บทที่ 8 บล็อกทุกคน

การรอคอยสิ้นสุดลง เมื่อรัญตื่นขึ้นมาในเช้าวันพุธ วันนี้เธอดีดตัวลุกจากเตียงตั้งแต่นาฬิกายังไม่ปลุก ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า เพราะมันเป็นเวลาตีห้า

ใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำแต่งตัว รัญก็พาตัวเองมาอยู่หน้าบ้านของสาวิตรีที่ยังคงปิดเงียบ

รัญญาวีร์จ้องมองไปยังประตูรั้วไม้ที่ยังคงคล้องโซ่สนิท แสงสลัวยามเช้าทำให้บรรยากาศดูเงียบเหงา แต่หัวใจของคนรอกลับเต้นระรัวด้วยความหวัง ห้าวันที่ผ่านมาเหมือนการตกนรกทั้งเป็นสำหรับคนที่ไม่เคยต้องรออะไรนานขนาดนี้มาก่อน

หากคำกล่าวที่ว่า เงินซื้อทุกอย่างได้เป็นความจริง รัญญาวีร์อยากคัดค้านเสียตอนนี้เลยว่า ประโยคนั้นใช้ไม่ได้กับผู้หญิงที่ชื่อ สาวิตรี

เวลาล่วงเลยไปจนแปดโมงเช้า...

ทุกอย่างรอบตัวยังคงนิ่งสนิท แดดเริ่มร้อนจัด จนกระทั่งเก้าโมง สิบโมง

และสิบเอ็ดโมง...

รถเก๋งสีขาวคันเล็กที่รัญเคยเห็นมันจอดอยู่ในโรงรถของบ้านพี่สาก็แล่นเข้ามาในซอย

รัญเด้งตัวขึ้นจากพื้นริมถนนหน้าบ้านสาวิตรีทันที เธอยืนมองอีกฝ่ายลงมาเปิดประตูรั้วบ้าน แล้วค่อย ๆ ขับรถเข้าไปในบ้านโดยไม่มีคำทักทาย

ราวกับว่า...ไม่รับรู้การมีอยู่ของคนที่ยืนอยู่หน้ารั้วบ้าน

แต่ถึงอย่างนั้น รัญก็ไม่ได้ท้อใจ เธอรีบเดินผ่านประตูรั้วไม้เข้าไป และช่วยดึงประตูรั้วบ้านปิดให้เสร็จสรรพ

ทันทีที่สาวิตรีเปิดประตูรถลงมา เธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อปะทะเข้ากับร่างสูงที่ยืนฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีอยู่ตรงหน้า

“กลับมาแล้วเหรอคะ รัญมาหาพี่ทุกวันเลย”

รอยยิ้มและแววตาของรัญในวินาทีนั้นทำเอาสาวิตรีถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง มันไม่ใช่ยิ้มแพรวพราวแบบนักธุรกิจสาวเจ้าเสน่ห์ที่เธอเคยเห็น แต่มันคือยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและดีใจอย่างปิดไม่มิด

เหมือนลูกหมาตัวโตที่นั่งรอเจ้าของกลับบ้านมาทั้งวันทั้งคืน ดวงตากลมโตคู่นั้นเปล่งประกายระยิบระยับพร้อมความดีใจที่ปิดไม่มิด

จะดีใจอะไรขนาดนั้น...

