ตอนที่5 แนวร่วมจำเป็น

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างห้องพักวีไอพีในรีสอร์ตกลางหุบเขาเชียงใหม่ อากาศบริสุทธิ์และเย็นสบายช่วยชะล้างความตึงเครียดของเมื่อคืนให้จางลงไปบ้าง

ขวัญข้าวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

เธอกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะพบว่าตัวเองเผลอหลับคุดคู้พิงอยู่กับขอบเตียงนอนของภาคิน โดยมีเสื้อสูทตัวหนาของใครบางคนคลุมไหล่เอาไว้

เธอกวาดสายตามองไปบนเตียง

ว่างเปล่า…

ขวัญข้าวชะงัก ก่อนจะหันไปมองอีกด้านของห้อง

ภาคินตื่นแล้ว

ร่างสูงในชุดลำลองสบายๆ กำลังยืนจิบกาแฟร้อนพลางมองทิวทัศน์ภายนอกระเบียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แววตาคู่คมดูสงบกว่าหลายวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด แม้จะยังมีร่องรอยความอ่อนล้าหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็แตกต่างจากอาการเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง

ราวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นเพียงความฝัน

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นโดยที่เขายังไม่หันกลับมามอง

ขวัญข้าวสะดุ้งเล็กน้อย รีบดันตัวเองลุกขึ้นยืน ก่อนจะจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างลนลาน

“อะ…อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณภาคิน”เธอทักเสียงอ้อมแอ้ม พลางจับเสื้อสูทที่คลุมไหล่อยู่เอาไว้

“เอ่อ…ขอบคุณสำหรับเสื้อค่ะ แล้วก็…อาการของคุณ…”

“ผมสบายดี” ภาคินหันกลับมาตัดบทสั้นๆ

มุมปากหยักกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะยิ้ม แต่เจ้าตัวก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงตามเดิมอย่างรวดเร็ว

“เรื่องเมื่อคืน…ถือว่าเราหายกัน ห้ามเอาไปพูดให้ใครฟังเด็ดขาด ไม่งั้นคุณโดนดีแน่”

“รู้แล้วน่า! ขวัญไม่ใช่คนปากโป้งสักหน่อย” ขวัญข้าวแอบเบะปากด้วยความหมั่นไส้กับความฟอร์มจัดของซุปตาร์หนุ่ม

“แต่พูดก็พูดเถอะค่ะ หน้าตาตอนคุณไม่มีแรงเมื่อคืน ต่างจากตอนนี้ลิบลับเลยนะคะ”

ภาคินหรี่ตามองเธอด้วยความคาดโทษ แต่ครั้งนี้ เขากลับไม่ได้เอ่ยปากไล่เธอเหมือนเคย

“วันนี้มีคิวถ่ายทำแต่เช้า ไปเตรียมตัวได้แล้ว อย่าให้เสียงานล่ะ”

“รับทราบค่ะ ท่านซุปตาร์” ขวัญข้าวโค้งตัวประชดเบาๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องพักไป

ปล่อยให้ภาคินยืนมองตามแผ่นหลังเล็กนั้น พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว

ช่วงบ่าย ณ กองถ่ายละครกลางแจ้ง อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว

ภาคินกำลังเข้าฉากดราม่าเข้มข้นที่ต้องใช้พลังทางอารมณ์สูง ขณะที่ขวัญข้าวในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวคอยยืนถือร่มและขวดน้ำรอสแตนด์บายอยู่ไม่ห่างจากมอนิเตอร์

ทันทีที่ผู้กำกับสั่งคัตและประกาศพักกองสั้นๆ ภาคินก็เดินกลับมาที่เก้าอี้สนามเพื่อพักผ่อน

ขวัญข้าวรีบยื่นพัดและน้ำเกลือแร่ให้ทันที

“ทำได้ดีมากเลยค่ะ ฉากเมื่อกี้อารมณ์มาเต็มมาก” เธอเอ่ยชมด้วยความจริงใจ

ภาคินรับขวดน้ำมาเปิดดื่มเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร แต่แววตากลับมีความพึงพอใจซ่อนอยู่ลึกๆ

“อ้าว น้องภาคินจ๊ะ พักผ่อนอยู่เหรอจ๊ะ?”

เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘โรสรินทร์’ นางเอกคู่ขวัญของภาคิน ที่เดินเข้ามาพร้อมผู้จัดการส่วนตัวในชุดสวยเป๊ะราวกับกำลังจะไปเดินพรมแดง ไม่ใช่มาลุยป่าลุยเขา

ภาคินขมวดคิ้วมุ่นทันทีด้วยความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด

“มีอะไรโรส?” ภาคินถามเสียงเรียบ พลางปรายตามองเธอ

โรสยิ้มหวาน ก่อนจะเดินเข้ามาคล้องแขนเขาอย่างออดอ้อน

“แหม ก็โรสเป็นห่วงพี่คินนี่คะ เห็นอากาศมันร้อน กลัวผู้ช่วยมือใหม่คนนี้จะดูแลพี่ไม่ดีพอ”

โรสพูดจาเหน็บแนม พร้อมกับปรายตามองขวัญข้าวด้วยหางตาอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก

“ผู้ช่วยผมดูแลดีมาก คุณมีธุระอะไรก็ไปทำซะ” ภาคินดึงแขนออกเบาๆ อย่างรำคาญ

ขวัญข้าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อย ‘ผู้ช่วยผมดูแลดีมาก…’ ไม่รู้ทำไม เพียงประโยคสั้นๆจากปากคนที่เคยหาเรื่องเธอสารพัด กลับทำให้รู้สึกแปลกๆขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“โธ่…โรสก็แค่อยากมาอยู่ใกล้ๆ พี่คินบ้าง” โรสทำทีเป็นกดหน้าจอสมาร์ทโฟนของตัวเอง

“อ้อ จริงสิคะพี่คิน รูปเบื้องหลังฉากเมื่อกี้ โรสถ่ายไว้สวยมากเลย เดี๋ยวโรสส่งเข้าไลน์ส่วนตัวให้นะคะ เผื่อเอาไปลงโปรโมตละคร”

โรสพูดพลางกดหน้าจอเพื่อส่งรูป แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือราคาแพงอีกเครื่องหนึ่งของภาคิน ซึ่งวางคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะใกล้กับถาดอุปกรณ์

“เอ๊ะ…นั่นโทรศัพท์เครื่องสำรองของพี่นี่นา” โรสทำเสียงตื่นเต้น มือเร็วกว่าความคิด เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมาทันที

“ช่วงนี้เห็นพี่เครียดๆ แถมมีข่าวเมาท์ว่าแอบซุ่มรักษาอาการอะไรอยู่ไม่รู้ โรสขอเช็กดูหน่อยน้า ว่ามีสาวที่ไหนหรือมีความลับอะไรแอบซ่อนอยู่หรือเปล่าเอ่ย~”

ฉิบหายแล้ว!

ขวัญข้าวเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที เธอยังจำภาพกระปุกยาและอาการของภาคินเมื่อคืนได้ดี

ถ้าโรสเปิดโทรศัพท์เครื่องนั้นแล้วบังเอิญเจอประวัติการค้นหาแพทย์เฉพาะทาง บันทึกเรื่องยา หรือข้อความส่วนตัวเกี่ยวกับอาการที่ภาคินพยายามปกปิด…เรื่องเมื่อคืน…เรื่องที่เขานอนไม่หลับ…รวมถึงเรื่องยาที่เขาไม่อยากให้ใครรู้…อาจถูกเปิดเผยทั้งหมด และเมื่อคืนเธอเพิ่งรับปากเขาไปเองว่า…‘ขวัญจะไม่บอกใคร’

ภาคินเองก็หน้าถอดสี นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความโกรธ เขารีบผุดลุกจากเก้าอี้ทันที หมายจะแย่งโทรศัพท์คืน

“วางลงเดี๋ยวนี้นะโรส! อย่ามายุ่งกับของส่วนตัวผม!” ภาคินตวาดเสียงกร้าว สีหน้าตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

