้อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“คุณมองขวัญแบบนั้นเหรอคะคุณภาคิน?”

ขวัญข้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะกอดอกมองหน้าซุปตาร์หนุ่มตรงๆ

“ถ้าขวัญอยากดังหรืออยากได้เงินจากคุณจริงๆ ขวัญคงเอาเรื่องอาการของคุณคืนนั้น เรื่องที่คุณนอนไม่หลับ หรือเรื่องยาที่คุณไม่อยากให้ใครรู้ไปขายนักข่าวแล้วค่ะ คงไม่มายืนชงชาให้คุณตอนดึกแบบนี้หรอก!”

ภาคินชะงักไปทันทีเมื่อเจอคำสวนกลับที่จริงใจและตรงไปตรงมาจนเถียงไม่ออก

“ขวัญเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของคุณ…ใช่ค่ะ แรกๆขวัญอาจจะหมั่นไส้คุณ อยากลาออกแทบตายเพราะความเรื่องมากของคุณนั่นแหละ!” ขวัญข้าวกระแทกเสียงเบาๆ

“แต่พอได้เห็นว่าผู้ชายที่ใครๆก็บอกว่าหยิ่งยโส เย็นชา และสมบูรณ์แบบคนนี้ แท้จริงแล้วกำลังแบกรับความเครียดจนแทบพังทลายอยู่คนเดียว…มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้หรอกค่ะ”

บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที

ภาคินยืนนิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง คำพูดของขวัญข้าวเหมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขเข้าไปในห้องมืดทึบภายในใจของเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาในวงการบันเทิง ทุกคนเข้าหาเขาเพราะผลประโยชน์ เพราะชื่อเสียง หรือเพราะภาพลักษณ์ความเป๊ะปังของ 'ภาคิน' ซุปตาร์เบอร์หนึ่ง ไม่มีใครเลยสักคนที่มองเห็น 'ตัวตนจริงๆ' ของเขา ไม่มีใครใส่ใจเลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มหน้ากล้อง เขากำลังเหนื่อยล้าแค่ไหน

มีเพียงผู้หญิงคนนี้…ยัยสตาฟฟ์ตัวแสบที่เขาเคยตั้งใจจะกลั่นแกล้งสารพัด แต่กลับเป็นคนเดียวที่มองทะลุกำแพงน้ำแข็งเข้ามาเห็นบาดแผลในใจของเขา

“ผม…” ภาคินพยายามจะเอ่ยคำพูดบางอย่างออกมา แต่ลำคอกลับตีบตันอย่างน่าประหลาด

“ดื่มซะนะคะ ก่อนที่มันจะหายร้อน” ขวัญข้าวน้ำเสียงอ่อนลง เธอเลื่อนแก้วชาเข้าไปใกล้เขาอีกนิด

“ลองเปิดใจดื่มดูสักนิดเถอะค่ะ อย่างน้อยก็ถือว่าเห็นแก่ความหวังดีของคนเป็นผู้ช่วยคนนี้ก็ยังดี”

ภาคินมองหน้าขวัญข้าวอยู่นานนับนาที ก่อนที่แววตาแข็งกร้าวจะค่อยๆ อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างสูงค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วหยิบแก้วชาขึ้นมาจรดริมฝีปาก

ไออุ่นจากแก้วเซรามิกแผ่ซ่านเข้ามาถึงฝ่ามือ และรสชาติละมุนละไม หอมกรุ่นของคาโมมายล์ที่ไหลผ่านลำคอ ช่วยชะล้างความตึงเครียดที่เกาะกุมหน้าอกของเขาให้คลายตัวลงทีละน้อย

“เป็นยังไงบ้างคะ?” ขวัญข้าวถามอย่างลุ้นๆ

“อืม…อร่อยดี”

ภาคินตอบเสียงเบา หลับตาลงชั่วขณะเพื่อซึมซับความสงบที่ไม่ได้สัมผัสมานานแรมปี

“ขอบคุณนะ…”

คำขอบคุณที่หลุดออกมาจากปากของซุปตาร์ผู้เย่อหยิ่ง ทำเอาขวัญข้าวถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอนึกว่าหูฝาดไปเสียอีก เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมา คำนี้ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของภาคินเลยสักครั้ง

“โอ้โห…ขวัญไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมคะเนี่ย คุณภาคินผู้สูงส่งยอมพูดคำว่าขอบคุณกับขวัญด้วย!”

