EP9 : BAD FIANCE

S. University

“เฮ้ย!!”

ตอนนี้ผมนั่งเล่นมือถืออยู่ครับอยู่ระหว่างนั่งรออาจารย์ในคลาสแต่อยู่ๆก็มีคนมาฉกมือถือผมออกไปต่อหน้าต่อตาผมนี่รีบลุกขึ้นหันไปมองคนที่ฉกมือถือทันทีด้วยท่าทางที่พร้อมบวกมากใครมันกล้าทำแบบนี้กับผมวะ

“มุนิน”

“ใช่! ฉันเอง”

“เธอมาฉกมือถือฉันไปทำไม เฮ้ๆเธอจะทำอะไรกับมือถือฉัน”

ผมพูดพลางส่งเสียงคุยกับเธออย่างตกใจเมื่อผมเห็นเธอกดยิกๆอะไรสักอย่างที่มือถือผมแถมมุนินยังเร็วเบี่ยงตัวหลบจากการยื้อแย่งมือถือของผมได้อีก

ปึก!!

“โอ๊ะ!!”

ผมร้องออกมาเพราะว่าหลังจากที่มุนินกดอะไรสักอย่างที่มือถือผมแล้วเธอก็ปามือถือใส่ผมติดหน้าอกผมดังปึกเลยดีนะที่ผมคว้ามือถือไว้ทันไม่งั้นมีหวังมือถือผมแตกกระจาย

“วันหลังอย่ามาเสียมารยาทโพสอะไรบ้าๆแบบนั้นแท็กไอจีฉันอีก”

มุนินต่อว่าผมออกมาอย่างเกรี้ยวกราดแววตาที่มองผมราวกับอยากฉีกผมอกเป็นชิ้นๆให้ตายเถอะนี่โกรธขนาดนี้เลยเหรอวะมุนินเวลาโมโหน่ากลัวฉิบหาย

“ตายแล้วชะนีไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้ฟาดงวงฟาดงาทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ละคะลูกสาว”

“หุบปากไปเลยกระเทยอย่ามาหลงผู้ชายจนไม่ลืมหูลืมตา”

“อุ๊ต๊ะ! แรง กระเทยกลัวแล้วจ้า โชคดีนะคะผัวเรื่องนี้มิกกี้จะไม่ยุ่ง”

เชี้ย!!องค์แม่ลงจริงๆครับขนาดมิกกี้พูดปรามก็ยังโดนมุนินเหวี่ยงขนาดนั้นแล้วมิกกี้ตอบกลับมุนินไปอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนที่จะหันมาพูดกับผมแล้วก็ยืนมองเงียบๆ

“เออ! พวกกูก็ไม่ยุ่งเหมือนกันว่ะ เชิญมุนินจัดการมันตามสบายเลยนะจะฆ่าจะแกงจะตบจะตีก็ตามสบายเลยเดี๋ยวพวกเรามาเก็บซากมันเอง”

ไอ้ริวไอ้เพื่อนเวรดูมันพูดเถอะ ไอ้พวกสารเลวนี่ไอ้เพื่อนเลวของผมนี่ก็ไม่ได้ให้กำลังใจกันเลยเวลาแบบนี้ทิ้งกูเฉย

“เรื่องแค่นี้เองทำไมต้องโมโหขนาดนี้ครับที่รัก”

“ที่รักบ้านป้านายสิ!”

“อ่ะๆพูดไม่เพราะอีกแล้วนะคะที่รัก”

“เลิกเรียกฉันแบบนี้สักทีเซอร์เวย์เลิกมาทำตัวแรดๆร่านๆแบบนี้ใส่ฉัน”

“คำก็ร่านสองคำก็ร่านเธอด่าฉันแบบนี้บ่อยไปแล้วนะ”

ตอนนี้ผมเริ่มจะไม่โอเคกับการต่อปากต่อคำของมุนินแล้วครับแล้วตอนนี้เราก็อยู่กันในห้องเรียนขืนยังเถียงยังทะเลาะกันอยู่แบบนี้มีหวังได้ดังไปทั่วมอแน่ๆผมต้องทำอะไรสักอย่างกับแม่ทูนหัวคนนี้ซะละไหนๆก็ไหนๆลากไปเคลียร์สองต่อสองแม่งเลย

หมับ!!

“นี่!! มาจับแขนฉันทำไม”

“ออกมาคุยกันข้างนอกในนี้เกรงใจคนอื่นเขา”

“ไม่ไป!! ฉันไม่มีอะไรต้องคุยต้องเคลียร์กับนายแล้ว”

“แต่ฉันมี!!”