แต่โรสกลับคิดว่าเขาเพียงหวงความเป็นส่วนตัวตามนิสัย จึงหัวเราะคิกคักแล้วรีบเอี้ยวตัวหลบ

“แหม หวงขนาดนี้ยิ่งน่าสงสัยนะคะ”

ก่อนจะใช้นิ้วกดรหัสผ่านที่เธอเคยแอบเห็นภาคินใช้หลายครั้ง หน้าจอขึ้นสัญลักษณ์ปลดล็อก…สาม…สอง…หนึ่ง…

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ขวัญข้าวรู้ดีว่าจะปล่อยให้ความลับนี้ถึงมือโรสรินทร์ไม่ได้เด็ดขาด สมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนร่างเล็กจะพุ่งเข้าไปทันที

“กรี๊ด! งูค่ะคุณโรส!”

“กรี๊ด!” โรสสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์ในมือหลุดลอยขึ้นกลางอากาศทันที เครื่องราคาแพงหมุนคว้าง ก่อนกำลังจะร่วงไปยังอ่างน้ำประกอบฉากที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ

“เฮ้ย!” ขวัญข้าวพุ่งตัวออกไปสุดแรง

หมับ!

มือเล็กรับโทรศัพท์เอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด ห่างจากผิวน้ำเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ขวัญข้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เกือบไปแล้วไหมล่ะ!

“กรี๊ด! โทรศัพท์พี่คินเกือบตกน้ำแล้วนะยัยบ้า! เธอทำอะไรของเธอเนี่ย!”

โรสกรี๊ดลั่นด้วยความโมโห ก่อนจะชี้หน้าขวัญข้าว

“ผู้จัดการคะ! ดูสิว่ายัยสตาฟฟ์นี่มันทำอะไรโรส!”

ผู้จัดการส่วนตัวของโรสรีบวิ่งปรี่เข้ามาทันที

“ตายแล้วคุณโรส! เกิดอะไรขึ้นคะ?”ก่อนจะหันไปมองขวัญข้าวอย่างไม่พอใจ

“ยัยสตาฟฟ์นี่ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้!”

บรรยากาศรอบกองถ่ายหยุดชะงักทีมงานหลายคนหันมามองเป็นตาเดียว ขวัญข้าวยืนหอบแฮกๆ เหงื่อแตกพลั่ก ก่อนจะรีบก้มหัวขอโทษยกใหญ่

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะคุณโรส ขวัญตกใจ นึกว่าเห็นงูจริงๆก็เลยพุ่งเข้าไป ขอโทษจริงๆค่ะ!”

ภาคินยืนนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือขวัญข้าว ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาของหญิงสาวเพียงเท่านั้น…เขาก็เข้าใจทันที

ยัยตัวแสบไม่ได้ซุ่มซ่าม เธอจงใจเข้ามาขัดขวางไม่ให้โรสเปิดดูโทรศัพท์ของเขา เธอยอมถูกด่า ยอมให้ทุกคนมองว่าเป็นสตาฟฟ์ซุ่มซ่าม เพียงเพื่อรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับเขาเมื่อคืน ความรู้สึกอุ่นวาบประหลาดค่อยๆแผ่ขึ้นกลางอก

“เกิดอะไรขึ้น เสียงดังเอะอะอะไรกัน?” ผู้กำกับละครเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

โรสรีบฟ้องทันที

“ผู้กำกับคะ ดูเด็กคนนี้สิคะ! อยู่ๆก็พุ่งเข้ามาจนโทรศัพท์ของพี่คินเกือบตกน้ำ แถมยังหาว่ามีงูอีก! ไล่เธอออกไปเลยนะคะ ไม่งั้นโรสไม่ถ่ายต่อแล้ว!”

ผู้กำกับหันมามองขวัญข้าวอย่างตำหนิ

“เธอทำอะไรเนี่ย? ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้!”

ขวัญข้าวกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ร่างสูงของใครบางคนกลับก้าวเข้ามายืนขวางตรงหน้าเธอเสียก่อน ภาคิน…

ขวัญข้าวเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“ไม่มีอะไรหรอกครับ” ภาคินเอ่ยเสียงเรียบ

“บริเวณกองถ่ายอยู่ติดพื้นที่ธรรมชาติ จะมีงูหรือสัตว์เลื้อยคลานหลุดเข้ามาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” เขาหันไปมองโรสรินทร์

“ผู้ช่วยผมแค่ตกใจและกลัวว่าคุณจะเป็นอันตราย”

“แต่พี่คิน—”

“โทรศัพท์ก็ไม่ได้เป็นอะไร” ภาคินตัดบท

“จบเรื่องเถอะครับ”

โรสรินทร์อ้าปากค้าง สายตาของเธอเลื่อนผ่านภาคินไปยังขวัญข้าวที่ยืนอยู่ด้านหลัง บางอย่าง…กำลังเปลี่ยนไป เธอรู้จักภาคินมานาน แต่ตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันมา ผู้ชายคนนี้แทบไม่เคยออกหน้าปกป้องสตาฟฟ์คนไหนแบบนี้ โดยเฉพาะต่อหน้าเธอ แล้วผู้หญิงคนนั้น…เป็นใครกันแน่?

“ส่วนเรื่องงานวันนี้…” ภาคินหันไปมองผู้กำกับ

“ผมขอพักอีกสักครู่แล้วจะกลับเข้าฉากครับ”

ผู้กำกับพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปสั่งทีมงานให้แยกย้ายกลับไปทำหน้าที่

ภาคินหันกลับมามองขวัญข้าว

“คุณ ตามผมมา”

“คะ?”

“มีเรื่องต้องคุยกัน” พูดจบ เขาก็เดินออกไปทันที

ขวัญข้าวได้แต่กอดโทรศัพท์ของเขาไว้แน่น ก่อนรีบวิ่งตามไป โดยมีสายตาของโรสรินทร์จับจ้องแผ่นหลังของทั้งคู่ไม่วางตา

ภายในห้องพักวีไอพีส่วนตัวของภาคิน ทันทีที่ประตูปิดลงและมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่ข้างนอก ขวัญข้าวก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา

“เกือบไปแล้วไหมล่ะคุณ!” เธอยกโทรศัพท์ขึ้นมามอง

“อีกนิดเดียวความลับคุณก็จะแตกแล้ว!”

ภาคินเดินตามเข้ามา ก่อนยืนกอดอกมองเธอ นัยน์ตาสีเข้มพินิจใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ

“คุณรู้ไหมว่าเมื่อกี้ตัวเองทำอะไรลงไป?”

“รู้สิคะ!”

“ถ้าคุณพลาดแล้วโทรศัพท์ตกน้ำขึ้นมาจริงๆ รู้ไหมว่าข้อมูลข้างในสำคัญแค่ไหน?”

“อ้าว! นี่คุณยังจะมาบ่นอีกเหรอคะ!”ขวัญข้าวเด้งตัวลุกขึ้นทันที

“ถ้าขวัญไม่ทำอะไรสักอย่าง ป่านนี้คุณโรสอาจเห็นหมดแล้วก็ได้ ทั้งเรื่องที่คุณนอนไม่หลับ เรื่องอาการเมื่อคืน หรือเรื่องยาที่คุณไม่อยากให้ใครรู้!”

เธอยื่นโทรศัพท์คืนให้เขา

“ขวัญช่วยคุณไว้นะคะ ยังจะมาดุอีก!”

ภาคินรับโทรศัพท์มา แต่ไม่ได้ตอบโต้เหมือนทุกครั้ง เขาเพียงยืนมองหญิงสาวตรงหน้าเงียบๆ ผู้หญิงคนนี้…ทั้งที่ถูกเขาแกล้งสารพัด ถูกใช้งานหนัก ถูกเหวี่ยงใส่แทบทุกวัน แต่ในช่วงเวลาที่เขาต้องการใครสักคนรักษาความลับ กลับเป็นเธอที่ยอมทำให้ตัวเองเดือดร้อนเพื่อปกป้องมัน

“ทำไม…” เสียงของภาคินเบาลง

ขวัญข้าวชะงัก “คะ?”

“ทำไมถึงช่วยผมขนาดนั้น?”

เธอนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาคมคู่นั้นอย่างไม่รู้ตัว

“ก็…เพราะขวัญเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของคุณไงคะ”

“แค่นั้น?”

“แล้วต้องมีอะไรอีกล่ะคะ?”

ภาคินยังคงมองเธอ ขวัญข้าวจึงถอนหายใจ ก่อนตอบตามความรู้สึกจริงๆ

“ขวัญรับปากคุณเมื่อคืนแล้วว่าจะไม่บอกใคร” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“แล้วขวัญก็รู้ว่า ภายใต้ท่าทางหยิ่งๆ ปากร้ายๆของคุณ จริงๆแล้วคุณกำลังเหนื่อยมาก”

ภาคินนิ่งฟัง

“ขวัญแค่ไม่อยากให้ใครเอาเรื่องที่คุณไม่พร้อมจะบอก มาใช้ซ้ำเติมคุณก็เท่านั้นเองค่ะ”

คำพูดธรรมดาๆของเธอกลับทำให้บางอย่างในใจของภาคินสั่นไหว กำแพงน้ำแข็งที่เขาใช้กั้นผู้คนออกจากชีวิตมาหลายปีไม่ได้พังทลายลงในทันที แต่รอยร้าวเล็กๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืน…กลับขยายกว้างขึ้นอีกครั้งและคนที่กำลังทำให้กำแพงนั้นสั่นคลอนทีละน้อย กลับเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่เขาเคยตั้งใจจะทำทุกวิถีทางเพื่อไล่เธอออกจากชีวิต

ภาคินก้าวเข้าไปใกล้ ขวัญข้าวมองอย่างระแวงทันที

“อะไรคะ?”

เขาหยุดอยู่ห่างจากเธอพอสมควร “ตั้งแต่วันนี้…”

“คะ?”

“ผมติดหนี้คุณหนึ่งครั้ง”

ขวัญข้าวกะพริบตาปริบๆ “หา?”

“คุณรักษาความลับของผม” ภาคินยกโทรศัพท์ในมือขึ้นเล็กน้อย

“ส่วนผมจะไม่ปล่อยให้ใครในกองหาเรื่องคุณ”

ขวัญข้าวหรี่ตามองอย่างไม่อยากเชื่อ “จริงเหรอคะ?”

“ผมพูดคำไหนคำนั้น”

หญิงสาวยิ้มเจ้าเล่ห์ทันที “รวมคุณโรสด้วย?”

ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “โดยเฉพาะโรส”

ดวงตาของขวัญข้าวเบิกกว้าง

“โอ้โห…นี่ขวัญมีซุปตาร์เบอร์หนึ่งเป็นแบ็กแล้วเหรอเนี่ย”

“อย่าได้ใจ”

“แหม เมื่อกี้ยังบอกว่าจะไม่ให้ใครรังแกอยู่เลย”

“ผมหมายถึงคนอื่น”

“แล้วคุณล่ะคะ?”

ภาคินยกมุมปาก “ผมยังแกล้งคุณได้เหมือนเดิม”

“คุณภาคิน!” เสียงโวยวายของขวัญข้าวดังลั่นห้อง

ภาคินหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะหันหน้าหนีราวกับไม่อยากให้เธอเห็น แต่ขวัญข้าวเห็นเสียแล้ว เธอยืนนิ่งไปเล็กน้อยเป็นครั้งแรก…ที่เธอเห็นเจ้าชายน้ำแข็งหัวเราะอย่างจริงใจต่อหน้าเธอ

และในวินาทีนั้นเอง…ข้อตกลงเล็กๆ ที่ไม่มีเอกสาร ไม่มีลายเซ็นและไม่มีใครในกองถ่ายรับรู้ ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นระหว่างซุปตาร์จอมเรื่องมากกับผู้ช่วยสาวตัวแสบ

เธอจะรักษาความลับของเขา ส่วนเขาจะไม่ยอมให้ใครรังแกเธอ จากคู่กัดที่แทบมองหน้ากันไม่ได้…ทั้งสองกำลังกลายเป็น ‘แนวร่วมจำเป็น’ โดยไม่รู้เลยว่า ความไว้ใจเล็กๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ จะค่อยๆเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล