Short
10年という愛を、私は売った

10年という愛を、私は売った

By:  白昼夢Completed
Language: Japanese
goodnovel4goodnovel
9Chapters
10.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

私は学生の頃から付き合っていた久保直樹(くぼ なおき)と、卒業と同時に籍を入れた。 一から直樹が会社を立ち上げるのを、ずっと隣で支えてきた日々は、本当に大変だった。 私たちの子供が白血病にかかった時でさえ、お金が無かった私たちは、ただ見ていることしかできなかった。 それから5年後、私は再び新しい命を授かった。 その時には、直樹も若手実業家として成功していた。 人生これからだと思った矢先、あるメッセージが2通、私の元に届いた。【直樹さんのこと好きになっちゃった】 【いくら欲しい?直樹さんと別れてくれるなら、言い値で払うからさ】 メッセージの送り主は、山田家の甘やかされて育った娘、山田佳奈(やまだ かな)だった。パーティーで直樹に一目惚れしたらしい。 一晩考えた私は、翌日佳奈から送られてきた小切手に金額を書き込んだ。「10億円。これで私と直樹の10年を買い取ってください」

View More

Chapter 1

第1話

"Aba namimihasa ka na Tanya, lage ka na lamang late ah!" galit na salubong ng manager ng restobar kay Tanya.

"Pasensya na po sir huli na po ito promise." Nakataas ang isang kamay na pangako ni Tanya. Mababanaag sa kanyang magagandang mata ang takot at pagkabahala.

"Dapat lang dahil pag naulit pa ito, pasensyahan na lang tayo Tanya. Hindi uubra yang kabagalan mo sa akin." Nakataas ang kilay at nakapamewang na litanya ni Danny, ang baklang manager ng Jazz restobar. Nagpapart time lamang si Tanya tuwing alas sais ng gabi hanggang ala una ng madaling araw sa resto bar. Miyerkules hanggang Linggo ang pasok nya. Nasa ikaapat na taon naman na sya ng kolehiyo kaya pinagtitiisan na lamang nya ang trabaho hanggang sa sya ay makatapos. " Ilang buwan na lang naman ang titiisin ko gragraduate na ako," mahinang usal ni Tanya. Sa totoo lang matagal na syang nagtitimpi sa baklang manager nila dahil simula nang nagtrabaho sya dito e lage na lamang syang pinagdidiskitahan nito. Hindi malaman ni Tanya kung bakit mainit ang dugo sa kanya ng kanilang manager. Nahuli lang naman sya ng isang minuto pero para bang isang oras syang nahuli sa asta nito.

"Tanya, magpalit ka na ng uniform mo, baka magalit na naman sayo si sir. Pagpasensyahan mo na baka nag-away na naman sila ng jowa nun kaya parang pinagsakluban ng lupa. Sayo tuloy nabuhos ang sama ng loob," napapalatak na pahayag ng kanyang kasamahan na si Marco. Tinanguan lamang nya ito at tahimik na dumeretso sa kanyang locker. Sa halos dalawang taon nyang pagtatrabaho dito sa restobar, wala pa syang nakapalagayan ng loob. Hindi naman kasi sya palapansin pero napapansin nya ang parating pasaring at makahulugang sulyap ng kanyang mga kasamahang lalaki. Minsan na syang niligawan ng isa sa kanyang mga katrabaho pero malinaw nyang sinabihan ang manliligaw na wala sa bukabularyo nya ang pakikipagrelasyon sa kahit sino. Tutok sya sa kanyang pag-aaral. Kaya nga nakaapak sya sa 4th year College sa kursong Accountancy dahil sa pagsisikap nya at pagtyatyagang mag-aral ng mabuti. Scholar sya ng university since 1st year kaya naman pinag-igihan nyang mabuti na laging makapasok sa dean's lister para hindi malaglag ang kanyang scholarship. Bahala ng masabihan syang isnabera at masungit. Wala syang pakialam. Hindi rin sya mahilig sa barkada o sa lakwatsa. Mahirap ang napili nyang kurso kaya tutok na tutok talaga sya at kulang na kulang din ang oras nya sa pagrereview. Halos lahat ng mga kaklase nya ay focus talaga sa major subject nila. Ang kaibahan nga lamang, sila pag-aaral lang ang inaalala samantalang sya kailangan nyang pagsabayin ang pag-aaral at pagtatrabaho para may ipangtustos sya sa kanyang pag-aaral. Ulila ng lubos si Tanya. Nag-iisa syang anak ng kanyang namayapang mga magulang. Nasa 4th year highschool sya ng sabay na namatay sa vehicular accident ang mga ito. Walang natira sa kanilang ari-arian dahil ipinambayad lahat sa mga pinagkakautangan ng mga ito. Halos malugmok si Tanya noon. Akala nya hindi sya mabubuhay ng wala ang mga magulang. Wala din syang malapit na kamag-anak na handang tumulong sa kanya. Namuhay syang mag-isa. Hanggang nasanay na syang mag-isang itaguyod ang sariling buhay. Pinag-aralan nyang mag-isa dahil ayaw nyang dumepende sa iba at masanay sa presensya ng kahit na sino. Ayaw niya ang feeling ng iniiwan kaya hanggat maaari ayaw nyang ilapit ang sarili sa kahit na sino. Mabuti na lamang sa klase nila walang pakialaman, walang pansinan dahil halos lahat tutok sa pag-aaral. Para ngang nerd lahat ng kaklase nya e. Nagpapataasan ng score. Nabiyayaan naman ng matalinong utak si Tanya. Nasa dugo na nila ang matalino dahil ang kanyang ama ay isang abogado at ang kanyang ina naman ay isang accountant. Madali lang syang matuto at makaintinde sa klase kaya naman lage syang nangunguna sa lahat ng major subjects. Inaasahan na nyang sya ang magiging summa cum laude sa graduation dahil na rin sya ang may pinakamataas na average score sa buong unibersidad.