พรึบ!!

พูดจบผมก็ลากแขนให้เธอตามผมมาต้องใช้คำว่าลากเลยละครับมุนินโคตรดื้อบอกให้เดินตามมาคงไม่ยอม

“ว้าย!! ไอ้บ้าไอ้เซอร์เวย์ปล่อยฉันนะฉันไม่ไป”

เห็นไหมขนาดผมฉุดกระชากลากถูแม่คุณยังโวยวายไม่หยุดแถมขืนตัวไม่ยอมเดินตามผมมาอีกผมต้องใช้วิธีการเด็ดขาดกับคนดื้อคนนี้แล้วละครับ

พรึบ!! อึบ!!

“กรี๊ด!! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะไอ้ร่านนายมาอุ้มฉันทำไมปล่อย ๆ สิโว้ยย”

ปึก ปึก ปึก

มุนินทั้งกรี๊ดทั้งโวยวายทั้งดิ้นทั้งทุบตีหลังผมเมื่อผมจัดการอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าแล้วเดินออกมาจากห้องเรียน

“อย่าดิ้นมุนินเดี๋ยวก็ตกหรอก”

“นายก็ปล่อยฉันสิ”

“ไม่!!”

“ไอ้บ้า! ไอ้คนทุเรศปล่อยสิวะ”

ก็ยังโวยวายตลอดทางครับนี่ผมอุ้มเธอเดินมาจะถึงลานจอดรถอยู่แล้วนะเดินผ่านท่ามกลางสายตานับหลายสิบคู่ที่มองมายังผมกับมุนินตลอดทาง

“เอาเลยอยากดิ้น ๆ เลย ยิ่งเธอดิ้นอะไรต่อมิอะไรของเธอก็เสียดสีกับร่างกายฉัน..ฉันยิ่งชอบ”

“กรี๊ดดดด!! ไอ้โรคจิต”

เพี้ยะ!!

“นี่!! กล้าดียังไงมาตีก้นฉันปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”

“ปล่อยแน่แต่ขอเปิดประตูรถก่อน”

“ไม่นะ!! ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น”

ผมเปิดประตูรถแล้ววางคนดื้อลงที่เบาะนั่งข้างคนขับทันทีแล้วก็เอื้อมมือคร่อมร่างเธอไปดึงเข็มขัดมารัดล็อคตัวเธอไว้

“เซอร์เวย์นายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ”

“ทำไมจะไม่ได้ก็เธอดื้อไม่ยอมคุยกันดีๆเองฉันก็ต้องปราบพยศเธอแบบนี้”

ผมพูดกับมุนินตอนนี้หน้าผมแทบจะชนหน้าเธออยู่แล้วเพราะแขนผมคร่อมตัวมุนนินติดที่เบาะนั่งแล้วก้มหน้าคุยกับเธอยิ่งมองหน้าใกล้ๆมุนินโคตรน่ารักเลยว่ะ

“แต่นายไม่มีสิทธิมาทำกับฉันแบบนี้นะ”

“เธอก็ให้สิทธิฉันสิ”

ผมพูดแล้วมองสบเข้าไปในตามุนินแววตามุนินสั่นไหวนิดๆก่อนที่เธอจะเบือนหน้าไปทางอื่นแต่หน้าเธอแดงขึ้นมาซะอย่างนั้นแล้วผมก็พูดประโยคนี้กับมุนินต่อทันที

“ฉันชอบเธอจริงๆนะ”

ตึก ตึก ตึก

โอ้ย!! แล้วทำไมหัวใจฉันมันเต้นแรงแบบนี้กันล่ะเนี่ยอย่าหวั่นไหวเด็ดขาดนะมุนินไอ้บ้านี่มันไว้ใจไม่ได้อย่าหลงเชื่อคำพูดแบบนี้ของมันเด็ดขาด

"ถอยออกไปแล้วเลิกพูดว่าชอบฉันสักที"

"ไม่ถอย แล้วก็ไม่เลิกพูดว่าชอบด้วยเพราะว่าฉันชอบเธอจริงๆไม่ได้แค่พูดมั่วๆ"

"เหอะ! ปากบอกว่าชอบฉันแต่เมื่อวานฉันพึ่งเห็นนายควงแฟนไปชอปปิ้งเนี้ยะนะ"

"หึ"

"ขำอะไร"

"เธอหึงฉันเหรอ"

อึก!! กลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทันนี่ฉันพูดอะไรออกไปคะการที่ฉันพูดแบบนี้เหมือนฉันประชดเลยที่เห็นเขามากับน้ำหวานแล้วมันก็แสดงออกเหมือนหึงเขาเฉยเลยอ่ะ

