Masuk"Ito ang almusal mo," sabi ng isang matandang babae na nasa katatapos pa lamang ng kabataan. Nagulat ako dahil akala ko ay wala siyang pakialam sa akin.
"A-ah... sige po," sagot ko habang pilit na ngumingiti. "At nga pala... Amanda po ang pangalan ko, at utos po ako ni Ginoong Marco," sabi niya. Marco? Paano? "Ni... Marco po ba?" tanong ko para makasigurado. "Opo, sa katotohanan po, sinabihan ako ni GinoPananaw ni Gabriel "Pinirmahan mo ba 'yan?" tanong ko, kahit alam kong hindi niya gagawin 'yun. "Opo," sagot niya. Halos bumuka ang bibig ko sa gulat. Pinirmahan niya talaga?! "Tingnan niyo po," sabi niya at iniabot sa akin ang mga papel. Tiningnan ko ito. Sinasabi niya ang totoo. "Maligayang pagdating sa pamilya Sullivan, Ginang Elena," sabi ko habang nakangisi. "Salamat po, Ginoong Sullivan," sagot niya. Sinasabi niya ba talaga ito nang totoo? Hindi ko siya maunawaan... o sadyang napakatanga ko lang para hindi maintindihan kung bakit niya ito ginagawa? Paanong magiging masaya ang isang tao kapag itinakwil siya ng sarili niyang kapatid? Nakatanggap ako ng mensahe. Galing ito kay Marco. Ipinakita ko ito sa kanya. "Kinasusuklaman mo man ako, Elena, tatanggapin ko 'yun. Pero huwag mong dungisan ang pangalan ng mga Adams," — mula kay Marc
Pananaw ni Elena "Edi hayaan mong ipakita ko sa'yo ang pagmamahal mo ngayon, Elena," sabi niya nang sabihin niya ang mga salitang iyon, at nang maunawaan ko ang ibig niyang sabihin, nanginginig ako sa takot. Lumapit siya sa akin at mabilis akong inihiga sa kama. Hindi ako makatayo, pero yumuko siya sa ibabaw ko at nagsimulang halikan ako. Gusto kong pigilan ito. Naku, gusto ko nang sumuka. "G-Gabriel..." sabi ko. Ngumisi siya sa akin. "Tara na, huwag ka nang magtagal. Hubarin mo ang iyong mga damit." Lumawak ang mga mata ko at umiling ako. "H-Hindi... itigil mo na po, G-Gabriel..." Tumingin siya sa akin na may galit at marahas na hinawakan ang baba ko. "BAKIT? MAHAL MO AKO, 'DI BA?!" sigaw niya. "I-I..." "ANO?!" "I-Hindi... hindi kita mahal!" sigaw ko sa huli, at ngumisi siya habang nakikita niyan
Hindi ko dapat palampasin ang anumang bagay na may kinalaman sa akin o sa kanya. Kung hindi ko alam ang lahat, hindi ako makakapagplano ng pagtakas. Sinimulan kong basahin ito. May labing-apat na pahina ito. Pero tumigil ako agad pagkatapos basahin ang mga kasunduan. "Ako, si Christopher Adams, ay itinatakwil ko si Kaitlyn Adams, at buong-laya at ayon sa batas ay inililipat ko ang karapatang pakainin, pagkalooban ng tirahan, at ibigay ang pangangailangan sa kanya; kay Ginoong Daniel Sullivan, ang kanyang asawa. Ako naman, ayon sa karapatan at batas, ay inaangkin na wala nang kinalaman sa kanya, at wala nang pananagutan sa kanya, sa anumang paraan o sitwasyon." Lagda ni Christopher Adams: Napirmahan na. Lagda ni Daniel Sullivan: Napirmahan na. Lagda ni Kaitlyn Sullivan (Adams): [Walang lagda] Nalugmok ako at napaluhod matapos basahin ang lahat ng ito. "I-Ito ba ay..."
Pinakamahirap na Katotohanan Pananaw ni Elena Maaga akong gumising at nag-ayos nang tama. Tiningnan ko siya... gwapo pa rin siya gaya ng dati. Oo, gwapo. Kainis. Nilalagyan na naman niya ng gamot ang inumin ko. "Magandang umaga, mahal," sabi niya habang kumikindat. "Sa kape ko po ba nilagay?" tanong ko. "Oo," sagot niya. "Ahh..." tanging nasagot ko. Ngumisi siya at sinabing sumunod ako sa kanya. "Hindi niyo po dapat nilagyan ng gamot ngayon. Paano po ako makakapagtrabaho nang maayos niyan?" tanong ko. "Nakalimutan ko nga 'yun eh," sagot niya. "At saka, sabihin mo sa lahat ng empleyado dito na kasal tayo... masayang kasal. Nagbago ang isip ko." "Sige po! Siyempre naman, masaya tayong dalawa!" masigla kong sagot. Hindi naman ako nawawalan ng katinuan para sirain ang sarili kong plano. Mahigit
Klub at Inumin Pananaw ni Gabriel Nagbago na siya. Maraming nagbago, lalo na sa paraang ipinapakita niyang mahal niya talaga ako. Hindi ako makapaniwala na ganoon nga ang nararamdaman niya. O... baka naman nagkukunwari lang siya. Gaya ng ginawa ko noon. Pero wala namang magbabago kahit ano pa man, dahil wala naman itong halaga sa akin. Mahal niya man ako o hindi... Bakit ko naman pakialaman 'yun? Nakahiga ako sa tabi niya, at tinawag niya ulit akong "mahal". Napakatanga. Akala ba niya kapag tinawag niya akong ganoon ay titigil na ako sa pagpapahirap sa kanya? O kung ano man ang iniisip niya, wala namang epekto ang lahat ng 'yun... Isang buwan na siyang hindi nakakausap si Marco at medyo nakakap
"Ito ang almusal mo," sabi ng isang matandang babae na nasa katatapos pa lamang ng kabataan. Nagulat ako dahil akala ko ay wala siyang pakialam sa akin. "A-ah... sige po," sagot ko habang pilit na ngumingiti. "At nga pala... Amanda po ang pangalan ko, at utos po ako ni Ginoong Marco," sabi niya. Marco? Paano? "Ni... Marco po ba?" tanong ko para makasigurado. "Opo, sa katotohanan po, sinabihan ako ni Ginoong Sullivan na utos daw po ni Ginoong Marco na ipagluto at ipagsilbi kayo dahil nasugatan po kayo," paliwanag niya. "Salamat," sabi ko. "Walang anuman po," sagot niya at umalis na. Kinain ko ang pagkain. Kaya pala, magkakontak lang naman pala talaga sina Marco at Gabriel. Kahit halata naman na, hindi ko pa rin natanong kay Gabriel kung alam ba niya ang sinabi niyang mangyayari kapag pinakasalan ko siya. Mas mabuti nang hindi ko na lang