Tahimik na binuksan ni Tanya ang kanyang locker at kinuha ang uniform. Mabilis ang kilos na tinungo ang comfort room na laan para sa mga empleyado para magbihis. Isang mini skirt at crop top ang kanyang uniform. Sexy at kita talaga ang kanyang pusod at mahahabang biyas. Sa dalawang taon nya dito, nasanay na din sya sa kanyang uniform. Medyo mahaba na nga ang kanyang skirt hindi tulad sa kanyang mga kasamahang babae na kita talaga ang kuyukot at nakaluwa talaga ang dibdib. Pinagmasdan nyang mabuti ang sariling repleksiyon sa salamin. Sadyang mapungay ang kanyang mga mata. Sabi nga nila ang mga mata nya ang kanyang pinakamagandang asset. Natural na mahaba ang pilik mata at matang kulay chocolate. Binagayan ang kanyang mukha ng matangos na ilong at natural na mapupulang labi. Maputi din sya at makinis. Pero ang ganda nyang ito ay tinatakpan nya ng makapal na make up para hindi sya makilala. Kinakapalan nya ang kilay, foundation at lipstick. Sinasadya nyang hindi magmake up ng maayos para hindi sya mapansin. Kaya nga nakatagal sya ng dalawang taon sa restobar na ito dahil sa kanyang strategy. Pagkatapos nyang mag make up ay sinuot na nya ang sapatos na kulay puti. Natatawa talaga sya sa kanyang hitsura. Sino ba naman ang magkakainteres sa kanya kung ang make up nya ay subrang kapal at halos di na sya makilala. In short panget ang make up nya. Yan din ang isa sa ikinaiinis ng manager nya at laging pinapansin sa kanya pati ng kanyang mga kasamahang babae. Pinagtatawanan sya ng patalikod. Nakasuot din si Tanya ng stocking na itim para hindi malantad ang makinis na binti. "Hayan ready na ako." Matamis ang ngiting lumabas na ng comfort room si Tanya. Dahil nakayuko nang lumabas sya ng banyo, nabangga sya sa matipunong dibdib ng kasalubong. "Ouch! Hey! Watch out!" Dahil sa pagkakasubsob nya sa dibdib nito amoy na amoy nya ang mabangong pabango nito. Nakakahalina ang amoy. Biglang napaatras si Tanya at napatutok ang tingin sa lalaking nakabangga. Nagkatitigan sila, hindi maipaliwanag ni Tanya ang nararamdaman. Bigla na lamang bumilis ang tibok ng puso nya at napatulala sya sa lalaking matiim din ang titig sa kanya. Namumukhaan nya ang lalaking ito. Sino ba naman ang hindi makakakilala kay Daryl Escudero, e ito lang naman ang pinakasikat sa kanilang paaralan dahil sa taglay nitong karisma at kaguwapuhan na makalaglag panty naman talaga. Aside sa guwapo na, mayaman at magaling pa sa larong soccer. Sikat na sikat ito hindi lang sa kanilang unibersidad pati na na rin sa buong bansa dahil kamakailan lamang ay nagwagi ang kupunan nito sa ginanap na sea games noong nakaraang buwan. Isa lamang sa hindi nya gusto sa lalaking ito, ang pagiging babaero nito. Halos buwan buwan ay papalit palit ito ng nobya. Agad nahimasmasan si Tanya nang tumikhim ito at ngumisi. Tinaasan naman ito ng kilay ni Tanya.

"At ano ang nginingisi ngisi mo dyan ha!!!?" mataray na sita ni Tanya.

"At bakit ba ganyan ka makatingin?" lalong lumapad ang ngisi nito at nakakalukong tumawa pagkatapos.

"At nagawa mo pang tumawa sa lagay na yan? Ano ba sa tingin mo ang nakakatawa?" tanong nya na napipikon na. Hawak hawak nito ang tiyan upang pigilan ang pagtawa. Halos maluha na ito sa katatawa. Lalo lamang nainis si Tanya at pabalyang tinalikuran na lamang ang lalaki.

Mabilis namang hinablot nito ang kanyang braso na lalong ikinabigla ni Tanya.

"Wait!" pigil nito sa kanya.

"Ano ba? pwede ba wag mo nga akong hahawakan. Tawanan mo ako hanggang gusto mo, wag mo lang ako mahawak hawakan sa braso ko at pwede alisin mo na iyang kamay mo.

"Oh! I'm sorry." Hinging paumanhin nito saka binitiwan ang kamay ni Tanya. Hindi parin inaalis ang titig sa kanyang mukha.

"I can't just help myself from laughing. What have you done to your face?You look like a clown." Nakangisi pero pinipigilan nito ang tawa. Hawak nito ang bibig.

"Huh! Why do you mind? Sinabi ko bang pakialaman mo ang mukha ko? Anong paki mo ha?" galit nyang sita.

"Baka pwedeng bawasan mo yang nilagay mong guhit sa kilay mo at pati yang lipstick mo. Baka wala ng customer nyan ang papasok dito sa bar dahil nakakatakot at nakakatawang pagmumukha mo," seryoso nitong saad saka pinasadahan nito ng tingin ang kanyang kabuuan.

Naningkit ang mapupungay na mata ni Tanya. Sa tuno nito para bang kilalang kilala sya nito at kabisado na ang kanyang mukha e ngayon pa lang naman sila nagkausap at nagkita ng malapitan.