“ใครจะไปหึงนายกันหลงตัวเอง”

“เธอหึง”

“ไม่ได้หึงนายเลิกมั่นหน้าได้แล้วเซอร์เวย์”

ฉันเกลียดเขาตอนนี้ที่สุดเลย

“โอเคไม่หึงก็ไม่หึงครับ”

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ฉันจะกลับไปเรียน”

“มันเลยเวลาเข้าเรียนมาตั้งหลายนาทีแล้วไหนๆก็ไหนๆละวันนี้เราก็โดดก็แล้วกัน”

เซอร์เวย์ยกแขนข้างที่ใส่นาฬิกาเรือนหรูของเขาขึ้นมาดูแล้วพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยแต่ถามสักคำไหมว่าฉันอยากไปกับเขารึเปล่า

“ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้นเซอร์เวย์แล้วก็ขอพูดตรงๆเลยนะว่านายอย่าพยายามทำแบบนี้กับฉัน ๆ ไม่ชอบผู้ชายแบบนายฉันไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ มากรัก ร่านไปทั่วเหมือนนายเข้าใจไหม”

"แล้วถ้าฉันเลิกเจ้าชู้เลิกใช้ชีวิตร่านๆเหมือนที่เธอว่าเพื่อเธอ...เธอจะยอมเปิดใจให้ฉันไหม”

เซอร์เวย์มองหน้าฉันแล้วก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เขาจะพูดประโยคนี้ออกมาทำเอาฉันอึ้งไปไม่เป็นเลยทีเดียวประโยคแค่นี้ทำไมฉันต้องใจสั่นด้วยล่ะ

"ว่าไง! ถ้าฉันทำได้เธอจะยอมไหม"

"นายทำไม่ได้หรอกแต่ต่อให้นายจะทำได้ฉันก็ไม่คบกับนายอยู่ดี"

"ทำไม"

"ก็เพราะฉัน..ไม่ ได้ ชอบ นาย"

เน้นๆชัดๆทุกคำค่ะพูดตรงๆแบบนี้หวังว่าเซอร์เวย์เขาจะเข้าใจนะคะ

"ฉันทำให้เธอชอบฉันได้ไม่ยากหรอกแค่เธอให้โอกาสฉันได้ลองจีบเธอแล้วเธอก็ระวังหัวใจของเธอให้ดีก็แล้วกัน"

พูดเฉยๆก็ได้จำเป็นต้องขยิบตาใส่ฉันไหมหน้าหมั่นไส้จริงๆเลยแล้วไอ้ความมันหน้ามั่นโหนกแบบนี้ของเขาอีก

"เฮ้อ ทำไมนายเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้นะเซอร์เวย์"

"เธอนั่นแหละที่ไม่ยอมเข้าใจต่างหาก"

ฉันสุดจะทนกับเขาจริงๆค่ะหมดปัญญาจะคุยกับเขาแล้วและดูท่าว่าอีตานี่คงไม่ยอมปล่อยให้ฉันลงจากรถแน่ๆฉันคิดในใจตอนนี้ว่าถ้าเขาเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับเมื่อไหร่ฉันจะวิ่งทันทีเลย

"อย่าคิดที่จะวิ่งหนีลงรถไปเพราะยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นช่วงขาสั้นๆของเธอก้าวสักห้าก้าวก็ยังไม่เท่าฉันก้าวขาแค่ก้าวเดียวไม่เชื่อก็ลองดู"

"จิส์!!"

เขารู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่แต่ที่เซอร์เวย์พูดมาก็ถูกหมดนะฉันวิ่งนี้เขาไม่ได้จริงๆขาหมอนี่ยาวจะตายเขาสูงที่สุดในกลุ่มเขาแล้วตอนนีั้ฉันทำได้แค่เพียงนั่งหน้างออยู่บนรถเฉยๆ

ปัง!!

เซอร์เวย์เข้าไปนั่งฝั่งคนขับแล้วปิดประตูรถลงทันทีพร้อมกับสตาร์ทรถแล้วก็ขับพาฉันออกมานี่เขาไม่คิดจะบอกฉันสักคำรึไงว่าจะพาไปไหน

"นายจะพาฉันไปไหน"

"พาไปเดท"

"ห่ะ!"

"ตกใจอะไรฉันจีบเธออยู่เพราะงั้นฉันก็ควรจะพาเธอไปเดทถูกไหม"

สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านครูพรรณี

ฉันอ่านป้ายสถานที่แห่งหนึ่งที่เซอร์เวย์ขับรถพาฉันมาอย่าบอกนะว่าเขาพาฉันมาเดทที่นี่แล้วคนอย่างเซอร์เวย์ก็ไม่น่าจะรู้จักสถานที่แบบนี้คนอย่างเซอร์เวย์มันต้องผับบาร์ไม่ก็อาบอบนวดมากกว่า

"เธอรออยู่ในรถแปปนะเดี๋ยวฉันลงไปทำธุระแปปหนึ่งแล้วก็อย่าคิดหนีเพราะมือถือกับกระเป๋าเธออยู่กับฉัน"

เซอร์เวย์หันมาพูดกับฉันก่อนที่เขาจะลงจากรถแถมเขาก็ทำอย่างที่พูดด้วยคือการยึดมือถือกับกระเป๋าฉันใส่ไว้ที่เป้ของเขาแล้วฉันจะหนีไปไหนได้เงินก็ไม่มีโทรศัพท์ก็ไม่มีแล้วที่ ๆ เขาพามาก็อยู่ชานเมืองฉันไม่เสี่ยงหนีหรอกอย่างน้อยหมอนี่ก็หน้าไว้ใจกว่าพวกจิกโก้แถวนี้ละมั้งว่าแต่เซอร์เวย์บอกว่ามีธุระที่นี่งั้นเหรอธุระอะไรฉันมองตามก็เห็นเซอร์เวย์หิ้วข้าวของพะรุงพะรังที่เขาพึ่งเปิดเอาข้างหลังรถลงไปด้วยดูแล้วเหมือนพวกขนมอุปกรณ์การเรียนของเล่นเด็กอยากรู้จังว่าหมอนี่กำลังทำอะไรว่าแล้วฉันแอบเดินตามลงไปดูดีกว่า

"สวัสดีครับครู"

ผมเอ่ยทักทายครูพรรณีคุณครูที่ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้

"อ้าว เซอร์เวย์ขนอะไรมาเยอะแยะลูก"

"ของเด็กๆน่ะครับผมซื้อมาฝากแล้วก็มีของครูด้วย"

"ขอบใจมากนะลูก เด็กๆมาช่วยพี่เซอร์เวย์ขนของเร็ว"

หลังจากที่ครูเรียกเด็กๆน้องๆที่อยู่ที่นี้ไม่นานเด็กๆราวสิบคนก็วิ่งมาทางผมอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับพี่"

"หวัดดีเป็นไงเราน้องๆดื้อไหม"

"ก็มีบ้างครับแต่บอยเอาอยู่"

พูดจบเด็กผู้ชายที่คุยกับผมก็พาพรรคพวกมาขนของที่ผมเอามาไปเก็บเด็กคนที่ผมคุยด้วยชื่อบอยครับเป็นพี่ใหญ่ที่สุดของที่นี่เขามีหน้าที่คอยดูแลน้องๆช่วยครูหลังจากที่รุ่นพี่หรือเรียกว่าพี่คนโตของพวกเค้าที่เคยอยู่ที่นี่มีคนใจดีเอาไปชุบเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อนบอยก็เลยกลายเป็นพี่คนโตของที่นี่ไปเลย

"พี่สาวมาหาครูเหรอครับ"

"ใครมาเหรอบอย"

พอบอยพาน้องๆเดินออกไปอยู่ๆเขาก็พูดกับใครคนหนึ่งที่หน้าบ้านพอครูได้ยินก็เดินออกไปดูผมก็เลยเดินตามออกมาแล้วก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นคือมุนิน

"หนู! มีธุระอะไรรึเปล่าจ๊ะ"

"เออคือ.."

"เธอมากับผมครับครูชื่อมุนิน"

พอครูถามมุนินก็เกิดติดอ่างขึ้นามาทันทีสงสัยตกใจที่มีคนมาเจอผมเดาว่ามุนินคงกะจะแอบตามผมเข้ามา

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีจ๊ะหน้าตาสวยน่ารักเชียวเป็นแฟนเซอร์เวย์หรอลูก"

"ปะ.."

