로그인“ก็ได้ ๆ ว่าแต่ที่นายโกรธแบบนี้เป็นเพราะนายห่วงน้องสาวเกินไปหรือเปล่า”“ใช่!” หลิวซิงตอบตามจริง “ฉันกับซีซีโตมาด้วยกัน ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เธอเป็นเหมือนคนในครอบครัวของฉันไปแล้ว ถ้าวันหนึ่งเธอจะคบกับใครสักคน ฉันก็อยากให้คนคนนั้นดูแลเธอได้จริง ๆ” น้ำเสียงจริงจังของเขาทำให้เผิงไห่ที่กำลังจะอ้าปากแซวชะงั
หลิงซีได้ยินเช่นนี้ก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ “จริงสิคะ อัยการตู้ แล้วครอบครัวของคุณทราบเรื่องที่เกิดขึ้นหรือยังคะ?”คำถามนี้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของตู้เหวินซานจางลงไปชั่วอึดใจ “ยังไม่ได้บอกพ่อแม่เลย พวกท่านอายุมากแล้ว ฉันไม่อยากให้ตกใจ”“แล้ว... ภรรยาของคุณล่ะคะ?”“ซีซี” สวี่เหยียนอวิ๋นเอ่ยเรียกเสียงเ
“แต่พี่เจ็บแขน ไม่ได้เจ็บขาเสียหน่อย”“เถียงอีกแล้ว!”“ครับ ๆ ไม่เถียงแล้วก็ได้”ท่าทางยอมจำนนของชายหนุ่มทำให้ตู้เหวินซานที่นอนมองอยู่บนเตียงถึงกับหัวเราะออกมา “เสี่ยวเหยียน ฉันเพิ่งรู้วันนี้เองว่านายก็มีคนที่กลัวเป็นเหมือนกัน”“พี่ตู้ครับ...”“อะไร? ฉันพูดผิดตรงไหน?”หลิงซีหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง จาก
เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในโรงพยาบาลประชาชนประจำเมืองสือเจียจวงกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ในที่สุดทุกคนก็สามารถถอนหายใจได้อย่างโล่งอกเหอหลิงซีเดินออกจากร้านค้าหน้าโรงพยาบาลพร้อมถุงกระดาษหลายใบในมือ ภายในนั้นมีทั้งผลไม้ นมผง อาหารบำรุง และของใช้จำเป็นสำหรับผู
‘ที่แท้... ฉันก็กลัวการสูญเสียพี่มากขนาดนี้เลยหรือ?’ขณะที่หญิงสาวกำลังจมอยู่กับความรู้สึกของตัวเอง เสียงแหบพร่าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากเตียงผู้ป่วยเสียก่อน“อะ... แฮ่ม!”ไม่มีเสียงตอบรับ“แฮ่ม!”คราวนี้ดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แต่คนทั้งสองที่กำลังกอดกันอยู่ตรงปลายเตียงกลับยังไม่มีทีท่าว่าจะผละออกจากก
เมื่อไม่อาจติดต่อชายหนุ่มได้ เหอหลิงซีจึงตัดสินใจโทรหาหลิวซิงแทน และคราวนี้เสียงสัญญาณเรียกเข้าดังอยู่เพียงไม่กี่ครั้งก็มีคนรับสาย“ว่าไง ซีซี?”“หลิวซิง! ตอนนี้ทุกคนเป็นยังไงบ้าง? ช่วยอัยการตู้ออกมาได้หรือยัง?”“ช่วยได้แล้ว คนร้ายก็ถูกจับหมดแล้วด้วย ตอนนี้พวกเราอยู่ที่โรงพยาบาล”“โรงพยาบาล!?” คนในส







