Novels by อาริยะ โปรโมตนิยาย

กิจกรรมในไร่ใจภักดิ์ นอกจากจะมีลานตั้งแคมป์แล้ว ทางไร่ก็ยังเปิดให้นักท่องเที่ยว เข้าไปถ่ายรูปในมุมต่าง ๆ ของไร่ได้อย่างอิสระรักเอยก็เป็นหนึ่งในคนที่สะพายกล้องเก็บภาพถ่ายยังจุดต่าง ๆ ที่เขาคิดว่าน่าสนใจเอาไว้ พื้นที่ของไร่แบ่งสัดส่วนอย่างชัดเจน มีทั้งสวนผลไม้เมืองหนาวและสวนดอกไม้หลากสายพันธุ์หลากสีสันทอดยาวไปไกล ดึงความสนใจผู้คนเสียจนแทบไม่มีที่ว่างร่างบางจึงเดินเลี่ยงมาทางฝั่งผลไม้ ต้นของส้มสีทอง เป็นผลไม้ขึ้นชื่อประจำจังหวัดน่านตั้งเรียงรายเป็นแนวยาว แต่ละต้นก็แข่งกันออกผลส้มสีสดละลานตาตรงจุดนี้มีนัดท่องเที่ยวบางคนที่อยู่กระจายกันออกไป รักเอยจึงเดินทอดน่องเอื่อยไปตามแนวต้นส้ม เห็นผลไม้ลูกใหญ่ก็แอบเม้มปากนึกอยากจะกินไม่น้อยเห็นทีว่าเดินเล่นเสร็จก็คงจะต้องแวะร้านค้าของไร่เพื่อมองหาส้มสีทองกลับไปกินที่เต็นท์สักสามสี่ลูกในระหว่างทางก็มีป้ายปักเอาไว้กับดินอยู่สองป้าย เขาโน้มตัวลงไปอ่าน ป้ายแรกบอกข้อมูลของผลไม้ที่เขาพอรู้อยู่บ้างแล้ว ส่วนอีกป้ายก็เป็นข้อความตัวโต ๆ ว่าห้ามจับแน่นอนว่ารักเอยไม่คิดจะแตะต้อง แม้ว่าส้มลูกใหญ่พวกนั้นมันจะยั่วให้เขาอยากกินมากแค่ไหนก็ตามทีทว่าไม่ใช่นักท่อง

บ้านอชิรกานต์แตกตื่นกันแต่เช้า เมื่อคุณหญิงกชมณไม่พบลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบนห้อง ทว่าสิ่งที่เหลือไว้แทนตัวคนที่หายไป กลับเป็นกระดาษแผ่นเดียว ที่เขียนข้อความบอกเอาไว้ด้วยลายมือที่เธอจำได้อย่างดี'นัดกินข้าวคงต้องเลื่อนก่อนนะครับ พอดีมีงานด่วนเข้ามา เอยเลยต้องรีบไปทำงานต่างจังหวัด ยังไม่กำหนดวันกลับครับ'รักเอยกชมณรู้ได้ในทันทีว่าลูกชายของเธอกำลังโกหก งานด่วนขนาดไหนกันที่ไม่บอกไม่กล่าวแม่ล่วงหน้า ไม่ใช่เพราะว่าอยากจะหนีนัดสำคัญหรืออย่างไรคุณผู้หญิงของบ้านหน้าบึ้งจนเกิดรอยยับย่น ก่อนจะกดเบอร์โทรหารักเอย ทว่ากลับไม่มีสัญญาณตอบรับใด ๆ ให้ใจชื้น เมื่อจนใจไม่รู้จะทำยังไง กชมณจึงเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ต่อสายไปยังเพื่อนสนิททันที เพื่อหารือกันเรื่องนัดกินข้าวของสองครอบครัวที่อาจจะต้องยกเลิกกระทันหัน"ดา นัดวันพรุ่งนี้ฉันคงต้องขอเลื่อนก่อนนะ"'ทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าบัว?'น้ำเสียงปลายสายดูจะตกใจไม่น้อย ที่จู่ ๆ แผนการที่วางกันเอาไว้มานานระหว่างแม่ ๆ เป็นอันต้องยกเลิก ฝ่ายกชมณก็ลอบถอนหายใจ จำต้องโกหกเพื่อนรักไปอย่างที่รักเอยบอกเอาไว้ในจดหมาย"เอยต้องไปทำงานต่างจังหวัดน่ะ งานด่วนเสียด้วย ยั

"ถึงแล้วไอ้หนู"คนถูกเรียกสะดุ้งพร้อมกับลืมตาตื่น หลังจากเผลอหลับไปในระหว่างกำลังเดินทางเข้าที่พัก ด้วยรถสองแถวที่จอดรอรับผู้โดยสารหน้าสนามบิน สองสายตากวาดมองรอบ ๆ พบว่ารถจอดอยู่ระหว่างทางแยก สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ คาดว่าน่าจะออกห่างจากตัวเมืองมาพอสมควร"ค่ารถเท่าไรครับ?"คุณลุงคนขับโบกไม้โบกมือ เขาช่วยยกกระเป๋าของผู้โดยสารคนสุดท้ายลงจากรถพลางปฏิเสธด้วยความเป็นกันเอง"โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก ทางผ่านบ้านลุงพอดี"รักเอยระบายยิ้ม ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนที่คุณลุงจะบอกทางที่เขาต้องเดินเท้าเข้าไปเองอีกประมาณสองร้อยเมตร จากนั้นรถโดยสารก็เคลื่อนตัวแยกออกไปอีกทางร่างบางยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา เห็นว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะใกล้มืด เขายกกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง เดินตามถนนลูกรังเข้าไปยังสถานที่ที่จะใช้พักผ่อนในค่ำคืนนี้ ตามคำแนะนำของคุณป้าคนหนึ่งที่บังเอิญได้นั่งคุยกันในร้านกาแฟใกล้ ๆ สนามบิน'ไร่ใจภักดิ์' ไร่ผลไม้เมืองหนาวขนาดใหญ่ ที่ถูกปรับปรุงให้เป็นลานกางเต็นท์และสร้างรีสอร์ตสำหรับนักท่องเที่ยว ที่เดินทางมาพักผ่อนหย่อนใจใกล้ชิดกับธรรมชาติในจังหวัดน่านบรรยากาศของฤดูกาลปลายฝนต้นหนาวเย็นสบาย