"ใช่ครับครูแฟนผมเอง"

"เหมาะสมกันมากเลยลูกหนูมุนินครูฝากเซอร์เวย์ด้วยนะเซอร์เวย์ของครูเป็นคนดีเห็นเขามีแฟนน่ารักอย่างหนูมาคอยดูแลครูเห็นแล้วก็สบายใจ"

ให้ตายเถอะฉันยังไม่ทันจะตอบอะไรครูเซอร์เวย์ก็ชิงตอบซะก่อนแถมเดินมาโอบไหล่ฉันไว้ต่อหน้าต่อตาคุณครูอีกครั้นฉันจะปฏิเสธก็คงไม่ทันเพราะครูเล่นพูดออกมาแบบนี้อีกขืนปฏิเสธก็เหมือนเป็นการทำให้ครูเขาเสียหน้า

"งั้นวันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับจะพามุนินไปเดทสักหน่อย"

"ตามสบายเลยลูกว่างๆก็มากันใหม่นะ"

"ครับ..สวัสดีครับครู"

"สวัสดีค่ะ"

สุดท้ายก็คงปล่อยให้คุณครูเขาเข้าใจผิดแบบเลยตามเลยสินะ

"อยากถามอะไรฉันไหม"

"นี่หน้าฉันแสดงออกว่าอยากเผือกขนาดนั้นเลยเหรอ"

พอมาถึงที่รถเซอร์เวย์ก็ถามฉันออกมาฉันดูอยากเผือกจริงๆสินะไหนๆก็เปิดปากมาขนาดนี้ฉันก็ถามเลยแล้วกันความจริงก็ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่หรอกนะ

"นายมาทำอะไรที่นี่เหรอ"

"เอาของมาให้เด็กๆน่ะ"

"สร้างภาพปะเนี้ยทำเป็นพาฉันมาเพื่ออยากสร้างภาพมุมดีๆให้ฉันเห็นรึเปล่า"

ด้วยความปากไวฉันก็ถามเขาออกไปทันทีในสิ่งที่ฉันคิดตอนนี้มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้จริงๆนะนอกจากเซอร์เวย์จะสร้างภาพถึงจะเนียนจนฉันเกือบคล้อยตามก็เถอะไม่รู้ไปจ้างคุณครูเท่าไหร่คุณครูถึงแสดงได้เนียนเบอร์นั้น

ป๊อก!!

"โอ้ย!! นายมาดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย"

พอฉันถามเขาก็เอามือมาดีดหน้าผากฉันจนมันเจ็บจี๊ดขึ้นมาเลย

"เธอจะมองฉันดีๆคิดถึงฉันในแง่ดีสักสิบนาทีไม่ได้รึไง"

"โหย!! ยากอ่ะ"

"เธอนี่มัน!"

"อะๆๆฉันจะยอมฟังนายโม้ต่ออีกนิดก็ได้นายรู้จักสถานที่แบบนี่ได้ไง"

"ไม่มีใครไม่รู้จักแหล่งที่มาของตัวเองหรอกนะมุนิน"

เซอร์เวย์ตอบฉันกลับมาด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งแล้วในตาเขาก็ดูเศร้าลง แหล่งที่มาของตัวเองงั้นเหรออย่าบอกนะว่า คือตอนนี้ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยสายตาที่คาดไม่ถึง

"ฉันเคยอยู่ที่นี่"

เซอร์เวย์เงียบไปพักหนึ่งแล้วก็พูดคำนี้ออกมาส่วนฉันตอนนี้ก็อึ้งสิคะฉันงงไปหมดแล้วคุณชายไฮโซอย่างเซอร์เวย์เนี่ยนะจะเคยอยู่ที่นี่

"นะ...นายหมายความว่า"

"ฉันเป็นเด็กกำพร้าของที่นี่"

โอ้ มายด์ ก๊อต นี่ถ้าเป็นเรื่องจริงชีวิตเซอร์เวย์ยิ่งกว่าละครหลังข่าวอีกนะคะเนี่ย

"นายล้อฉันเล่นปะเนี้ย"

"เธอจะไปถามคุณอัมราม๊าฉันก็ได้นะเพราะท่านคือคนใจดีที่มารับฉันไปเลี้ยง"

"แล้วทำไมนายถึงบอกฉันเรื่องนี้ล่ะไม่กลัวฉันแฉนายเหรอ"

"ไม่เห็นต้องกลัวเพราะความจริงก็คือความจริงไม่มีใครลบกำพืดของตัวเองได้หรอกแต่ที่ฉันบอกเธอเพราะฉันอยากให้คนที่ฉันอยากใช้ชีวิตคู่ด้วยรู้จักที่มาที่ไปของฉัน"

ตึก ตึก ตีก

คนที่อยากใช้ชีวิตคู่ด้วยงั้นหรอบ้าไปแล้วเค้าต้องบ้าไปแล้วแน่ๆพูดแบบนี้มันไม่ดีต่อหัวใจที่เต้นแรงของฉันตอนนี้เลย

"เธอรังเกียจไหมที่เด็กกำพร้าอย่างฉันจะจีบนางฟ้าอย่างเธอ"