การคืบคลานเข้ามาใกล้ของเงาปีศาจ

เสียงคำรามกึกก้องจากเงาปีศาจนกยักษ์ที่ชนประตูโรงละครยังคงดังอยู่นอกอาคาร แต่ในความมืดสลัวของโรงละครร้าง ฮานา และ โกฮัน กลับต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มองไม่เห็น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินคละคลุ้งในอากาศ เสียงครืนๆ ที่ดังขึ้นมาจากใต้เวทียิ่งทำให้บรรยากาศน่าขนลุก

“นายได้ยินไหมโกฮัน?” ฮานาถามเสียงสั่น ร่างกายยังคงสั่นสะท้านจากความหวาดกลัวและการวิ่งหนีเมื่อครู่ โกฮันพยักหน้ารับ มือยังคงกำมีดอาคมไว้แน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ พยายามจับต้นตอของเสียง

ทันใดนั้นเอง!

เพล้ง!

เสียงกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว หน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่สูงขึ้นไปบนผนังอาคารแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกปลิวกระจายไปทั่วพื้น พร้อมกับที่ เงาดำนับสิบ พุ่งทะลุเข้ามาในโรงละครราวกับกระสุนปืน แต่ละตัวมีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานที่บิดเบี้ยว เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบงัน

ติ๊ดๆๆ

นาฬิกาอาคมบนข้อมือของฮานาพลันส่งเสียงเตือนดังลั่นไม่หยุด

“รีบร่ายคาถาฮานา!” โกฮันเอ่ยลั่น น้ำเสียงหนักแน่น เขารีบวิ่งเข้าไปในความมืดที่เต็มไปด้วยซากเก้าอี้และม่านเวทีที่ห้อยระโยงระยาง เขาเห็นเงาดำหลายสิบตัวกำลังพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง ทั้งจากทางด้านบนของระเบียงชั้นสอง และจากด้านล่างของเวทีที่เพิ่งส่งเสียงประหลาดออกมา

เงาดำเหล่านั้นมีรูปร่างที่หลากหลาย บางตัวคล้ายสัตว์สี่เท้าที่กำลังคลานกระดึบๆ บางตัวคล้ายรูปร่างคนที่บิดเบี้ยว กำลังพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำราวกับถ่านเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญ

โกฮันเหวี่ยงมีดอาคมในมือออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงมีดกรีดอากาศดัง ฟิ้ว! เงาดำตัวแรกที่พุ่งเข้ามาถูกฟันขาดสะบั้นกลางอากาศ มันส่งเสียงแหลมสูงโหยหวนก่อนจะสลายไปในอากาศ แต่เงาดำตัวอื่นก็ยังคงดาหน้าเข้ามาไม่หยุดยั้ง

ฮานาที่ได้สติก็รีบร่ายคาถาทันที เธอหยิบ ขวดเก็บวิญญาณ ที่ทำจากแก้วคริสตัลขุ่นขวดเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วกำมันไว้แน่นในมือ “ด้วยพลังแห่งอาคม จงเปิดประตูแห่งการดูดกลืน สู่ห้วงแห่งความว่างเปล่า…” เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็พยายามร่ายคาถาให้จบประโยค ภาพสัญลักษณ์โบราณเริ่มปรากฏขึ้นรอบขวดเรืองแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดในความมืดสลัวของโรงละคร โกฮันใช้มีดอาคมฟันฝ่าเงาดำไปได้อย่างคล่องแคล่ว แขนของเขาที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับเงาปีศาจนกยักษ์เมื่อครู่เริ่มปวดร้าว แต่เขาก็ยังคงกัดฟันสู้เพื่อถ่วงเวลาให้ฮานาร่ายคาถาให้เสร็จ

“กรรรร!” เงาดำบางตัวพยายามจะเลื้อยผ่านการป้องกันของโกฮันเพื่อมุ่งหน้าไปหาฮานา แต่เขาก็สกัดกั้นไว้ได้ทั้งหมด ร่างกายของเขามีรอยขีดข่วนเพิ่มขึ้นหลายแห่งจากเงาดำที่พยายามจะตะปบ

ฮานาเองก็เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มหน้า เธอเร่งจังหวะการร่ายคาถา ดวงตาจับจ้องไปที่โกฮันที่กำลังต่อสู้อย่างยากลำบาก พลังงานจากขวดเก็บวิญญาณเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ จนแสงสีฟ้าอ่อนเริ่มสว่างจ้าขึ้นมา

“โกฮันระวัง!!” ฮานาตวาดลั่นด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด เธอเห็นเงาปีศาจรูปร่างคล้ายลิงยักษ์ตัวหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ซากเก้าอี้ มันพุ่งทะยานออกมาจากความมืดและกำลังลอบเข้ามาทางด้านหลังของโกฮัน!

