KABANATA 6: Ang Unang Umaga

Nagising ako na masakit ang panga. Ngumiti pala akong tulog buong gabi. Hindi ko namalayan, magdamag pala akong nakangiti.

Pagdilat ko, kalat na ang malambot na sikat ng araw sa puting kurtina ng kwarto namin. Agad akong lumingon sa tabi ko. Wala na si Elisa. Kumabog bigla ang dibdib ko. Kinabahan ako sandali, akala ko panaginip lang lahat ng nangyari kahapon. Hanggang sa naamoy ko ang pamilyar na amoy ng sinangag, bawang, at narinig ko ang mahinang kalansing ng kawali at sandok mula sa kusina.

Bumangon ako kaagad. Hindi na ako nagsuklay. Gusot pa ang buhok ko, suot ko pa rin ang lumang pantulog.

Dahan-dahan akong naglakad papuntang kusina at doon ko siya nakita.

Nakatayo siya sa harap ng kalan, nakasuot ng malaki kong puting t-shirt. Maluwag ito sa kanya, halos hanggang gitnang hita lang ang haba, kita ang maputi niyang binti. Magulo ang pagkakatali ng buhok niya, may ilang hibla na nakalugay sa pisngi at leeg. Nakayapak siya sa malamig na tiles ng kusina. Hawak niya ang sandok at seryosong-seryoso siya sa paghalo ng sinangag, na parang napaka-importanteng misyon.

Hindi niya ako napansin agad, kaya nanatili lang ako sa may hamba ng p***o, pinagmamasdan siya. Ito yung babaeng pinakasalan ko kahapon. Ito yung babaeng naglakad sa aisle na nakaputi, na ngayon ay nasa kusina ko, nagluluto ng almusal namin na parang ilang taon na kaming magkasama.

"Good morning, asawa," sabi niya nang sa wakas ay mag-angat siya ng tingin at makita ako. Namumula ang pisngi niya at ngumiti siya nang nahihiya.

"Good morning, asawa," sagot ko. At parang bata akong kinilig sa salitang yun. Paulit-ulit kong gustong marinig yun sa bibig niya. Asawa. Asawa ko.

Lumapit ako sa likod niya at marahan siyang niyakap. Naramdaman ko ang init na nagmumula sa kalan at ang init ng katawan niya. Isinandal niya agad ang ulo niya sa dibdib ko at napabuntong-hininga siya ng malalim, parang kanina pa siya naghihintay sa yakap na yun.

"Anong oras ka pa nagising?" tanong ko habang inaamoy ko ang mabangong buhok niya.

"Maaga pa. Mga alas singko pa lang yata. Hindi na ako makatulog eh," bulong niya. "Kanina pa ako gising. Pinapanood lang kitang matulog. Ang himbing mo kasi. Nakangiti ka pa habang tulog. Ang cute mo."

Napatawa ako ng mahina. "At hindi mo man lang ako ginising?"

"Ayoko. Gusto kong kabisaduhin muna kung paano tayo sa umaga. Yung ganito lang. Tahimik. Tayo lang dalawa. Walang tao, walang ingay, walang pressure. Parang totoong mag-asawa na talaga tayo. Matagal ko nang pinangarap yung ganitong umaga."

Kumalas siya saglit at hinarap ako. May hawak pa rin siyang sandok na may mainit na sinangag. "Tikman mo. First time kong magluto ng sinangag para sa asawa ko," sabi niya, medyo kinakabahan ang boses at nanginginig ang kamay.

Sinubuan niya ako. Ngumuya ako. Medyo maalat, medyo toasted, at may konting sunog na bawang.

"Maalat ba? Pangit ba lasa? Sabihin mo totoo," kinakabahan siya, nakakunot ang noo niya at nakatingin sa reaksyon ko.

"Sakto lang," sabi ko, pinipigilan ang ngiti ko. "Maalat lang ng konti. Parang ikaw pag nagseselos ka."

"Uy! Seryoso ako!" Binatukan niya ako sa braso pero natawa siya nang malakas. Yung tawa niya na matagal ko nang gustong marinig tuwing umaga paggising ko.

Doon ko na-realize habang nakikinig ako sa tawa niya. Ito na pala yung buhay na hinihintay ko. Hindi yung bonggang kasal na puno ng tao. Hindi yung mamahaling hotel. Hindi yung unang gabi na pareho kaming kabado at hindi alam ang gagawin. Kundi itong umagang ito. Yung magulo, maingay ang mantika na tumatalsik, may konting sunog na bawang, maalat ang kanin, pero sobrang payapa ng puso ko.

Ito yung tahanan. Siya yung tahanan.

Kumain kami sa maliit na mesa na may dalawang upuan lang. Magkaharap kami, magkasalo sa isang baso lang ng mainit na kape. Pinagmamasdan ko lang siya habang kumakain, kung paano siya sumusubo nang maliliit, kung paano niya hinahawi ang buhok niya sa tenga.

"Ano plano natin ngayon?" tanong niya habang humihigop ng kape.

"Wala," sabi ko at hinawakan ang kamay niya sa ibabaw ng lamesa. "Wala tayong pupuntahan. Walang bisita. Walang kailangang gawin. Sinabihan ko na lahat ng tao, huwag muna tayong guluhin ngayong araw. Gusto ko sulitin."

"Talaga? Buong araw tayo lang?"

"Oo. Gusto ko lang ma-stuck dito kasama ka buong araw. Gusto kitang makasama lang nang walang oras na hinahabol."

Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ko at ngumiti siya, yung ngiting para lang sa akin.

"Alam mo, kagabi akala ko matatakot ako," bulong niya at biglang naging seryoso ang boses niya. "Kasi bago lahat sa akin. Lahat ng ito, bago. Natakot ako na baka hindi ako maging sapat na asawa sayo. Pero hindi pala. Pag gising ko kanina at nakita kitang katabi ko, nawala lahat ng takot ko. Kasi ikaw yung kasama ko. Safe ako. Simula nung sinabi mong asawa mo na ako sa harap ng maraming tao, hindi na ako natakot ulit."

Tumayo ako, hinila ang upuan niya palapit sa akin, at lumuhod para magpantay ang mukha naming dalawa. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya na medyo mainit pa dahil sa pagluluto.

"Elisa, pangako. Araw-araw susubukan kong iparamdam sayo yan. Na safe ka. Na mahal na mahal kita. Na kahit anong mangyari, nandito lang ako sa tabi mo. Kahit maalat ang sinangag mo, kahit sunog ang itlog, kahit magulo ang buhok mo sa umaga, mahal pa rin kita. Mahal na mahal."

Natawa siya pero may namumuong luha sa mga mata niya. Tumulo ang isang butil ng luha sa pisngi niya at agad ko itong pinunasan.

At doon, sa gitna ng amoy ng bawang at bagong saing, sa maliit naming kusina na puno ng usok, init, at pagmamahalan, hinalikan ko ang noo niya, ang pisngi niya, at ang labi niya, nang dahan-dahan. Walang nagmamadali. Walang kaba. Dahil alam naming pareho, may habang-buhay pa kaming gawin ito. Sa bawat umaga, sa bawat sinangag, sa bawat araw na magkasama tayo bilang mag-asawa.

-----