ตอนที่8 แผลใจที่เริ่มสมาน

บรรยากาศภายในห้องพักวีไอพีส่วนตัวของภาคินในยามเย็นดูเงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในกองถ่ายเมื่อช่วงบ่ายอย่างสิ้นเชิง

หลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ฉากถ่ายทำที่เกือบจะทำให้เกิดโศกนาฏกรรม ภาคินยืนกรานที่จะไปโรงพยาบาลพร้อมขวัญข้าวด้วยตัวเอง

แม้หญิงสาวจะพยายามบอกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เขาก็ไม่ยอมฟัง จนกระทั่งแพทย์ตรวจประเมินบาดแผลไฟไหม้และรอยถลอกบริเวณแขนขวาเรียบร้อย พร้อมให้คำแนะนำเรื่องการดูแลแผลและการพักฟื้น ภาคินจึงยอมคลายความกังวลลงได้บ้าง

แต่ถึงอย่างนั้น… เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยให้ขวัญข้าวกลับไปพักตามลำพังทันที

“คุณภาคินคะ ขวัญเดินเองได้นะคะ” ขวัญข้าวบ่นเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ ขณะเดินตามร่างสูงเข้ามาภายในห้องพัก

“ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณเดินไม่ได้”

“แล้วทำไมต้องพาขวัญมาที่ห้องคุณด้วยล่ะคะ?”

ภาคินหันกลับมามอง “ก็จะดูให้แน่ใจว่าคุณไม่แอบกลับไปทำงานอีก”

“โธ่…ขวัญไม่ดื้อขนาดนั้นสักหน่อย”

“เหรอ?” เขาเลิกคิ้ว “เมื่อกี้ใครถามพี่เอ็มว่าจะกลับไปช่วยเก็บของที่กองถ่ายได้ไหม?”

ขวัญข้าวชะงักทันที “เอ่อ…”

“นั่งลง” ภาคินชี้ไปยังโซฟาตัวยาว

หญิงสาวย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนยอมเดินไปนั่งแต่โดยดี “รับทราบค่ะ ท่านซุปตาร์”

ภาคินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ บนโต๊ะเล็กข้างโซฟามีขวดน้ำดื่ม ยาที่ได้รับจากโรงพยาบาล และเอกสารคำแนะนำการดูแลบาดแผลวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ร่างสูงเดินไปหยิบหมอนอิงใบหนึ่ง ก่อนนำมาวางรองแขนข้างที่บาดเจ็บของเธออย่างระมัดระวัง

“วางแขนตรงนี้”

“ค่ะ”

“อย่าขยับเยอะ”

“ค่ะ”

“แล้วก็อย่าไปแกะผ้าปิดแผลเอง”

ขวัญข้าวเงยหน้ามองเขา “คุณภาคินคะ”

“อะไร?”

“นี่คุณเป็นซุปตาร์หรือคุณหมอคะ?”

ภาคินหรี่ตามอง “ขวัญข้าว…”

“ก็คุณสั่งเก่งกว่าหมออีกนี่คะ” หญิงสาวหัวเราะคิกคัก

แต่ภาคินกลับไม่ได้หัวเราะตาม เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้โซฟา ก่อนมองแขนขวาของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

ขวัญข้าวชะงักเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่เสียงดุเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นเสียงที่แฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน

“ก็…ยังแสบอยู่นิดหน่อยค่ะ แต่หมอบอกว่าถ้าดูแลดีๆ ก็น่าจะค่อยๆดีขึ้น”

ภาคินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด “รู้ว่าเจ็บ แล้วทำไมถึงวิ่งเข้าไปแบบนั้น?”

ขวัญข้าวเม้มริมฝีปาก "ก็ตอนนั้นมันฉุกเฉินนี่คะ ถ้าขวัญมัวแต่ยืนคิดลังเล คุณก็โดนไม้ทับไปแล้วสิ"

“แล้วถ้าคุณหลบไม่ทันล่ะ?”

“คุณภาคิน…”

“ถ้าไม้ท่อนนั้นตกใส่คุณแทนผมล่ะ?”