ขวัญข้าวแกล้งแซวกลบเกลื่อนความเขินอายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก

ภาคินลืมตาขึ้นมามองค้อนเธอเล็กน้อย มุมปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นบางๆโดยไม่รู้ตัว

“อย่าได้ใจให้มากนักนะ ยัยตัวแสบ เดี๋ยวผมก็หักเงินเดือนซะหรอก”

“โห ขู่ตลอดเลยนะคะ!” ขวัญข้าวหัวเราะคิกคัก บรรยากาศอึดอัดเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น

“เอาล่ะ ในเมื่อดื่มชาแล้ว ก็ถึงเวลาเข้านอนจริงๆจังๆสักทีนะคะ ห้ามดื้อห้ามฝืนทำงานต่อเด็ดขาด ขวัญจะนั่งเฝ้าอยู่ตรงโซฟาตรงนี้จนกว่าคุณจะหลับคาเตียงโน่นแหละ”

“ไม่ต้องมานั่งเฝ้าหรอก กลับห้องเธอไปนอนไป ดึกมากแล้ว” ภาคินขมวดคิ้ว

“ไม่กลับค่ะ ขวัญกลัวว่าถ้าปล่อยคุณไว้คนเดียว คุณจะกลับไปนั่งเครียดจนไม่ได้นอนอีก ถ้าอาการเป็นเหมือนคืนก่อนขึ้นมา ใครจะช่วยคุณล่ะคะ?”

ขวัญข้าวพูดดักคอเสียงแข็ง เดินไปหยิบหมอนอิงมาหนุนนอนกอดบนโซฟาตัวยาวอย่างถือวิสาสะ

“ราตรีสวัสดิ์ล่วงหน้าค่ะคุณภาคิน ห้ามแอบลุกขึ้นมานะ!”

ภาคินมองภาพหญิงสาวที่ล้มตัวลงนอนขดตัวบนโซฟาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอก มันไม่ใช่ความหวาดระแวง ไม่ใช่ความรำคาญ แต่มันคือความอบอุ่น…ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาเนิ่นนานนับตั้งแต่เข้าวงการบันเทิง มันกลายเป็นกรงขังชีวิตเขา

ร่างสูงวางแก้วมาลงบนโต๊ะ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าห่มผืนหนาในตู้มาคลุมร่างให้กับขวัญข้าวที่นอนหลับตาพริ้มไปแล้วอย่างเงียบๆ

ขวัญข้าวสะดุ้งลืมตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นที่ทาบทับลงมา เธอมองเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมาจัดผ้าห่มให้เธอด้วยความแผ่วเบาและทะนุถนอม

“นอนซะ…” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างๆ

“ขอบคุณนะ…ขวัญข้าว”

หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องรีบพลิกตัวหนีซุกหน้าเข้ากับหมอนเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอาย

และในคืนนั้น...

ภาคินกลับหลับลงได้ง่ายกว่าหลายคืนที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะชาสมุนไพรแก้วเดียวสามารถลบความกังวลทั้งหมดออกไปได้

แต่เพราะคืนนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่าต้องเผชิญความมืดและความเงียบเพียงลำพังอีกต่อไป เสียงพูดเจื้อยแจ้วของขวัญข้าวยังคงวนเวียนอยู่ในความทรงจำ และเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มเชื่อว่า...บางทีการยอมให้ใครสักคนอยู่ข้างๆ อาจไม่ได้หมายถึงความอ่อนแอเสมอไป