ログインเพื่อจัดการกับคนไข้ที่แสนเอาแต่ใจและดื้อรั้น เธอจึงต้องงัดกลยุทธ์ต่างๆ ออกมาใช้ เพื่อปราบคนดื้อรั้น แต่ ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าเธอกับเขากลายเป็นสามีภรรยากันได้อย่างไร นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายในชุดเพลิงรัก นะคะ 1. เพลิงรักร้ายจอมใจจอมเถื่อน 2. เพลิงรักร้ายจอมใจจอมมาร 3. เพลิงรักร้ายจอมใจจอมเผด็จการ 4. เพลงรักร้ายจอมใจจอมทมิฬ
もっと見るAlayna
Je cours pour survivre .
La pluie déchire le ciel en torrents tranchants, violente, furieuse, comme si le monde lui-même voulait m’engloutir. Mes bottes glissent sur le bitume ruisselant. Mon souffle se déchire à chaque inspiration. Ma cage thoracique hurle. Mes cuisses brûlent.
Mais je ne m’arrête pas.
Il est là , derrière moi .
Je ne l’entends pas courir. Il n’en a pas besoin. Il me suit avec la patience des prédateurs. Sans un bruit, sans une ombre, juste cette sensation électrique dans mon dos qui me hurle qu’il est proche , trop proche.
Les néons clignotent au loin, halos verdâtres sur des murs déglingués. Les vitrines sont mortes, les rues abandonnées. Je connais ce quartier. Il pue l’abandon, la drogue et le sang séché.
Mais ce n’est pas ce qui me fait peur . C’est lui.
Je tourne à l’angle d’un immeuble, frôle un container. Mes doigts s’y accrochent. Je manque de tomber. Mon genou heurte le sol. J’étouffe un cri, me relève. Continue.
Un éclair fend le ciel, éclaire un instant mon reflet dans une vitrine cassée : des cheveux trempés plaqués sur un visage hagard, les yeux écarquillés. Une folle. Ou une proie.
Une porte entrouverte. Un vieux hangar rongé par le temps. Je m’y glisse sans réfléchir, referme doucement. Un silence épais s’y étire, moite, collant. L’odeur de rouille et de vieux cuir me soulève le cœur.
Je plaque mon dos contre le mur. Chaque battement de mon cœur cogne dans mes tempes comme un tambour de guerre. J’ai l’impression que la pluie continue de tomber à l’intérieur de moi. Que je me noie de l’intérieur.
Et alors je l’entends.
Un murmure.
Rasoir et soie.
Une voix grave, râpeuse, qui s’infiltre sous ma peau.
— Tu cours très mal, Alayna.
Je me fige. Mon sang se glace.
Mon souffle se suspend.
Il est là. Derrière moi.
Et je n’ai plus nulle part où fuir.
Kael
Elle sent la pluie, la peur… et ce petit quelque chose de plus obscur encore.
L’odeur du conflit intérieur.
Elle veut vivre.
Mais une part d’elle veut mourir entre mes mains.
Je l’observe. Elle tremble, mais ne bouge pas. Elle est à moi déjà, même si elle refuse encore de l’admettre.
Je ne l’ai pas touchée. Pas encore. Je la laisse mordre sa propre panique, danser avec le gouffre.
Je fais glisser une mèche détrempée de sa joue, lentement, avec la douceur d’un bourreau amoureux.
Elle frissonne.
— Tu ne devrais pas courir, chaton. Tu attises mon appétit.
Je me colle à elle. Mon torse contre son dos. Mon souffle contre son oreille.
Je sens sa colonne se tendre sous ma main, comme une corde prête à se rompre.
Mais elle ne fuit pas.
Alayna
Chaque nerf de mon corps hurle. Chaque cellule lutte entre fuite et abandon.
Mais je reste.
Je ne comprends pas. Je ne veux pas comprendre.
J’ai peur. Mais ce n’est pas la peur qui me fige.
C’est lui.
Il ne me touche presque pas. Mais il est partout.
Dans mon dos, dans ma gorge, entre mes jambes.
Il n’a pas encore bougé et je suis déjà à genoux, à l’intérieur.
Je me retourne lentement.
Son regard m’attrape. M’éventre.
Je murmure :
— Pourquoi moi ?
Il sourit. Ce sourire-là, c’est une lame. Et je suis prête à la sentir s’enfoncer.
Kael
— Parce que tu mens avec ton corps, Alayna.
Et moi, je ne laisse pas les mensonges survivre.
Je la pousse doucement contre le mur. Mon genou se glisse entre ses cuisses. Juste là.
