Kabanata 7

Tahimik. Ramdam ko ang tensyon sa hangin. Tahimik siyang pumasok at naupo sa single couch sa gilid ng sala area habang ako naman ay naiwan sa may pintuan, hindi alam kung dapat bang isarado o itaboy siya palabas.

Pero ayun siya—nakaupo, relaxed, parang kaswal lang ang lahat.

Ako? Parang gusto ko nang magpanic.

"Okay," panimula ko habang isinasara ang pinto. "Anong gusto mong pag-usapan?"

Tumingin siya sa akin. Diretso. Walang takas. "You. Me. That night."

Napaupo ako sa kabilang dulo ng maliit na sofa. Kailangan ko ng distansya. Kailangan ko ng hangin.

"Atticus, I don't even remember half of what happened."

"Then let me remind you," aniya, leaning slightly forward.

"Don't."

Napalingon siya sa akin, bahagyang kumunot ang noo.

"Hindi ko kailangan ng reminder. Ang kailangan ko... explanation. Closure. Kasi kahit isang gabi lang ‘yon, it messed with my head. You messed with my head."

He sat back, arms crossed. “You think you're the only one confused? I’ve been looking for you the whole day, wondering why I even cared enough to.”

Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot. Kasi kung ako lang sana, madali lang kalimutan 'to. Pero siya? Atticus? The man whose name I shouldn’t even remember?

And yet here he is.

"Do you know how many times you called me your 'dream come true' during that night?"

Namilog ang mata ko. "What?! Hindi ako—"

He smirked. “You were drunk. Madaldal. And very, very honest.”

Hindi ko alam kung gusto kong matawa o magtago na lang sa ilalim ng kama. Napayuko ako habang hinahagod ang sentido ko.

“Shet,” bulong ko.

"Yeah."

Tumingin siya sa akin, and this time, wala na ang ngiti niya. His voice was lower, more serious.

"Do you know what you said before you fell asleep?"

Umiling ako. Ayoko na sana marinig, pero andito na rin lang kami.

"You said… you wish this wasn’t just one night.”

Biglang huminto ang mundo ko.

Tumigil ang paghinga ko. Tumigil ang utak ko.

Nagkatinginan kami. Walang salita. Walang galaw.

Kundi ang puso kong biglang bumilis ng takbo.

Hindi ako makasagot.

Hindi ko rin alam kung totoo ba talaga ‘yong sinabi ko—o kung gawa lang ng alak ang lahat.

Pero ang mas nakakatakot?

May bahagi sa akin na… parang totoo nga. Na gusto ko rin.

No. Napailing ako nang marahan. Ano ba ‘tong iniisip ko? Bakit ka nagpapadala, ha? Umayos ako ng upo, pilit na ibinabalik ang sarili sa katinuan.

“Ha... ha... ha.” Hilaw kong tawa, sabay pilit na ngiti. Grabe, ‘no? Ang kapal ng mukha ko during that night. "Joke lang lahat ‘yon. Promise. Kung ‘yon lang ang gusto mong linawin—don’t worry. Hindi na ‘yon mauulit.”

Tumango ako, pilit pinapakalma ang sarili. “I’ll keep it to myself. Secret lang natin ‘yon."

I get it. Ayaw niyang masira ang image niya. He doesn’t want anyone thinking may nangyari sa amin, lalo na sa level niya.

Napatingin ako sa kanya. Tahimik lang siya. Matamang nakatitig, parang binabasa ang pagkatao ko.

Nakakatakot naman ang lalaking to'. Di ba siya naniniwala sa akin? Kati-katiwala naman ako.

Mayaman siya, halata naman. Sa kilos, sa pananamit, sa itsura pa lang ng relo niya—hindi ‘to basta-basta. And me? I’m just… me. Kaya siguro ang dali sa kanyang dumistansya. Ang dali niyang burahin ang nangyari.

“Are you sure?” malamig niyang tanong.

Tumango ako, kahit parang gumagapang ang lamig sa batok ko. “Yeah. Sure na sure. Hindi ko rin naman ‘yon pinlano. So let’s forget it.”

Tahimik.

Seryoso ang tingin niya. Then, slowly, he leaned forward, elbows on his knees, eyes locked on mine.

“Funny,” he said. “Kasi I’ve been trying to forget it since I woke up… pero hindi ko magawa.”

Biglang nawala ang hangin sa paligid ko.

“What do you mean?” bulong ko.

“I mean,” he sighed, rubbing the back of his neck, “it wasn’t just about sex.”

Hindi ako gumalaw. Parang may tumapik sa puso ko. Mabagal. Malakas.

“Ano ba ‘to, Atticus?” boses ko'y halos pabulong. “Anong gusto mong palabasin?”

He stood up and walked toward the window, tiningnan ang city lights na unti-unti nang namumula sa dapit-hapon. “You said it was your dream. That it felt real. And I thought—maybe I’m not the only one trying to run away from something.”

Humakbang ako palapit, hindi alam kung dapat bang tumabi o ilayo ang sarili. “So, ano ngayon? What do you want from me?”

Tahimik siya saglit. Pagkatapos ay tumingin pabalik sa’kin, seryoso ang mga mata.

“Let’s figure it out,” he said.

“Figure what out?”

"You and me."

Siraulo ba siya? Wait, baliw siya.