"E anong magagawa ko e sa ganito ang mukha ko," matigas na pahayag ni Tanya.

"Didn't you notice that your workmates were laughing and mocking at your back?" Kumunot ang kanyang noo sa sinabi ng binata.

"Sandali nga bakit ba parang sa tono ng pananalita mo e ang laki ng concern mo sa akin?Ni hindi mo nga ako kilala e,"

napapatiskuhang pahayag ni Tanya.

"I know you. I am working here also. Hindi mo lang ako napapansin dahil tutok na tutok ka sa trabaho mo." Umiwas ang mga mata nito habang sinasabi yun. Napamaang naman si Tanya sa nalaman.

"Ikaw!? nagtatrabaho dito?hahaha!!Nagpapatawa ka ata." Nagsisimula na syang kabahan sa itinatakbo ng usapan.

"No I am not. My tito owns this restobar. He asked me to handle this. Ikalawang araw ko na nga ngayon. " Napangiwi si Tanya nang marealized ang sitwasyon. Naku boss nya pala ito pero tinaray-tarayan nya at sinigaw sigawan pa.

"Ah e.......Sir ahm...." Napakamot sa batok si Tanya. Lagot sya ngayon dahil boss pala nya ang inaaway nya. Napakamot sya sa batok dahil sa sinuungang sitwasyon. Hindi na sya nagpatumpiktumpik pa. Kahit naiinis sya sa lalaki wala syang choice kundi ang huminge ng tawad.

"Ahm..... sir pasensya na po sa inasal ko. Ikaw naman kasi e, subra ka kung manlait at kung makatawa wagas," pasaring nya.

"I want you to follow me at my office," utos nito ng maatoridad sabay talikod. Napatayo ng tuwid si Tanya sa utos nito.

"Ah... e -sir bakit po? Baka kailanganin na po ako mamaya sa trabaho dahil mayamaya magdadagsaan na po ang mag customer," napakamot sa ulong alibi niya. Sa totoo lang kinakabahan sya. Hindi nya mawari kung ano ang kabang nararamdaman. Mabilis at parang sumali sya sa karera sa bilis ng pintig ng puso nya. Humarap uli ito sa kanya at pinanliitan sya ng mga mata. Ngayon lamang nya napagmasdan sa malapitan ang mga mata nito. Napakaganda at maihahalintulad sa mga mata ni Ian Veneracion pero young version ata sya ni Ian na subrang gwapo at kisig. Kinilig ng lihim ang puso nya habang pinagmamasdan ito.

"Hey!!! your spacing out. I said I am the boss here. So you need to follow my orders. And I want you to come at my office. Now!" madiin at malakas nitong pahayag para magising sya sa sandaling pagkatulala.

Tanya's POV

"Ah e...Oo boss kayo po ang masusunod. Susunod po ako." Napakagat labi na lamang ako dahil hindi umubra ang paliwang ko. Baka sisisantehin na ako. Malungkot akong napailing at bumuga ng malakas para mawala ang kabang kanina pa umaalipin sa akin.

Sinundan ko sya ng tingin habang papasok sya sa opisina ng dati naming boss na sya na ngayon ang umuukupa.

Ipinagpag ko ang mga kamay sa maikli kong skirt at pagkatapos ay bumuga ulit ng malakas bago nagpasyang kumatok. Nakapinid ang pinto kaya kinatok ko muna.

Narinig ko naman ang kanyang sagot na pumasok na ako. Dahan dahan kong itinulak ang pintuan para makapasok ako. Sumalubong sa akin ang mabangong amoy ng kanyang pabango na yumayakap sa buong silid. Napakapresyo sa pang amoy. Hindi ko maiwasan ang manlamig at kabahan dahil kami lamang dalawa sa kanyang opisina. Hindi ako mapakali. Nag angat sya ng paningin nang maramdaman nya ang aking presensya. Nagtama ang aming mga mata. Blanko naman ang kanyang expresyon kaya mas lalo akong kinabahan. Nagpasya akong makiusap na lamang sa kanya.

"Ahm boss, please give me one more chance. I need this job. I need to finish my studies. Ito lamang ang pinagkukunan ko ng pera para sa pang araw araw kong pangangailangan at pambayad na rin ng renta sa inuupahan ko." Nakayuko ako habang nakikiusap sa kanya. Bahala na kung ano man ang iniisip nya. Magpapakumbaba ako kung yun lamang ang paraan para manatili muna ako sa trabaho ko. Alam kong matiim nya akong tinititigan. Ramdam ko ang bawat hagod ng mata nya sa akin.

"Wala pa akong sinasabi Ms. Benetez. Pwede bang pagsalitain mo muna ako." Hindi ko mabasa ang expresyon ngayon ng kanyang mga mata. Nakatitig lamang sya na malamig at blanko ang expresyon. Tumahimik ako at hindi na nagsalita.

"I told you to come here for us to discuss your new job," baritono nyang sabi.

"Po!!?" gulat kong tanong. Napalakas pa ang pagkakasambit ko dahil sa kabiglaan.

"As I have told you for your new job. I know why your disguising with that disgusting make up. " Napaangat ang ulo ko at napamaang na nakatingin sa kanya. Halos hindi ako humihinga habang nakikinig sa kanya. Inaabangan ko ang bawat buka ng bibig nya. Habang nagsasalita sya hindi ko mapigilan ang lalong paghanga sa kanya. No wonder ang daming babae ang nababaliw sa kanya. Ngayon alam ko na ang dahilan.