“มาทำอะไรแต่เช้า” สาวิตรีถามพลางขมวดคิ้ว

“มารอเป็นลูกมือพี่ไงคะ พี่ไม่อยู่บ้านตั้งห้าวัน รัญเหงานะรู้มั้ย”

สาวิตรีส่ายหน้าเบา ๆ และพึมพำกับตัวเองว่า

‘อย่างเธอเนี่ยนะจะเหงา’

รัญได้ยินประโยคนั้นแต่เธอเลือกจะแกล้งไม่ได้ยิน แล้วรีบเดินเข้าไปประชิดตัวพี่สาเพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที

“ให้รัญช่วยนะคะ ดูสิ ของเต็มหลังรถเลย”

คนเด็กกว่าเอ่ยขึ้นเมื่อเดินไปหยุดข้าง ๆ สาวิตรีและอีกฝ่ายกำลังเปิดท้ายรถเพื่อเตรียมขนของออกมา

“พี่ทำเองได้น่า”

“แต่รัญช่วยดีกว่า”

รัญไม่รอให้พี่สาอนุญาต เธอกวาดสายตามองหลังรถที่เต็มไปด้วยแผงไข่ไก่สด ๆ ที่ยังมีเศษฟางติดอยู่ และแกลลอนนมจืดขนาดใหญ่หลายแกลลอนที่ดูเหมือนเพิ่งบรรจุมาใหม่ ๆ

“โห พี่ไปเหมาไข่ไก่กับนมมาจากตลาดที่ไหนคะเนี่ย เศษฟางยังติดอยู่เลย เก็บมาจากฟาร์มปะเนี่ย”

รัญญาวีร์ถามอย่างอารมณ์ดี สองมือก็ช่วยยกแผงไข่ไก่เดินตามสาวิตรีเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวัง

“ไม่ได้เหมามาจากตลาด ของพวกนี้มาจากฟาร์มของบ้านพี่น่ะ” สาวิตรีตอบเรียบ ๆ ขณะเอาแกลลอนนมสดเข้าแช่ตู้เย็น

“ฟาร์มเหรอคะ?” รัญเบิกตาโตด้วยความเซอร์ไพรส์ “บ้านพี่ทำเกษตรเหรอ”

“อื้ม ที่บ้านเลี้ยงโคนมกับไก่ไข่น่ะ ก็เลยมีวัตถุดิบพวกนี้อยู่ตลอด บ้านพ่อแม่พี่อยู่ต่างจังหวัด”

“อ้อ” รัญอ้าปากค้างเมื่อเข้าใจแจ่มแจ้ง “แบบนี้นี่เองพี่เลยมีวัตถุดิบส่งตรงจากฟาร์มมาใช้ที่ร้าน”

“ก็ประมาณนั้น”

รัญเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้รับรู้ข้อมูลเรื่องนี้ และเมื่อคิดย้อนไปถึงร้านของเธอ เจ้าตัวก็เริ่มเห็นข้อแตกต่าง

แม้ว่าวัตถุดิบที่ใช้จะเป็นประเภทเดียวกัน แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นความแตกต่างคือ...แหล่งที่มา

รัญญาวีร์ใช้เพียงแค่เงินเพื่อให้ได้มา และมั่นใจว่ามันดีที่สุด แต่สาวิตรีใช้ความทุ่มเทในการสรรหาสิ่งเหล่านี้ เธอยอมปิดร้านห้าวัน กลับบ้านที่ต่างจังหวัด ไม่สนใจรายได้หรือยอดขายในช่วงห้าวันที่จะหายไป

เพื่อกลับมาพร้อมกับวัตถุดิบที่คัดสรรมาอย่างดี..

“น่าสนุกจังเลยค่ะ”

“หืม?”

สาวิตรีหันไปขมวดคิ้วมองกับประโยคที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ก็บ้านพี่น่ะค่ะ ฟังดูน่าสนุกจัง วันหลังถ้าพี่สากลับไปเก็บไข่หรือรีดนมวัวอีก รัญขอไปด้วยนะคะ”

รัญถามเสียงอ่อน แววตาดูตื่นเต้นจริงจัง สาวิตรีนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองสำรวจคนตรงหน้าที่อยู่ในชุดเรียบง่ายแต่ยังดูดีเกินกว่าจะไปเดินลุยฟาร์มโคนม ก่อนจะเบือนหน้าหนีและไม่ตอบคำถามนั้น