Je sens sa chaleur. Son hésitation. Son besoin.
Je saisis sa nuque, l’attire contre ma bouche. Je la goûte sans l’embrasser. Je m’imprègne.
Elle gémit. Presque inaudible. Mais c’est là. Ce son.
C’est mon signal.
Je mords sa lèvre inférieure, doucement, jusqu’à sentir la tension céder, jusqu’à ce qu’elle cesse de réfléchir.
— Tu sais ce que je suis. Et tu viens quand même.
Et elle sait. Elle le sait si bien que son corps se cambre contre le mien.
Alayna
Il est un piège. Et je suis déjà dedans.
Pas de chaînes. Pas de menottes. Juste sa voix. Son regard. Son odeur.
Mes mains s’accrochent à son manteau trempé. Mes jambes se dérobent, mais il est là pour me retenir.
Pour me faire tomber à l’intérieur de moi.
Sa langue glisse le long de ma mâchoire, descend dans mon cou.
Je ne résiste plus.
Il me soulève. Mes jambes s’enroulent autour de lui, comme si mon corps avait toujours su où il voulait aller.
Ses mains s’égarent sous mon cuir. Trouvent la peau.
Il grogne contre ma gorge. Je ferme les yeux.
Je suis en train de sombrer. Et je veux sombrer plus encore.
Kael
Je l’ai maintenant.
Pas seulement entre mes bras, mais dans mes veines.
Cette fille…
Elle va goûter à l’enfer.
Et en redemander.
Je plaque son dos contre le mur. Mon bassin contre le sien. Nos souffles se mêlent, s’entrechoquent.
Elle me cherche. Je la sens.
Ma main glisse entre ses cuisses. Un effleurement. Juste ce qu’il faut pour l’entendre haleter.
Ses lèvres se posent contre les miennes.
Mais ce n’est pas un baiser. C’est une reddition.
— Ce n’est que le début, Alayna. Tu vas m’appartenir.
Et ce n’est pas une promesse.
C’est une prophétie.
ตอนที่31. อวสาน“ในที่สุดเรื่องวุ่นๆ ก็จบลงด้วยดีซะทีนะคะ” วาสิฏฐีพูดขึ้นเมื่ออยู่ในห้องหอกับสามีเพียงลำพัง ธีรดลเดินเข้ามาโอบกอดภรรยาเอาไว้หลวมๆ แล้วหอมแก้มนวลแผ่วเบาอย่างเอาใจ“แถมยังช่วยชีวิตเพื่อนรักของวาได้ด้วยใช่ไหมล่ะที่ทำให้วายิ้มกว้างขนาดนี้”“แน่นอนสิคะ ยายวีวี่กับพี่ธัชดูเหมาะสมกันจะตายไป ว่าไหมคะ ไม่คิดว่าคุณแม่จะแอบคิดเหมือนวา”“แล้วไม่ดีหรือไง”“ดีสิคะ แบบนี้แหละที่วาชอบ”“หึ.. วันแต่งงานตัวเองแท้ๆ คิดถึงแต่เรื่องคนอื่นได้ยังไงกัน” น้ำเสียงของเขาติดจะงอนๆ จนเธอต้องรีบเอาใจ“อย่าน้อยใจสิคะ เรื่องวันนี้มันเหนือการควบคุมนะคะ อีกอย่าง วันนี้เหมือนเราได้จัดงานแต่งงานสองคู่เลยนะ จู่ๆ พี่ธัชก็มีเมีย ดีออกค่ะเห็นมั้ยคะ งานแต่งงานของเราเนี่ยช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ เลย”วาสิฏฐียิ้มพลางดันร่างสามีแสนงอนนอนลงบนที่นอนนุ่มที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีหวานช้าๆ ซึ่งเขาก็แสนจะยินดีที่จะโอนอ่อนผ่อนตาม“ไม่ได้น้อยใจเสียหน่อย แค่อยากให้เมียเห็นผัวเป็นที่หนึ่งในใจก็เท่านั้น ส่วนเรื่องเพื่อนรักของวาก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพี่ธัชไปเราไม่ต้องไปยุ่ง โอเคมั้ย”“แหม.. รีบส่งไม้ให้พี่ธัชเลยนะคะ วารู้หรอกค่ะว