"Since you are not comfortable with your job, I want to transfer you here in my office. I have scanned your resume. You are a scholar and your taking up accountancy course. I think you can have you internship here for you to apply your course here." wika nya. Para naman akong nabingi sa narinig ko. Pumalakpak ang dalawang tenga ko at napatutok ang mga mata ko sa kanya. Parang namali ata ako ng dinig.

"Again boss?" tanong ko ulit sa kanya dahil gusto kong malinaw na marinig ang sinasabi nya. He just smirked at me.

"I said if you like, you can work here at my office as accounting staff since one of our staffs resigned yesterday."

Lumawak ang ngiti ko sa labi at sa subrang saya ko hindi ko napigilan ang mapatayo.

"Yes boss gusto ko yan. I want that job. Hinding hindi ka magsisisi sa binigay mong chance sa akin. Magaling po ako dyan boss. Magagawa ko pa ng mabuti ang trabaho ko."

Parang gusto kong sumigaw sa subrang saya pero pinigilan ko ang sarili ko.

"Okay then, I want you to start now. You can change your clothes into office uniform and please remove your make up," sabi nya. Walang paring bakas ng emosyon ang mga mata.

Mabilis akong tumayo at nagmamadaling nagtungo sa pintuan para lumabas at magbihis nang marinig ko syang nagsalita

"You dont need to go out. You can use my restroom and my room para makapagbihis ka at saka ito I have here 5 sets of office uniform for you to use." Sabay abot ng paper bag sa kanyang kanang kamay.

Napamaang ako at napatingin sa hawak nyang paper bag. Sandali akong napaisip. Ambilis naman ata nyang nakaprovide ng office uniform ko. Hindi na ako nag abala pang usisain sya. Tinanggap ko ang paper bag at saka nagpasalamat.. Hindi ko naiwasan ang ngumiti sa kanya na nagpalabas sa dalawang dimples ko sa pisnge . Napatitig naman sya sa akin at napatanga. Iniwan ko syang nakaawang ang kanyang bibig. Madami talagang nabibighani sa mga ngiti ko na kay damot kong naibibigay sa kahit na sino. Pumasok ako sa restroom. Nailibot ko ang mga mata. Malawak at organisado ang mga gamit.

"Ang ganda naman ng restroom at ang lawak. Mas malaki pa ito sa kwarto ko ah!" napapalatak ako sa paghanga. Pinasadya talaga atang ganito kalaki ang rest room.

Pinahiran ko muna ang mukha ko ng wet tissue para matanggal ang makapal kong make up at pagkatapos ay naghilamos para tuluyang matanggal ang anumang bahid ng make up sa mukha ko. Hindi ko parin maisip ang dahilan kung bakit tinutulungan ako ni Boss Daryl. Napakalaking pabor sa akin ang binigay nyang trabaho dahil ligtas na ako sa mga panghihipo ng mga customer. Wala na yung agam agam na lage kong nararamdaman tuwing papasok ako ng trabaho. Hindi ko mapigilan ang mapangiti. Napakaswerte ko naman ngayong araw dahil sa bagong blessing sa buhay ko. Ngayon wala ng anumang bahid ng makeup sa mukha ko. Lumitaw ang totoong ganda at amo ng mukha ko. Hindi naman sa pagmamayabang, biniyayaan ako ng napakaamo at magandang mukha. Inilugay ko ang mahaba at bagsak kong buhok na lalong nagbigay sa akin ng magandang aura. Pinagmasdan ko ang mukha ko sa salamin. Ngumiti ako sa sarili ko. Lumabas ang maputi at pantay pantay kong ngipin. Isa sa mga asset ko e ang maputi at pantay pantay kong ngipin.

"Ajah!! thanks God!" Masayang masaya ako sa magandang nangyayari sa akin. Lumabas ako sa restroom na hindi inaalis ang ngiti sa labi ko.

" Ahm boss, saan po ako pwede magbihis?"

Nag angat sya ng tingin. Ngayon kunot ang noo nito. Tumayo sya at itinulak ang book shelve. It amazed me. May secret room pala sa likod ng bookshelve.

"Wow! Ang ganda naman ng kwarto mo boss." Nakakamangha ang ganda at pagkakaayos ng kwarto nito. Simple pero elegante. Malinis at maaliwas sa mata. Triple ang laki nito sa banyo. Paglingon ko ay wala na sya sa likod ko kaya sinimulan ko na ang maghubad. Ibababa ko na sana ang panty ko nang bigla na lamang syang lumitaw sa kung saan. Napasigaw ako at hindi malaman ang gagawing pagtakip sa kahubdan ko. Dinampot ko ang mga damit na hinubad ko at iyon ang ipinantakim sa katawan ko.

"Ah sir labas po muna kayo. Hindi ko po alam na hindi ka pa pala lumabas," sabi ko na natataranta natataranta. Para naman syang natuod sa nakita nyang kahubaran ko. I saw how he swallowed hard at parang glue naman ang mga mata nyang di na natanggal ang pagkakatitig sa akin. I saw lust in his eyes.