คราวนี้ขวัญข้าวเงียบลง

ภาคินก้มหน้ามองมือตัวเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดอยู่ในความทรงจำ เสียงไม้แตกร้าว… เสียงขวัญข้าวตะโกนเรียกชื่อเขา… และภาพร่างเล็กที่พุ่งเข้ามาผลักเขาออกจากจุดอันตรายโดยไม่ลังเล ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว แต่ความรู้สึกหวาดกลัวในวินาทีนั้นกลับยังคงชัดเจน

"ไม่มีหน้าที่ไหนในโลกนี้…” ภาคินเอ่ยขึ้นช้าๆ “ที่บังคับให้คุณต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงแทนผมหรอกนะ ขวัญข้าว"

หญิงสาวเงยหน้ามองเขา “แต่ขวัญเป็นผู้ช่วยคุณนะคะ”

“ผมรู้”

“หน้าที่ของขวัญคือดูแลคุณ”

ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แล้วหน้าที่ของผมก็ไม่ใช่ปล่อยให้ผู้ช่วยตัวเองต้องเจ็บตัวเพราะผมเหมือนกัน”

ขวัญข้าวนิ่งงัน เธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เธอไม่เคยได้ยินภาคินพูดอะไรแบบนี้มาก่อน ผู้ชายที่เคยออกคำสั่งสารพัด… ผู้ชายที่เคยบอกว่าจะทำให้เธอทนทำงานกับเขาไม่ได้… วันนี้กลับกำลังนั่งอยู่ตรงหน้า และกังวลกับบาดแผลเล็กๆ บนแขนของเธอมากกว่าตัวเองเสียอีก

ภาคินขยับเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างลังเล “ขอมือหน่อยได้ไหม?”

ขวัญข้าวกะพริบตา “คะ?”

“มือข้างที่ไม่เจ็บ” หญิงสาวมองเขาอย่างสงสัย แต่สุดท้ายก็ยื่นมือซ้ายออกไป

ภาคินรับมือนั้นไว้หลวมๆ ฝ่ามือของเขาอุ่นกว่าที่เธอคิด ความเงียบค่อยๆ ปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ

"รู้ไหม...” ภาคินเริ่มพูด “ตอนที่ผมเห็นคุณโดนเศษไม้กระเด็นใส่ ผมตกใจมาก"

ขวัญข้าวมองเขานิ่ง

“ผมเคยเจออุบัติเหตุในกองถ่ายมาหลายครั้ง” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป”

“ต่างยังไงคะ?”

ภาคินก้มมองมือเล็กในอุ้งมือของตัวเอง “เพราะคนที่เจ็บ…เป็นคุณ”

หัวใจของขวัญข้าวกระตุกวูบ “คุณภาคิน…”

"ผมกลัว..." คำพูดสั้นๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา ขวัญข้าวชะงักทัน

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นความอ่อนแอของภาคิน แต่เป็นครั้งแรกที่เขายอมพูดถึงความกลัวของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่พยายามปิดบังมันด้วยท่าทางเย็นชา

"ผมกลัวว่าจะกลายเป็นต้นเหตุให้คนอื่นต้องมาเจ็บตัว...” ภาคินพูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วลง “กลัวว่าจะต้องแบกรับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต"

เขาเงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “แล้วตอนที่เห็นคุณล้มลง…” เสียงของเขาขาดหายไปเล็กน้อย "ผมกลัวว่า...จะเสียคุณไป"

สิ้นประโยคนั้น ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ขวัญข้าวรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ส่วนภาคินเองก็ชะงักกับคำพูดของตัวเองเช่นกัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงพูดออกไปตรงๆ แบบนั้น รู้เพียงว่า… มันคือความรู้สึกจริงๆ ในวินาทีที่เห็นเธอตกอยู่ในอันตราย

“เอ่อ…” ภาคินเบือนหน้าหนีเล็กน้อย “ผมหมายถึง…คุณเป็นผู้ช่วยผม ถ้าคุณเป็นอะไรไป งานผมก็คงวุ่นวาย”

ขวัญข้าวกองมองเขา ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้าๆ “อ๋อ…อย่างนี้นี่เอง”

“อะไร?”

“เปล่าค่ะ” เธอแอบยิ้ม “ขวัญก็แค่นึกว่าคุณเป็นห่วงขวัญจริงๆ เสียอีก”

“ผมก็เป็นห่วง” ภาคินตอบทันที

แล้วทั้งคู่ก็ชะงักพร้อมกัน ขวัญข้าวเบิกตากว้าง ส่วนภาคินหลับตาลงอย่างคนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

“คุณนี่มัน…” เขาพึมพำ “ชอบทำให้ผมพูดอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย”

ขวัญข้าวหลุดหัวเราะเบาๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ภาคินมองรอยยิ้มของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะกลับมาจริงจังอีกครั้ง “ขวัญ”

“คะ?”