“รับรองว่ารัญจะทำตัวให้มีประโยชน์ ไม่ดื้อไม่ซนเลยค่ะ”

เมื่อได้รับกลับมาเพียงความเงียบ รัญก็เอ่ยต่อ สาวิตรีจึงหันมามองด้วยสายตาดุ ๆ

“ถ้าอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์ ก็ทำตอนนี้เลย”

“ได้สิคะ” รัญยิ้มกว้าง ท่าทีดูดี๊ด๊าสุด ๆ จนสาวิตรีต้องเบือนหน้าหนี “อยากให้ช่วยอะไร บอกมาเลยจ้าพี่คนสวยยย”

“นี่! อย่าเรียกพี่แบบนั้น” สาวิตรีหันมามองค้อน

“ก็พี่สวยจริง ๆ นี่นา คนอะไรหน้าเด้กเด็ก รัญคิดว่าพี่อายุยี่สิบกว่านะเนี่ย”

รัญญาวีร์ยังคงมีความสุขกับการได้เย้าแหย่อีกฝ่าย ต่างจากสาวิตรีที่ชักจะหงุดหงิดกับความซุกซนของผู้หญิงคนนี้

“เลิกพูดเล่นกับพี่ได้แล้วรัญ พี่ไม่ชอบ”

“ไม่ได้พูดเล่นค่ะ” คราวนี้รัญเอ่ยชัดถ้อยทุกคำ

“โอเค ไม่ได้พูดเล่นใช่มั้ย?”

สาวิตรีปิดตู้เย็นเสียงดังปัง หลังจากลำเลียงแกลลอนนมจืดเข้าไว้ด้านในครบทุกขวดแล้ว เธอมองรัญด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมาย ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ชัด ๆ

“ถ้าไม่ได้พูดเล่นก็ตอบพี่มา เธอต้องการอะไร มายุ่งกับพี่ทำไม...?”

รัญญาวีร์เงียบไปเพียงอึดใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่ดูฝืดที่สุดเท่าที่สาวิตรีเคยเห็น

“รัญไม่ได้คิดไม่ดีกับพี่นะคะ รัญอยากรู้จักพี่”

“รู้จักแบบไหน” สาวิตรีถามต่อทันที

“ก็แบบ...เอ่อ ก็ทำความรู้จักกัน คุยกัน ไปกินข้าวกันได้ ไปไหนมาไหนด้วยกันได้ รัญมาช่วยพี่ที่ร้าน และพี่ก็ไปที่ร้านของรัญได้ ไหน ๆ เราก็ทำธุรกิจแบบเดียวกันนะคะ”

สาวิตรีเงียบไปครู่หนึ่ง ความระแวงในใจยังคงทำงานอยู่ เธอยังคงจำภาพของสายเรียกเข้าปริศนาที่ทำเอารัญลนลานได้ดี

“แต่พี่ว่าเราคุยกันชัดแล้วนะ”

“พี่สา...”

“อีกอย่าง...ถ้ามีใครอยู่แล้วก็อย่าทำความรู้จักพี่เพิ่มเลย พี่เองก็ไม่ได้ว่างมากที่จะมาคุยเล่นกับใคร”

รัญชะงักไปครู่หนึ่ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาแล้วกดเข้าเมนูตั้งค่า ก่อนจะยื่นหน้าจอไปตรงหน้าสาวิตรี

“พี่สาดูนี่ค่ะ...”