ตอนที่30.สิ้นคำพูดของคุณนรา นางรตีกับลูกๆ ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินชื่อแซ่ของเจ้าของบ้าน“คุณ คุณว่าอะไรนะคะ คุณเป็นใครนะคะ”“อ้อ.. นี่พวกเธอคงไม่รู้สินะว่าที่ที่พวกเธอเหยียบอยู่นี่เป็นคฤหาสน์ของตระกูลลูเซียโน่ และที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอนี่คือ คุณนรา ลูเซียโน่ เฉิน และลูกชายทั้งสามคนของคุณนรา”องุ่นพูดขึ้นด้วยท่าทางมาดมั่นพร้อมทั้งเชิดหน้าใส่สามแม่ลูกอย่างเป็นต่อ“แม่.. เป็นไปได้ยังไง ไหนว่าแค่บ้านของพวกเศรษฐีใหม่ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร”“นั่นสิ แล้วทีนี้เราจะทำไงดี แต่ว่า.. แม่ ลูกชายตระกูลนี้งานดีมากเลย ฉันอาจจะมีสิทธิ์เป็นเมียเขานะแม่”“พวกแกนี่ให้มันน้อยๆ หน่อย ตอนนี้คิดก่อนว่าจะทำไง ไม่ใช่มามัวบ้าผู้ชาย เอาตัวรอดจากตรงนี้ให้ได้ก่อนเถอะ”สามแม่ลูกกระซิบกระซาบปรึกษาหารือกัน ก่อนที่นางรตีจะเอ่ยขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้“ยังไงซะพวกคุณก็เป็นคนนอกครอบครัวของเรา ดังนั้นเรื่องนี้เป็นปัญหาในครอบครัว พวกคุณก็ไม่เกี่ยวอยู่แล้ว วีวี่กลับบ้านกับน้านะจ๊ะ พวกเรามีเรื่องต้องคุยกัน”นางหันมาทำเสียงอ่อนหวานกับวีรนุชที่ยืนมองมาตาขวาง แต่หญิงสาวก็หันไปมองคุณนราเหมือนขอความช่วยเหลือ“จะว่าเราเป็นคนนอกก็ไม่
ตอนที่29.“อย่าริทำตัวเป็นพ่อสื่อเลยเจ้าตัวดี”“โธ่ น้องก็แค่หวังดีน่าพี่ชาย”“ไม่ต้องเลย นายหวังดีกับฉันทีไร ชีวิตฉันปั่นป่วนทุกที”ผู้เป็นพี่ชายยกมือห้าม ท่าทางเข็ดขยาดของชายหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะของทุกคน แล้วไม่นานส้มโอก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา“แย่แล้วค่ะคุณท่าน แย่แล้วๆ”“มีอะไรส้มโอหน้าตาตื่นมาเชียว”“มี มีคนมาค่ะ”“มีคนมาแล้วยังไง ตั้งสติดีๆ ค่อยๆ พูด”“คือว่า มีคนมาหาคุณหนูวีวี่แล้วเกิดตะลุมบอนกันอยู่หน้ารั้วโน่นค่ะ เหมือนเขาจะมาพาตัวคุณหนูวีวี่ไป”“แย่แล้ว.. ต้องเป็นแม่เลี้ยงของวีวี่แน่เลยค่ะ” วาสิฏฐีหน้าตื่นเป็นห่วงเพื่อนรักขึ้นมาทันที“งั้นเราออกไปดูกันดีกว่า”ว่าแล้วทุกคนก็รีบลุกออกไปจากโต๊ะรับประทานอาหารมื้อค่ำอันแสนสุขไปที่หน้าบ้านก็ทันได้เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งไม่ต่ำกว่าห้าคนและหญิงสาวอีกสามคนยืนรุมล้อมทั้งฉุดกระชากลากถูวีรนุชอยู่ โดยมีองุ่นกีดขวางป้องกันไม่ให้คนพวกนั้นทำได้สำเร็จภาพที่เห็นจึงดูวุ่นวายโกลาหลอยู่ไม่น้อยเมื่อองุ่นสาวตุ้ยนุ้ยร่างยักษ์ไม่ยอมให้ใครเข้าถึงตัววีรนุชได้ง่ายๆ“ถอยไปนะนังอ้วน อย่ามาขวางพวกฉัน ฉันจะพาตัวนังลูกไม่รักดีกลับ”“ฉันไม่ใช่ลูกแก นังแพศยา