“ผมมีอะไรอยากบอก” หญิงสาวตั้งใจฟัง

ภาคินปล่อยมือเธอช้าๆ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้ สายตาของเขาเลื่อนไปยังแสงไฟสลัวนอกหน้าต่าง

"ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมพยายามทำให้ตัวเองดูสมบูรณ์แบบ” เขาเริ่มเล่า “ทุกครั้งที่อยู่หน้ากล้อง ผมต้องยิ้ม ต้องทำให้ดีที่สุด ต้องไม่พลาด”

ขวัญข้าวนั่งฟังเงียบๆ

“เพราะผมรู้ดีว่า ถ้าพลาดแม้แต่ครั้งเดียว คนจำนวนมากก็พร้อมจะตัดสินผมทันที” ภาคินหัวเราะเบาๆ อย่างไม่มีความสุขนัก “บางครั้งผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง หรือใช้ชีวิตเพื่อรักษาภาพที่คนอื่นอยากเห็น”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ผมเลยไม่ค่อยไว้ใจใคร”

ขวัญข้าวกองมองเขาด้วยแววตาอ่อนลง “คุณภาคิน…”

“ผมเคยคิดว่าถ้าไม่ปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้ ก็จะไม่มีใครทำให้ผมผิดหวังได้” ภาคินหันกลับมามองเธอ “จนคุณเข้ามา”

ขวัญข้าวชะงัก

“ยัยสตาฟฟ์ตัวแสบที่ชอบเถียงผมทุกเรื่อง” มุมปากของเขายกขึ้นบางๆ “ที่กล้าเทกาแฟลงพื้นห้องผม”

“ก็คุณหาเรื่องขวัญก่อนนี่คะ!” เธอรีบเถียงทันที

ภาคินหัวเราะเบาๆ “ผมรู้”

คำตอบนั้นทำให้ขวัญข้าวนิ่งไป เขารู้… และยอมรับออกมาตรงๆ

“ตอนนั้นผมทำตัวแย่กับคุณจริงๆ” ภาคินพูดต่อ “ผมขอโทษ”

ขวัญข้าวเบิกตากว้าง “คุณ…ว่าไงนะคะ?”

“อย่าให้ผมพูดซ้ำได้ไหม?”

“เดี๋ยวสิคะ!” หญิงสาวยิ้มกว้าง “เมื่อกี้คุณภาคินขอโทษขวัญจริงๆ ใช่ไหมคะ?”

“ขวัญข้าว…”

“โอ้โห วันนี้ขวัญต้องจดลงปฏิทินแล้ว!”

ภาคินส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่คราวนี้เขาไม่ได้ดุเธอ เพียงมองรอยยิ้มสดใสนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้น

“ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณทำได้ยังไง” เขาพูดเบาๆ “แต่เวลาคุณอยู่ใกล้ๆ ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องพยายามเป็นคนสมบูรณ์แบบตลอดเวลา”

ขวัญข้าวค่อยๆ หยุดยิ้ม

“ผมเหนื่อยก็พูดว่าเหนื่อยได้” ภาคินมองเธอ “ผมกลัวก็ยอมรับว่ากลัวได้” เขาหยุดเล็กน้อย “โดยไม่ต้องกังวลว่าคุณจะมองผมแย่ลง”

ขวัญข้าวรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว “ขวัญไม่เคยมองว่าคุณแย่เพราะเรื่องพวกนั้นเลยนะคะ” เธอตอบเสียงเบา “คนเรามีวันที่เหนื่อย มีวันที่กลัวกันได้ทั้งนั้น”

ภาคินนิ่งฟัง

“คุณไม่จำเป็นต้องเก่งตลอดเวลาก็ได้ค่ะ”

คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้บางอย่างในใจของเขาสั่นไหว

“แล้วถ้าวันไหนผมไม่ไหวจริงๆ ล่ะ?” ภาคินถาม

ขวัญข้าวยิ้มบางๆ “ก็พักสิคะ”

“ง่ายขนาดนั้นเลย?”

“ไม่ง่ายหรอกค่ะ” เธอตอบตามตรง “แต่คุณไม่จำเป็นต้องฝืนอยู่คนเดียวตลอดก็ได้”

ภาคินมองเธออยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ขอบคุณนะ ขวัญข้าว”

หญิงสาวยิ้มรับ “ยินดีค่ะ ท่านซุปตาร์”

ภาคินหลุดยิ้มอีกครั้ง แล้วความเงียบอันอบอุ่นก็ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ เขามองใบหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเบาๆ “ขวัญ…”

“คะ?”

“ผมขอกอดคุณหน่อยได้ไหม?”

ขวัญข้าวชะงัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที “คะ…คุณภาคิน?”

“ถ้าคุณไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร” เขารีบพูดต่อ “ผมแค่…”

ยังไม่ทันพูดจบ ขวัญข้าวก็ยิ้มออกมา “ได้ค่ะ”

ภาคินมองเธออย่างไม่แน่ใจ “จริงเหรอ?”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ “แต่ระวังแขนขวัญด้วยนะคะ”

มุมปากของภาคินยกขึ้นเล็กน้อย “รู้แล้วน่า”

เขาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนโอบไหล่ข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บของเธออย่างระมัดระวัง ขวัญข้าวค่อยๆ เอนตัวเข้าหา อ้อมกอดนั้นไม่ได้แน่นหนา ไม่ได้เร่งร้อน แต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด

ภาคินหลับตาลงชั่วครู่ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่า… การยอมให้ใครสักคนเข้ามาใกล้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องสูญเสียการควบคุมชีวิตตัวเองเสมอไป บางครั้ง… มันอาจหมายถึงการมีใครสักคนช่วยแบ่งเบาความเหนื่อยล้า

เมื่อทั้งคู่ค่อยๆ ผละออกจากกัน ภาคินก็มองใบหน้าของขวัญข้าวอีกครั้ง “ขวัญ”

“คะ?”

“ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผมนะ”

หัวใจหญิงสาวเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอยังไม่ทันตอบอะไร ภาคินก็เอ่ยถามต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมขอจูบหน้าผากคุณได้ไหม?”

ขวัญข้าวหน้าแดงจัด เธอหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าอย่างเขินอาย

ภาคินยิ้มบางๆ จากนั้นจึงค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ ริมฝีปากของเขาสัมผัสลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา เพียงชั่วครู่เดียว… แต่กลับทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ

เมื่อเขาผละออก ขวัญข้าวก็รีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม “คุณภาคิน…”

“หืม?”

“วันนี้คุณแปลกๆ นะคะ”

ภาคินเลิกคิ้ว “แปลกยังไง?”

“ก็…ใจดีผิดปกติ”

เขาหัวเราะเบาๆ “งั้นพรุ่งนี้ผมกลับไปดุเหมือนเดิมดีไหม?”

“ไม่เอาค่ะ!” ขวัญข้าวรีบตอบทันที

ภาคินยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “งั้นก็พักผ่อนให้หายไวๆ”

“ค่ะ”

“แล้วก็อย่าดื้อ”

“คุณก็เหมือนกันค่ะ”

“ผมดื้อตรงไหน?”

“ทุกตรงเลยค่ะ!”

เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดังขึ้นเบาๆ ภายในห้องพัก เป็นเสียงหัวเราะที่เกิดขึ้นโดยไม่ต้องฝืน ไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์ และไม่ต้องพยายามเป็นใครนอกจากตัวเอง

ในยามค่ำคืนที่แสงไฟจากรีสอร์ตค่อยๆ ส่องสว่างท่ามกลางแนวเขา ภาคินยืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากหลายคืนที่ผ่านมา

ความกังวลยังไม่ได้หายไป ความทรงจำบางอย่างยังคงตามรบกวนเขา และปัญหาการนอนหลับก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องได้รับการดูแลต่อไป แต่วันนี้… เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า การเปิดใจให้ใครสักคนไม่ได้หมายความว่าจะต้องเจ็บปวดเสมอไป

ส่วนขวัญข้าวเองก็เริ่มมองเห็นภาคินในมุมที่ต่างออกไป ภายใต้ความเย็นชาและท่าทางหยิ่งทะนงนั้น มีผู้ชายคนหนึ่งที่เหนื่อยล้า หวาดกลัว และต้องการความเข้าใจไม่ต่างจากคนทั่วไป

เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งคู่จะพัฒนาไปในทิศทางไหน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจ… เธออยากเห็นเขายิ้มได้อย่างจริงใจอีกครั้ง

และสำหรับภาคิน… แผลในใจที่สะสมมานานยังไม่ได้สมานจนสนิท แต่ในวันนี้ เขาได้ค้นพบว่า… บางที การเยียวยาอาจไม่ได้เริ่มต้นจากการลืมความเจ็บปวดทั้งหมด หากเริ่มต้นจากการยอมรับว่า… ตัวเองไม่จำเป็นต้องเผชิญกับมันเพียงลำพังอีกต่อไป

และนั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นของความหมายที่แท้จริงของคำว่า…

‘ที่พักใจมา