แต่โกฮันเองก็ไหวตัวทันราวกับมีสัมผัสที่หก แม้จะเหนื่อยล้า แต่สัญชาตญาณนักสู้ของเขาก็ยังคงทำงานได้ดี เขาก้มตัวหลบคมเขี้ยวของเงาปีศาจที่พุ่งมา ก่อนจะพลิกตัวกลับหลังอย่างรวดเร็ว ปัก! มีดอาคมในมือของเขาปักลงบนกลางหัวของมันอย่างแม่นยำ

ฟุบ!

ร่างของเงาปีศาจตัวนั้นสลายหายไปในอากาศทันทีที่คมมีดอาคมสัมผัส มันส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดก่อนจะมลายสิ้นไป เหลือทิ้งไว้เพียงละอองเงามืดที่จางหายไป

“ตอนนี้แหละฮานา!” โกฮันตะโกน พลางจับจ้องไปที่ละอองเงามืดที่กำลังจะสลายไป

ฮานาไม่รอช้า เธอรีบเปิดฝาขวดเก็บวิญญาณออก พร้อมกับเร่งคาถาให้จบประโยค “จงถูกกักขัง! สู่ห้วงนิรันดร์!”

พลังงานสีฟ้าอ่อนจากขวดพุ่งตรงไปยังละอองเงามืดที่กำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว ฟิ้วววว! ดวงวิญญาณของเงาปีศาจตนนั้นถูกดูดเข้าไปในขวดเก็บวิญญาณอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียง ฟู่! เมื่อฝาขวดปิดลงเองอย่างอัตโนมัติ

ทันใดนั้นเอง! พวกเงาปีศาจตนอื่นที่เหลืออยู่ราวกับเห็นอะไรบางอย่าง พวกมันส่งเสียงคำรามอย่างไม่พอใจ แต่แล้วก็พร้อมใจกัน สลายตัว กลับขึ้นท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็วราวกับถูกบังคับ เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความมืดสลัวของโรงละคร

ทั้งโกฮันและฮานาทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้า พวกเขาหอบหายใจอย่างหนัก ราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมา การต่อสู้นี้รุนแรงกว่าที่เคยเจอมาหลายเท่า

“พวกมัน… พวกมันหนีไปแล้ว…” ฮานาเอ่ยเสียงแผ่ว พลางมองขวดเก็บวิญญาณในมือที่กำลังเรืองแสงจางๆ

โกฮันพยักหน้า เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว แต่ก็ยังคงประคองตัวเองให้ลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล “ดูเหมือนว่าพวกมันจะมี ‘ผู้นำ’… หรือไม่ก็มี ‘แก่นกลาง’ ที่สั่งการพวกมันได้”

ฮานาเงยหน้ามองโกฮัน ดวงตาฉายแววครุ่นคิด “นายคิดว่าเราเพิ่งเก็บวิญญาณของ ‘ผู้นำ’ พวกนั้นได้เหรอ?”

“ไม่แน่ใจ… แต่ดูจากการตอบสนองของพวกมันแล้ว ไม่น่าจะใช่แค่เงาปีศาจธรรมดา” โกฮันตอบพลางเดินไปสำรวจร่องรอยการต่อสู้ “ที่นี่มีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติไปจากสวนผักเยอะเลยฮานา”

เขาเดินไปที่เวทีที่ยังคงมีเสียงครืนๆ ดังเบาๆ อยู่ เสียงนั้นดูเหมือนจะมาจากใต้เวที ฮานาเดินตามโกฮันไปช้าๆ พลางมองไปรอบๆ โรงละครที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังและความรู้สึกอึมครึม

“โกฮัน… นายไม่รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับตามองเราอยู่ตลอดเวลาเหรอ?” ฮานากระซิบเสียงเบา ขนแขนของเธอเริ่มลุกซู่ขึ้นมาอีกครั้ง

โกฮันหยุดชะงัก เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่หนาวเย็นและมืดมิด กำลังแผ่ออกมาจากใต้เวทีนั้น มันไม่ใช่พลังงานของเงาปีศาจธรรมดา แต่เป็นบางสิ่งที่เก่าแก่และทรงพลังกว่ามาก

“ใช่… ฉันรู้สึก” โกฮันตอบ “และฉันว่า… มันไม่ใช่แค่เงาปีศาจที่เราต้องระวัง” เขามองเข้าไปในความมืดใต้เวที ราวกับมีบางสิ่งกำลังซ่อนตัวอยู่เบื้องลึก และรอคอยพวกเขาให้ก้าวเข้าไปใกล้