"I said get out!" sigaw ko dahil sa hindi maipaliwanag na nararamdaman. Natauhan naman sya nang sumigaw ako. Mabilis naman syang lumabas. Naiwan akong napaupo sa kamang naroon dahil sa subrang pagkapahiya. Nanghihina ako sa subrang kaba. Para akong hihimatayin sa bilis ng pintig ng puso ko. Napakacareless ko talaga. Hindi ko muna siniguradong nakalabas sya bago ako naghubad at hindi ko man lang nailock ang pintuan. Dali dali akong nagbihis. Para namang sinukat sa katawan ko ang uniform na binigay nya dahil hapit na hapit sa akin. Conservative ang tabas at tama lang sa panlasa ko. Napabuntung hinga ako. Ano ba bakit di parin ako nahihimasmasan?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

ノンスケ
ノンスケ
お金に目が眩んで新しい女の元に行ったんだから、いつまでも未練を残さずに去って欲しい。ストーカー行為なんて、最低のクズがすることじゃん。
2026-03-10 21:15:56
4
0
松坂 美枝
松坂 美枝
困った時は暴走車だよな(笑) 大体寝てる妻の横で浮気女とイチャイチャしたり、全然信じてくれないくせになんで追いすがって来るんだろうか 主人公は金に困らないしイケメンもいるしで未来は明るい
2026-03-10 11:52:09
7
0
9 Chapters
第1話
私は学生の頃から付き合っていた久保直樹(くぼ なおき)と、卒業と同時に籍を入れた。一から直樹が会社を立ち上げるのを、ずっと隣で支えてきた日々は、本当に大変だった。私たちの子供が白血病にかかった時でさえ、お金が無かった私たちは、ただ見ていることしかできなかった。それから5年後、私は再び新しい命を授かった。その時には、直樹も若手実業家として成功していた。人生これからだと思った矢先、あるメッセージが2通、私の元に届いた。【直樹さんのこと好きになっちゃった】【いくら欲しい?直樹さんと別れてくれるなら、言い値で払うからさ】メッセージの送り主は、山田家の甘やかされて育った娘、山田佳奈(やまだ かな)だった。パーティーで直樹に一目惚れしたらしい。一晩考えた私は、翌日佳奈から送られてきた小切手に金額を書き込んだ。「10億円。これで私と直樹の10年を買い取ってください」……夜、直樹が帰ってきた。彼はスーツの上着を私の目の前に放り投げる。「若葉(わかば)、これ洗濯しといて。明日も着るからさ」私がスーツの内ポケットに手を入れた、そのときだった。中からレースのセクシーなショーツが出てきた。きつい香水の匂いを放つそれは、明らかに誰かが履いたものだった。その瞬間、場の空気が凍りつく。しかし、直樹の顔に焦った様子は全くない。彼はなんてことないように言い訳を始める。「会社に新しく入った子なんだけど、まだ若くてさ。悪ふざけが好きだから、俺のポケットに勝手に入れたんだろ。だから、気にするな」その言葉を聞いた瞬間、私の目には一瞬で涙がたまった。私はただ直樹を睨みつける。17歳から27歳まで私が愛し続けた人。そして、私に「ずっと大事にする」と言ってくれた男。その男が今、他の女のために平然と嘘をついていた。「そうなんだ?」私は声を詰まらせる。「直樹、いつからそんな人になったの?ただの新入りが、あなた相手にそんなことできるなんてさ」私の問い詰めるような言葉に、直樹は眉をひそめた。その目には不満の色が浮かび、声のトーンも低くなる。「俺は外で必死に働いてるんだよ。それに、お前の不機嫌な顔を見るために帰ってきたわけでもない。若葉。最近どうしたんだよ。もしかして、更年期にでもなったのか?」もう我慢の限界だっ
Read more
第2話
佳奈はすぐに私の友達申請を承認した。【明日の夜8時。夜色レストランで】と、短いメッセージが届いた。私は【わかりました】とだけ返す。そして、佳奈のインスタを開いた。佳奈は私を警戒していないようで、インスタには鍵がかかっていない。というよりも、私のことなんてライバルだとも思っていないのだろう。私は目を伏せ、佳奈のカメラの向こうで生き生きとしている直樹を見つめる。もう何年もこんな直樹の姿は見ていない。直樹は佳奈に子供みたいに笑いかけたり、心を込めてプレゼントを用意したりもしていた。手作りの指輪までプレゼントしていて、そこには二人のイニシャルも刻まれている。その瞬間、昔のことを思い出してしまった。直樹と入籍した時、私たちには結婚式を挙げるお金もなかったので、ラーメン一杯を二人で分け合い、缶コーラを2本買った。湯気の向こうで、直樹は缶のプルタブを私の指にはめる。「若葉。いつか必ず、本物の指輪を贈るから」若い頃の直樹は無一文だったが、その瞳の真剣さはどんな宝石よりも輝いていた。私はそれを信じた。だからあのプルタブを2つ、10年もの間大切にしまっておいた。その後、直樹の仕事はどんどん大きくなっていった。