สาวิตรีขมวดคิ้ว มองตามนิ้วเรียวที่เลื่อนหน้าจอรายการ รายชื่อที่บล็อก (Blocked List) ให้ดู ในนั้นมีชื่อ Baby และรายชื่อผู้หญิงอีกหลายคนที่รัญเคยคุยด้วยถูกบล็อกไปทั้งหมด

“หมายความว่าไง?” สาวิตรีเงยหน้าถาม เสียงยังคงเรียบเฉย “เธอจะคุยกับใคร คบกับใคร มันไม่เกี่ยวกับพี่เลยนะ”

“เกี่ยวค่ะ...” รัญจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนอายุมากกว่า “รัญอยากให้พี่สบายใจ และที่สำคัญ รัญไม่อยากเป็นคนที่ไม่รับผิดชอบความรู้สึกคนอื่นในสายตาพี่อีกแล้ว รัญจัดการทุกอย่างจบแล้วค่ะ รัญไม่ได้คุยกับใครอีกเลยนอกจากพี่”

สาวิตรีนิ่งเงียบไป หัวใจของเธอไหววูบอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าห้าวันที่ผ่านมาเด็กคนนี้ไปเข้าคอร์สขัดเกลาจิตใจที่ไหนมา ทำไมถึงดูโตขึ้นและจริงใจจนน่าตกใจแบบนี้ แต่กำแพงในใจที่สะสมมานานปีก็ยังไม่พังทลายลงง่าย ๆ

“พี่เจอคนแบบเธอมาเยอะแล้วรัญ คริสเองก็หนึ่งในนั้น ตอนอยากได้ก็ทำทุกอย่าง พอจะทิ้งก็ทิ้งง่าย ๆ การที่เธอบล็อกเบอร์คนอื่นไป มันไม่ช่วยให้พี่ไว้ใจเธอมากขึ้นหรอกนะ...และถ้าเธออยากรู้จักพี่ ตอนนี้เราก็รู้จักกันแล้ว ไม่ต้องทำอะไรมากกว่านี้แล้ว”

“ไม่เอาแบบนั้นสิคะ รัญอยาก-”

“พี่ไม่มีตัวเลือกอื่นให้หรอกนะ”

“โถ่พี่สา...อย่าใจร้ายกับรัญนักสิ ตอนนี้รัญไม่ได้คุยกับใครแล้วจริง ๆ ค่ะ”

หัวใจของรัญญาวีร์ห่อเหี่ยวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้าว่าไม่มีวี่แววจะเปิดใจให้เธอเลยแม้แต่น้อย

แต่จู่ ๆ ก็ดูเหมือนโชคจะเข้าข้าง เทวดาจะเห็นใจ เพราะเสียงของใครคนหนึ่งที่ดังขึ้นตรงประตูรั้วบ้าน ทำให้ทั้งสองคนต้องหันขวับไปมอง

“พี่สา! พี่สาเปิดประตูให้คริสหน่อยค่ะ”

สาวิตรีถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าช่วงนี้ชีวิตเธอพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกหรือยังไง ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาอีกแล้ว

ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!

“โจทก์เก่าของพี่นี่วอแวไม่เลิกเลยนะคะ ขนาดบอกไปว่าพี่มีแฟนแล้ว ก็เหมือนจะไม่เชื่อ”

“เดี๋ยวพี่จัดการเอง” สาวิตรีเอ่ยด้วยความมั่นใจ แม้ว่าในใจไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

“อ๊ะ ๆ ไม่ได้สิคะ รัญอยู่ตรงนี้ทั้งคน จะปล่อยให้พี่จัดการเองได้ไง รัญต้องทำหน้าที่แฟนที่ดีหน่อยสิ”

“นี่ หยุดเลยนะ จะเล่นซนอะไรอีก”

“ไม่เล่นค่ะ ครั้งนี้เอาจริง...และพี่ต้องร่วมมือกับรัญ”

รัญญาวีร์พูดจบก็คว้าข้อมือสาวิตรีไว้เบา ๆ การกระทำนั้นทำให้หัวใจของเธออุ่นซ่านอย่างแปลกประหลาด และแทนที่จะปล่อยมือออกจากอีกฝ่าย คนอายุมากกว่ากลับปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่อีกคนต้องการ ตอนนี้เธอหมดแรงจะต่อต้านกับความเหนื่อยล้าในใจแล้วจริง ๆ