ตอนที่28.“ฉันนี่แย่จริง วันดีของเพื่อนแท้ๆ มานั่งพูดพร่ำอะไรก็ไม่รู้ พูดถึงแต่เรื่องของตัวเองอีกต่างหาก”“ฉันเข้าใจเธอนะวีวี่ และไม่เป็นไรเลย เธอสามารถพูดได้ฉันไม่ได้ถือสาอะไรอีกอย่างฉันรู้ว่าเธอกลัวว่ากำลังจะเสียที่พึ่งสุดท้ายอย่างฉันไป เธอแค่กลัว และทุกคนมีสิทธิ์ที่จะกลัว”วาสิฏฐีพูดยิ้มๆ แล้วลูบไหล่ของวีรนุชอย่างปลอบโยน เข้าใจดีว่าตอนนี้วีรนุชรู้สึกอย่างไร วีรนุชก็เหมือนลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงอย่างตามใจ ดูท่าทางดื้อรั้นเอาแต่ใจและร้ายกาจไม่ยอมคน แต่ลึกๆ แล้ว วีรนุชก็ต้องการการปกป้อง อ่อนแอเป็น ร้องไห้เป็น ซึ่งคนที่วีรนุชจะแสดงความอ่อนแอให้เห็นก็มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น กับคนอื่น วีรนุชคือคุณหนูตัวร้ายที่พร้อมจะบวกทุกอย่างไม่ไว้หน้าใคร แต่กับเธอ วีรนุชเสมือยน้องสาวตัวน้อยที่แม้จะร้ายแสนร้ายเพียงใด ก็ต้องการความรัก และได้รับการปกป้องทะนุถนอม ซึ่งเธอก็พร้อมจะปกป้องน้องสาวคนนี้เสมอและท่าทางอันอ่อนโยนและความเข้าอกเข้าใจ พร้อมจะปกป้องทุกเมื่อของวาสิฏฐีนี้เอง ที่ทำให้วีรนุชประทับใจในตัวของเพื่อนคนนี้ วาสิฏฐีคือผู้หญิงที่เป็นผู้หญิงทั้งเนื้อทั้งตัว วาสิฏฐีอ่อนหวานน่ารัก แต่ก็เด็ดเดี่ยวเข
ตอนที่27.วาสิฏฐียิ้มปลื้มปริ่มกับตัวเอง ขณะเข้ามาเปลี่ยนชุดเป็นชุดราตรีสำหรับทานมื้อค่ำกับครอบครัวซึ่งเป็นชุดราตรีสั้นฟูฟ่องแบบเรียบง่ายแต่หรูหราสีฟ้าสดใสซึ่งเป็นสีโปรดของเธอ“แหม... หน้าบานเหลือเกินนะแม่คุณ”วีรนุชเดินมากระแซะเพื่อนรักอย่างหมั่นไส้ ร่างระหงในชุดเดรสสั้นเหนือเข่าฟูฟ่องสีม่วงอ่อนคล
ตอนที่26. “คุณหญิงนราครับ ภารกิจของลูกชายสุดหล่อสำเร็นลุล่วงนะครับ คุณหญิงแม่จัดการเตรียมงานแต่งได้เลย”“ย่ะพ่อคุณ แต่กว่าจะสำเร็จก็ทำเอาแม่ลุ้นจนเหนื่อยนะ น่าจะให้หนูวาเล่นตัวมากกว่านี้หน่อย”“อย่าบอกนะครับว่าทั้งหมดนี่คุณแม่วางแผนแกล้งผม”“แล้วไม่ได้หรือไงจ๊ะ ก็เราปากแข็งก่อนนี่นา แม่ก็เลยบอกหนู
ตอนที่25.ทั้งสองหนุ่มสาวยิ้มให้กันด้วยความสุข ความสุขที่ปรี่ล้นอิ่มเอมหัวใจที่มีมากจนมันท่วมท้นจนไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายว่าพวกเขามีความสุขมากแค่ไหน ทั้งสองกอดกันแนบแน่น และธีรดลก็มอบจุมพิตแสนหวานล้ำให้แก่เธอจนหญิงสาวเข่าอ่อน และธีรดลต้องอุ้มร่างงามมานั่งที่โซฟาเสียก่อนที่เธอจะสิ้นเรี่ยวแรงลงไปเสีย
ตอนที่24.“ในเมื่อเอ่อ.. พี่.. พี่” ธีรดลอึกอัก วาสิฏฐีจึงเอ่ยขึ้น “เอาล่ะค่ะ เรากลับบ้านกันเถอะ คุณแม่รอกินข้าวอยู่” หญิงสาวบอกเรียบๆ แล้วลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ธีรดลถลามาขวางเอาไว้ “เดี๋ยวๆ พี่มีเรื่องจะคุย” “อะไรคะ” “เอ่อ.. พี่.. เมื่อวานวาไปโรงพยาบาลทำไม..”วาสิฏฐีแทบจะพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมา