ตอนที่4 ความลับของเจ้าชายน้ำแข็ง

แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกของสายลมภูเขา กองถ่ายละครย้อนยุคต้องยกกองมาปักหลักถ่ายทำฉากสำคัญ ณ รีสอร์ตและโลเคชันธรรมชาติกลางหุบเขาในจังหวัดเชียงใหม่

บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความเงียบสงบของธรรมชาติ แต่ความวุ่นวายภายในกองถ่ายกลับไม่เคยลดน้อยลงเลย

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา 'แผนปฏิบัติการไล่ออก' ของภาคินดูเหมือนจะคว่ำไม่เป็นท่า แทนที่ขวัญข้าวจะทนไม่ไหวแล้วลาออกไปเอง เธอกลับปฏิบัติหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวได้อย่างไร้ที่ติ คอยวิ่งวุ่นเตรียมน้ำ เตรียมบท และรับมือกับความเรื่องมากของเขาได้ทุกรูปแบบ จนแทบจะกลายเป็น ‘เงา’ ที่คอยตามติดซุปตาร์หนุ่มไปทุกหนทุกแห่ง

จนกระทั่ง…ค่ำคืนนี้มาถึง

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด สมาชิกในกองถ่าย ทั้งทีมงานและนักแสดง ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อนเอาแรง หลังจากลุยถ่ายทำกันมาตลอดทั้งวัน

ณ ห้องพักวีไอพีทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่ ขวัญข้าวที่เพิ่งเคลียร์ตารางคิวงานของวันพรุ่งนี้เสร็จเรียบร้อย กำลังจะเดินกลับห้องพักของตัวเองซึ่งอยู่ถัดไปอีกหลัง

แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินผ่านห้องพักของภาคิน เสียงกุกกักเบาๆ จากด้านในกลับทำให้ฝีเท้าของเธอหยุดชะงัก เธอเหลือบมองนาฬิกา ดึกขนาดนี้แล้ว…

“ทำไมคุณภาคินยังไม่นอนอีกนะ?”

ด้วยความที่เป็นห่วงเรื่องงาน และส่วนหนึ่งก็กลัวว่าซุปตาร์จอมเรื่องมากจะตื่นสายแล้วมาเหวี่ยงใส่เธอในวันพรุ่งนี้ ขวัญข้าวจึงตัดสินใจยกมือเคาะประตูเบาๆ

"คุณภาคินคะ...หลับหรือยังคะ?"

เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน ขวัญข้าวยืนรออยู่ครู่หนึ่ง

“คุณภาคินคะ?” ยังคงไม่มีคำตอบ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น เธอลองแตะลูกบิดประตู ก่อนจะพบว่ามันไม่ได้ล็อก

"ขออนุญาตนะคะ..." ขวัญข้าวค่อยๆผลักประตูเข้าไป

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องไปทั่วห้องนอนกว้าง ก่อนภาพตรงหน้าจะทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ ภาคินไม่ได้อยู่บนเตียงอย่างที่ควรจะเป็น ร่างสูงของซุปตาร์หนุ่มในชุดนอนกำลังนั่งคุดคู้อยู่บนพื้นพรมข้างเตียง มือหนาทั้งสองข้างกุมขมับแน่น

ลมหายใจหอบถี่รัวราวกับคนเพิ่งวิ่งมาอย่างหนัก ใบหน้าหล่อเหลาที่ปกติมักเรียบเฉยและเย็นชา บัดนี้กลับซีดเผือด หยาดเหงื่อผุดซึมตามไรผมจนเห็นได้ชัด

"คุณ... คุณภาคิน!" ขวัญข้าวตกใจจนทำอะไรไม่ถูก เธอลืมความโกรธ ลืมความหมั่นไส้ และลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้ชายคนนี้เคยทำให้โมโหสองขารีบพุ่งตรงเข้าไปหาเขาทันที

“คุณภาคิน! ได้ยินขวัญไหมค่ะ?”

ภาคินสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสบนไหล่ นัยน์ตาสีเข้มที่แดงก่ำตวัดมองเธอด้วยแววตาตื่นตระหนก ราวกับคนที่พยายามหนีจากบางสิ่งซึ่งไม่มีใครมองเห็น

"ยะ... อย่าเข้ามา..." เขาพยายามเค้นเสียงแหบพร่าออกมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดป่าย "ออกไป...บอกให้...ออกไปจากห้องผม!"

"ขวัญจะออกไปได้ยังไงคะคุณกำลังจะแย่แล้วนะ!"

ขวัญข้าวไม่ยอมถอย เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขา สังเก่อนสายตาายตาจะเหลือบเม็ดกระปุกยาสีขาวตกอยู่ใกล้หมอนบนพื้น พร้อมแก้วน้ำที่ล้มตะแคงจนน้ำหกเลอะพรม หัวใจของเธอกระตุกวูบ

“นี่มันยาอะไรค่ะ?" ขวัญข้าวเอื้อมมือไปหยับ แต่ภาคินกลับคว้าข้อมือเธอไว้

"เปล่า..." น้ำเสียงนั้นเบาจนน่าตกใจ

“คุณกินยาไปหรือยังค่ะ? กินไปเท่าไหร่? ขวัญจะเรียกพี่เอ็มนะ”

“ไม่ต้อง” ภาคินรีบห้าม ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าอย่างยากลำบาก “ผมไม่ได้กินเกิน…มันแค่…”

คำพูดขาดหายไปพร้อมกับลมหายใจที่ถี่ขึ้นอีกครั้ง "มันไม่ยอมหยุด…”

“อะไรคะ?”

ภาคินหลับตาแน่น “ความคิดพวกนั้น” เสียงของเขาสั่นจนแทบไม่เหลือเค้าของซุปตาร์ผู้เย่อหยิ่งคนเดิม

“ผมพยายามจะหลับ…แต่มันไม่หลับ" เขากำมือแน่น “หลายคืนแล้ว”

ขวัญข้าวนิ่งเงียบ น้ำเสียงเปราะบางแบบนั้น…ไม่ใช่เสียงของซุปตาร์เบอร์หนึ่งที่ใครๆต่างเกรงกลัว ตรงหน้าเธอในเวลานี้ เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเหนื่อยล้าจนแทบแตกสลาย

ขวัญข้าวเม้มปากริมฝีปากแน่น ภาพหลายอย่างในช่วงหลายวันที่ผ่านมาค่อยๆประกอบเข้าด้วยกัน หัวใจวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูก อารมณ์ฉุนเฉียวความหงุดหงิดง่าย สีหน้าเหนื่อยล้าในตอนเช้า และดวงตาแดงก่ำที่เธอเคยคิดว่า เกิดจากตารางงานหนักเพียงอย่างเดียว

บางที…สิ่งที่ผู้ชายคนนี้กำลังเผชิญอาจหนักกว่าที่เธอเคยคิดไว้มาก

“คุณภาคิน” ขวัญข้าวขยับเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย “มองหน้าขวัญค่ะ”

เขาไม่ตอบ

“คุณภาคิน มองขวัญนะคะ”

นัยน์ตาที่สั่นระริกค่อยๆ เปิดขึ้นขวัญข้าวยื่นมือออกไปหาเขาอย่างช้าๆ “ขวัญอยู่นี่ค่ะ”

ภาคินมองมือเล็กตรงหน้าอยู่หลายวินาที ก่อนที่มือซึ่งกำลังสั่นของเขาจะค่อยๆ วางลงบนฝ่ามือของเธอขวัญข้าวกระชับมือเขาไว้

“ค่อยๆหายใจนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลง “ไม่ต้องรีบ มองขวัญไว้ก็พอ”

ภาคินพยายามทำตาม ขวัญข้าวไม่ได้เร่งเขา เธอเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น คอยพูดกับเขาเป็นระยะๆ และไม่ปล่อยมือ

เวลาผ่านไปช้าๆ ลมหายใจที่เคยถี่กระชั้นเริ่มผ่อนลงทีละน้อย ไหล่ที่เกร็งแน่นค่อยๆคลายลง ภาคินหลับตาอีกครั้งอย่างหมดแรง

“ดีขึ้นไหมคะ?”

เขาพยักหน้าเล็กน้อย “นิดหน่อย…”

“งั้นขวัญเรียกพี่เอ็มมาดีไหมคะ?”

“ไม่” ภาคินตอบทันที ขวัญข้าวขมวดคิ้ว “แต่คุณ—”

“ขอร้อง…” คำเพียงสองพยางค์ทำให้เธอเงียบลง

ภาคินก้มหน้า “อย่าบอกใครเรื่องคืนนี้”

ขวัญข้าวมองเขานิ่ง เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำว่า ‘ขอร้อง’ จากผู้ชายคนนี้ ไม่มีคำสั่ง ไม่มีเสียงตวาด ไม่มีท่าทางเย่อหยิ่งของซุปตาร์เบอร์หนึ่ง มีเพียงแววตาของผู้ชายคนหนึ่งที่กลัวว่าความลับซึ่งพยายามซ่อนไว้จะถูกใครค้นพบ

“ค่ะ” ขวัญข้าวตอบเบาๆ “ขวัญจะไม่บอกใคร”

ภาคินเงยหน้ามองเธอ “แต่มีข้อแม้นะคะ”

คิ้วเข้มขมวดทันที “อะไร?”

“ถ้าคุณมีอาการหนักกว่านี้ หรือขวัญเห็นว่าคุณไม่ปลอดภัย ขวัญจะเรียกพี่เอ็มหรือคนมาช่วยทันที”

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้าๆ “อืม…”

ความเงียบกลับเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้…มันกลับไม่ได้ทำให้ภาคินรู้สึกน่ากลัวเหมือนก่อนหน้านี้ เพราะยังมีเสียงหายใจเบาๆ ของใครอีกคนอยู่ข้างกาย

เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ เปลือกตาของภาคินเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ศีรษะของเขาค่อยๆเอนพิงขอบเตียง

“ขวัญ…” เสียงทุ้มแหบเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา

“คะ?”

ภาคินเงียบไปหลายวินาที ราวกับกำลังต่อสู้กับศักดิ์ศรีของตัวเองก่อนจะพูดออกมาเบามาก “อย่าเพิ่งไป…”

ขวัญข้าวชะงัก “อยู่เป็นเพื่อนผมก่อน…ได้ไหม?”

หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง เธอมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง นี่คือภาคินคนเดียวกับที่เคยตะคอกเธอ คนเดียวกับที่เคยขู่ว่าจะไล่เธอออก คนเดียวกับเจ้าชายน้ำแข็งที่ใครๆ บอกว่าไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ได้เกินสามเมตร?

แต่ในคืนนี้…เขากลับเป็นฝ่ายขอให้เธออยู่ใกล้ๆ

ขวัญข้าวนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วขยับตัวมานั่งพิงข้างเตียงใกล้กับเขา

“ค่ะ” เธอกระชับมือที่ยังคงกุมกันอยู่ “ขวัญไม่ไปไหนจนกว่าคุณจะหลับ”

ภาคินไม่ได้ตอบ มีเพียงนิ้วมือที่กระชับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย

คืนนั้น…ท่ามกลางความหนาวเหน็บของขุนเขาเชียงใหม่ ซุปตาร์หนุ่มผู้มีแต่คนเกรงกลัวกลับหลับสนิทลงได้เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน โดยมีมือเล็กๆ ของสตาฟฟ์สาวตัวแสบคอยกุมไว้ไม่ยอมปล่อย

และสิ่งที่น่าประหลาดที่สุด…ไม่ใช่การที่ภาคินยอมให้ใครสักคนเห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดของตัวเอง แต่เป็นการที่เสียงของขวัญข้าว ซึ่งปกติทำให้เขาปวดหัวและหงุดหงิดแทบทุกครั้ง…กลับกลายเป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยินก่อนหลับใหล

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า…กำแพงน้ำแข็งที่ภาคินสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองมานาน กำลังเริ่มเกิดรอยร้าวทีละน้อยและรอยร้าวนั้น…เกิดขึ้นจาก ‘ขวัญข้าว’