しかし、指輪を買うという話を直樹の口から聞くことは二度と無かった。私は自分自身に必死に言い聞かせた。「直樹は忙しいだけ。心が私にあれば、それでいい」と。しかし今、その幻想はすべて打ち砕かれた。私は皮肉な笑みを浮かべる。直樹は全部分かっていたのだ。私に対して、もう機嫌をとる必要がないということを。携帯を閉じると、私は荷物をまとめ始めた。直樹のものを全部まとめ終わった頃には、もう夜の11時になっていた。【若葉、俺のことは待たなくていいから。先に寝てて】そんな彼から来たラインも無視をする。私は佳奈に住所を聞いた。【直樹の荷物、全部あなたのところに送りますから】すると、佳奈はとある高級住宅街の住所を送ってきた。私は気持ちが暗くなる。これほどの資産があれば、直樹も会社も10年は安泰だろうから、彼が断らないのも無理はない。配送サービスに頼んで荷物を送った後、私は疲れ切ってベッドに倒れ込んだ。その夜は一睡もできなかった。翌朝、私は真っ赤に充血した目で、家を出ると病院へと
Read more
第3話
直樹とのこれまでの日々が、走馬灯のように頭の中を駆け巡った。最後に、私はペンを手に取り、小切手にサインをする。「10億円。これで直樹との10年間を買い取ってください。3日後にお金を受け取ったら、私は東都を離れますから。あなたたちの前から、きっぱりと姿を消します」私の言葉を聞いた佳奈は、軽蔑したような目を私に向ける。「10億だなんて、よくそんな大金を口にできたね。結局、あなたもお金が大好きな女ってことね」それでも、佳奈は結局そのお金を払ってくれた。小切手を受け取ってレストランを出ると、外の夜風が冷たくて、全身が震えた。だけど、私は無理にでも喜ぼうとした。心の中で繰り返す。10年で10億なら、儲けものじゃないか、と。なのに、どうしてだろう。涙が勝手にこぼれてくるのは……私は一歩、そしてまた一歩と家へ歩いた。この東都の景色を目に焼き付けようと、名残惜しく見渡す。10年も暮らしていたのだ。すっかり見慣れたものだった。しかし3日後には、もうこの景色とも別れなければならない。そう考えると、やはり少しだけ寂しい気持ちになる。家に帰ると、珍しく直樹がいた。彼は不機嫌な顔で言った。「若葉、俺の荷物はどこだ?俺を追い出そうとでも?一体、何がしたいんだ?」私は答えずに、離婚届を取り出す。そして、直樹の目の前に置いた。「これにサインして。それと、子供はもう堕したから。私たち、終わりにしようよ」部屋の中が死んだように静まり返った。直樹の目はどんどん赤くなり、信じられないという顔で私を見つめている。「なんだって?子供を堕した……だと?」次の瞬間、直樹は私の目の前まで駆け寄り、手を振り上げた。そして、私の頬を思いきり平手で打った。「若葉、なんで勝手に子供を堕したんだ?佳奈とは何もないって言っただろ?お前はなんて最低な女なんだよ!その上、俺と離婚までしようっていうのか?」直樹の目が涙が光っている。まるで、悪いのは私のほうだと言わんばかりに。私は叩かれた衝撃で倒れ込み、痛みで顔が真っ青になった。心の中では、ただ馬鹿馬鹿しいとしか思えなかった。体の関係を持たなければ、何もなかったことになるとでも?悔しさと怒りがこみ上げてきて、私は言い返した。「もうあなたのことなんて愛
Read more
第4話
「私のせいで二人が気まずくなっちゃったかなって思って。謝りたくて、わざわざ来たの」佳奈はもともと、儚げで可憐な雰囲気の子だった。そんな彼女がわざとしおらしく謝るので、直樹の口調も少しだけ和らぐ。「もういいよ、佳奈のせいじゃない。若葉が自分でことを大きくしただけなんだからさ」私は何も言い返さなかった。私は黙って二人交わす視線を見ていた。そのやりとりだけで、二人の間にある特別な感情が伝わってくる。直樹が狙っているのは、山田家の財産やコネだけでは無かったと、分かってしまった。直樹は本気で佳奈に惹かれているらしい。だって、あの優しい目は、直樹がまだ私のことを愛してくれていた頃に、見せてくれていた目だったから。「若葉さん。ここ数日は私に看病させてもらえないかな?お詫びってことで」そして、佳奈はそのまま病院に残ることになった。だが、彼女に人の看病なんてできるわけがなかった。私がアレルギーのある食材を使ったスープを3回も作ってきて、私は吐きすぎて倒れそうになった。しかし、直樹は佳奈をかばった。「佳奈は何も知らないし、善意でやってくれたんだから、彼女を責めるなよ」私は悔しさをこらえ頷くだけで、何も言わなかった。明日になれば、退院できるのだから。そうすれば、もうこんな辛い思いをしなくて済む。夜、そろそろ寝ようかと思っていたら、突然変な物音が聞こえてきた。目を開けると、なんと直樹と佳奈が隣のベッドでキスをしていたのだ。「佳奈、やめろよ。もし若葉が起きちゃったらどうするんだ?」「大丈夫だよ。若葉さんの食事に睡眠薬を混ぜておいたから……」強烈な屈辱感が、私を飲み込んでいく。しかし、私は一言も声を出すことができない。ただ無理やり目を閉じて、物音を立てないように耐えるしかなかった。二人はしばらくいちゃついた後、ようやく眠りについた。翌朝早く、私は静かに起き上がると、一人で退院した。荷物をまとめて、飛行機でこの街を離れようとしたその時だった。突然、路上で車に行く手を阻まれた。数人の黒服の男たちに、無理やり車に引きずり込まれ、気づいたときには、崖のそばで縛られていた。口にはボロ布まで詰め込まれている。抵抗もできず、崖の外に吊るされるのをただ受け入れるしかない。そして、私のすぐ近く
Read more
第5話
東都で一番にぎやかな繁華街。直樹は佳奈の後ろを歩いていた。その手には、ブランドのショッピングバッグがいくつもぶらさがっている。けれど、直樹の意識はずっと携帯に向いていた。画面は静かなままで、新しいメッセージの通知は一つもない。若葉が「姿を消して」、もう2日が経っていた。あの崖から戻って以来、表面上、直樹はまったく気にしていないふりをしていた。しかし、心にぽっかりと穴が開いたような感覚なのは、彼自身が一番よくわかっていた。直樹はずっと若葉からの連絡を待っていたのだ。彼からすれば、今回のことは若葉にも非があると思っていた。山田家との関係を断ち切らないように、ただ佳奈と少し仲良くしてただけなのに。若葉は何もここまで大騒ぎする必要があったのだろうか?あげくの果てには子供まで堕し、部外者と結託して茶番まで演じた。それなのに、若葉のほうはさっさと隠れて顔も見せにこない。こっちから頭を下げて探しに行けとでもいうのか?冗談じゃない。「直樹さん!」佳奈の声が直樹の思考を遮る。「一体なにを考えてるの?さっきから上の空じゃない?もしかして、まだ若葉さんのこと考えてるの?」直樹は思わず言い返す。「違う。適当なこと言うな」「じゃあ、なんでずっと携帯を見てるの?」佳奈も食い下がった。「若葉さんからのメッセージを待ってるんでしょ?きっとそうやって、あなたを焦らせようとしてるんだよ」「違うって言ってるだろ!」直樹は語気を強める。「この後、何を食べに連れて行こうか考えてただけだから。佳奈、新しくできたカップル向けのレストランに行きたいって言ってただろ?今からそこへ行こう」直樹は佳奈の手を引いて、くるりと踵を返した。佳奈の瞳に一瞬だけ得意げな色が浮かぶ。「うん、いいよ。直樹さんの言うとおりにする」レストランの中でも、直樹は携帯を手元に置いていた。画面が光ると、彼は目に期待の色を浮かべ、悔い気味に携帯を手に取る。しかし、画面の内容をはっきりと確認すると、その期待は一瞬で消え去った。その一連の動きは、すべて佳奈に見られていた。佳奈の心に、苛立ちがこみ上げてくる。若葉はもう「いなくなった」のに、直樹がまだこんなに彼女を忘れられないでいるなんて。佳奈はわざとステーキを一切れ、直樹の口元へと運んだ。「直樹
Read more
第6話
直樹の頭は真っ白になり、耳鳴りがした。若葉が死んだ?直樹は狂ったように家を飛び出し、車を飛ばして葬儀場へと向かった。頭の中には、「若葉に会いたい」という思いしかなかった。葬儀場に着くと、職員が白い布をかけた遺体をストレッチャーに乗せて運んできた。直樹は足の力が抜け、その場に崩れ落ちそうになった。震える手で白い布をめくる。そこには、少し変形したプルタブが2つあった。直樹は、ついに堪えきれず涙を流した。「ごめん……ごめん……」彼は遺体のそばにひざまずき、冷たくなった体を強く抱きしめる。「俺が悪かった。お前を信じなくてやれなくてごめん。あんなひどいことを言って……戻ってきてくれよ。指輪を買うからさ。一番大きくて、一番輝くダイヤモンドの指輪を……だからもう一度、やり直そう。な?俺を一人にしないでくれよ、若葉」葬儀場を出ると、直樹はそのまま車で山田家へ向かった。「お前が若葉を殺した!全部お前の仕業なんだろ?」佳奈は目に涙を浮かべながら答える。「直樹さん、何言ってるの?意味が分からないんだけど。若葉さんはあなたと喧嘩して、どこかに隠れてるだけじゃなかったの?どうして……」「まだとぼけるのか?」直樹の目は真っ赤に充血している。「若葉は臆病なんだ。だから、あいつがこんなこと考えつくはずがない。ずっと俺を騙していたのはお前の方なんだろ?」その時、佳奈の父親、山田裕也(やまだ ゆうや)が2階から下りてきた。裕也は険しい顔つきで直樹を見つめる。「久保さん、人の家で大声を出して、一体どういうつもりなんだね」直樹は裕也の方を向き、嘲るような笑みを浮かべた。「娘さんが、妻を殺したんですよ?それでも、おとなしくしていろと?」「何を馬鹿なことを言っているんだ!」裕也は眉をひそめた。「佳奈がどんな子か、俺の方がよく分かってるに決まってるだろ?でたらめを言うのも大概にしたまえ」その言葉に、直樹は冷笑を浮かべる。「山田社長、山田家が力を持っているからって、何でも思い通りになると思ったら大間違いですよ。この数年、こっちだってただぼんやり過ごしてきたわけじゃないんです。山田家がやってきた汚いことの証拠なら、山ほど握っていますからね」直樹は一旦間を作った。「以前は、あなたにも敬意を払っていたし、佳奈が会社に利益をもたら
Read more
第7話
直樹がこれを見たら、きっと後悔するはずだから。直樹には一生後悔しながら生きてほしい。私はというと、佳奈からもらった10億円を手に、海外でまったく新しい人生を始めていた。直樹から離れ、辛い思い出しかなかったあの場所を捨てた。そうして初めて、こんなにも穏やかで、自由な生活があることを知った。時間ができたから、ピアノ教室にも通い始めた。ピアノが家に届いた日は、嬉しくて夢中で弾いた。しかし、弾いているうちに、ひとつの鍵盤の音が少しずれていることに気がついた。まだこっちに来て間もなかった私は、どこで修理してもらえるのか分からなかったので、現地の掲示板のようなものに、書き込みをしてみた。ピアノを修理できる人はいないだろうか、と。そしたら驚いたことに、次の日にはもう連絡があった。インターホンが鳴って、ドアを開けた瞬間、私は完全に固まってしまった。ドアの前に立っていたのは、なんと高校の同級生だった、夏川竜也(なつかわ たつや)だったのだ。竜也は卒業式の少し前に、私に告白してくれたことがあった。しかし、その時はもう直樹のことが好きだったから、私は丁重にお断りしていた。何年も経つのに、竜也はあまり変わっていなかった。ただ、昔の少年っぽさが抜けて、少し大人びて落ち着いた雰囲気になっている。「若葉?」竜也も少し驚いたみたいだったが、その目には喜びの色も浮かんでいた。「本当に若葉なの?同姓同名の別人かと思ってたよ」私ははっと我に返って、微笑んだ。「久しぶり。こんなところで会うなんて。こういうこともあるんだね」「高校を卒業してから、こっちに留学しててね。それで、そのままこっちで就職して、今は小さな楽器の修理工房をやってるんだ」竜也はそう説明してくれた。「書き込みを見て、住所が近かったから来てみたんだけど、まさか本当に君だったとは」私はさっそく竜也を中に招き入れる。「どうぞ、入って。わざわざ来てもらってごめんね」竜也をリビングに案内して、そこにあった白いピアノを指さす。竜也は丁寧にピアノを調べて、すぐに問題の箇所を見つけてくれた。彼は道具箱から工具を取り出すと、手際よく修理を始めた。その姿を見ていると、私の心になんだか温かいものがこみ上げてきた。今までずっと、私は直樹のことばかり考えて生きてき
Read more
第8話
「君が辛い経験をたくさんして、心に傷を負っているのは分かってる。でも、約束する。これからの俺の人生、すべてをかけて君を守る。もう二度と悲しい思いはさせない。だから、俺と……一緒になってくれないかな?」私は竜也のまっすぐな瞳を見つめた。心がじんわりと温かくなるのを感じる。私は頷き、「はい」と答えようとした。その時、どこか聞き覚えのありそうでない声が、突然ドアの方からした。「若葉!」私と竜也が同時に振り返ると、そこには直樹が立っていた。髪はボサボサ、目は真っ赤に血走っていて、ひどく憔悴しきった様子だ。どうしてここが分かったのだろうか?私の顔からはさっと血の気が引き、胸の奥から強烈な嫌悪感がこみ上げてきた。直樹は部屋に駆け込むと、竜也を突き飛ばした。そして私を強く抱きしめ、声を詰まらせながら言った。「若葉、やっと会えた。お前は死んでないって、信じてたよ!やっぱり、生きててくれたんだな、本当によかった」私は直樹を突き放そうと、力いっぱいもがく。「離して、直樹!痛い!」「離さない」直樹は更に強く抱きしめてきた。「もう二度とお前を離さない。若葉、俺が悪かった。本当に、俺が間違ってたんだ。お前のために、仇はとったから。山田家は破産させたし、佳奈も相応の罰を受けた。俺の財産だって全部寄付して、もう何もない。俺にはもう、お前しかいないんだ。俺を許してくれないか?もう一度やり直そう。昔みたいに、な?」私は夢中で直樹の胸を叩いた。涙がぼろぼろとこぼれ落ちる。「出てってよ、直樹!とっとと消えて!絶対に許さない。あなたは私たちの子供を殺したし、昔の私だって殺したの。私たちの関係は、もうとっくに終わってるんだから。今さらそんなこと言って、何になるの?もう全部、手遅れなの!」しかし直樹は、私に叩かれても、罵られてもされるがまま。ただ、私を強く抱きしめたまま、絶対に離そうとしなかった。「俺が悪かった。俺が最低だったんだ!」涙が私の肩に落ちてくる。「叩いても、罵ってもいい。どんな罰でも受ける。だから、もう俺の前からいなくならないでくれ。一年もの間、ずっと探してたんだ。もう二度と会えないと思ってた。やっと見つけたんだ。もう失うわけにはいかない」その様子をそばで見ていた竜也の表情は険しかった。竜也が直樹を
Read more
第9話
「久保さん、帰ってくれ。若葉はもうあなたに会いたくないとはっきり言っているんだから。こんないつまでも付きまとっていたら、若葉をもっと苦しめるだけだろ?」竜也の声は冷たく、警告の色を帯びていた。「これは俺と若葉の問題だ。お前には関係ない」直樹は険しい目つきで竜也を見つめる。「お前が俺から若葉を奪ったんだ。必ず取り返してみせる」「奪っただって?」竜也は鼻で笑った。「あなたが若葉を大事にしなかったからだろ?自分の手で突き放したくせに。俺はただ、若葉が一番つらい時にそばにいただけ」二人の間の空気がどんどん張りつめていく。いつ衝突が起きてもおかしくない、そんな雰囲気だった。目の前の光景に、私はただただ疲れ果てていた。もう直樹に邪魔されたくないし、辛い過去ももう思い出したくないのだ。竜也とただ静かに暮らしていきたいだけなのに。しかし直樹は、まるで振り払えない悪夢のようだった。いつまでも私に付きまとってくる。月日は流れても、直樹のストーカー行為は少しも収まらなかった。我慢の限界だった私は、警察に通報した。しかし、直樹は警察に連れて行かれても、しばらくすると戻ってきて、また私に付きまとうのだった。日に日にやつれていく私を見て、竜也は心を痛め、同時に怒りを募らせていた。私を連れて、直樹が見つけられないどこか遠くへ行ってくれようとした。しかし、私は首を横に振った。「ずっと逃げ続けるわけにはいかないよ。直樹が理由で、今の生活まで諦めたくないの」私たち二人が途方に暮れていたとき、予想外のことが起きた。その日、私は竜也と一緒にスーパーへ買い物に出かけた。直樹はいつものように、私たちの後をつけてきていた。道を渡ろうとしたとき、コントロールを失ったトラックが突然突っ込んできた。まっすぐに、私に向かって。「危ない!」竜也がとっさに、私を突き飛ばした。そして直樹は、ほとんど無意識に飛び出し、私をかばって前に立ちはだかった。ドン、というものすごい音が響いた。直樹がトラックにはね飛ばされたのだ。直樹は地面に強く叩きつけられ、流れ出した血が一瞬でアスファルトを赤く染める。私も竜也も呆然としていた。私たちは直樹のもとへ駆け寄り、血まみれの彼を見る。心臓をわしづかみにされたような衝撃だった。
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status