EP7 : BAD FIANCE

“เซทสุดท้ายละรอบนี้ขอแบบหวานๆเลยนะสองคนหันหน้าเข้าหากันโอเคๆแบบนั้นแหละน้องมุนินขยับเข้าไปใกล้เซอร์เวย์อีกนิดครับโอเคดีมาก เซอร์เวย์ยกแขนขึ้นมาโอบน้องมุนินไว้ นั่นแหละสวย”

แชะ!! แชะ!! แชะ!!

เสียงเฮียภูผาดังสลับกับเสียงกดซัตเตอร์ที่ถ่ายรูปผมกับมุนินอยู่ครับบอกเลยว่าฟินครับผมโคตรฟินหลังจากที่ทุกคนตกลงเป็นเสียงเดียวกันให้ผมถ่ายงานนี้คู่กับมุนินแทนไอ้นายแบบนั่นตอนนี้ผมถ่ายกันมาจนถึงเซทสุดท้ายแล้วก่อนหน้านี้ผมได้ทั้งกอดทั้งอุ้มทั้งโอบมุนินตามสไตล์แฟชั่นคู่รักอยากตบรางวัลให้เฮียภูผาจริงๆเลยครับที่คอยบอกท่าทางให้ผมได้อยู่อิงแอบแนบชิดกับมุนินขนาดนี้พูดไปก็เสียดายถ่ายไปแปปๆก็มาถึงเซทสุดท้ายซะละยังกอดไม่อิ่มเลย

“นี่!! นายไม่จำเป็นกอดฉันแน่นขนาดนี้ก็ได้ป่ะ”

นี่ก็อีกคนตั้งแต่เริ่มถ่ายมาก็บ่นก็จิกกัดด่าว่าผมอยู่แบบนี้ผมแค่ทำตามหน้าที่เองแต่มุนินก็ยังดื้อยังงอแงยุกยิกขัดขืนตลอดเวลาที่ถูกผมกอด

“ไม่ได้!! ก็ตากล้องเขาสั่งมาแบบนี้ถ้าเธออยากให้งานเสร็จไวก็ยอมๆไปก่อนเถอะน่า”

ผมตอบกลับเธออกไปในตอนที่กำลังจะจัดท่าทางตามที่เฮียภูผาสั่ง

“เอาล่ะรูปสุดท้ายขอเหมือนสองคนกำลังจะจูบกันนะ”

“ห่ะ!! จูบเหรอคะ”

อะไรจะตกใจขนาดนั้นแม่คุณแค่จูบเองมุนินถึงกับถามกลับขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเฮียภูผาบอกแบบนี้แต่ผมนี่สิตาลุกวาวเป็นประกายแวววับเลยครบ

"อย่าพึ่งตกใจครับไม่จูบจริงแค่เอาปากใกล้ๆกันแตะๆกันแค่นั้นเองที่เหลือเดี๋ยวพี่ใช้มุมกล้องเอา"

"ปากต้องโดนกันด้วยเหรอคะ"

มุนินนี่ก็เริ่มเยอะนะครับจะอะไรนักหนาแค่ปากแตะกันเองทำไมต้องแสดงท่าทางรังเกียจผมขนาดนี้ด้วยวะผมไม่ได้เป็นตัวเชื้อโรคนะ

"ก็นิดๆครับน้องมุนินติดอะไรรึเปล่าเหมือนว่าเซทก่อนที่ถ่ายกับนายแบบเน็ตไอดอลที่พี่เคยถ่ายให้ก็มีถ่ายคล้ายแบบนี้นะตอนนั้นน้องมุนินก็ไม่เห็นมีปัญหา"

ห่ะ!! เคยถ่ายแบบปากแตะกันแบบนี้กับคนอื่นด้วยเหรอไอ้สัสนั่นเป็นใครว่ะให้ตายเถอะคอยดูนะถ้าผมจีบมุนินติดเมื่อไหร่อย่าหวังว่าผมจะให้รับงานแบบนี้อีกเลย

"ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่หนูค่ะแต่มันอยู่ที่นายนี่ต่างหาก"

อ้าว!! กลายเป็นผมซะงั้นผมไม่ได้มีปัญหานะผมทำได้หมดจูบจริงจูบเล่นผมพร้อมพลีกายเลยครับตอนนี้

"เซอร์เวย์มึงมีปัญหาอะไรไหม"

"ไม่มีนะเฮียผมได้หมดจะกอดจะจูบผมพร้อม"

ผมตอบออกไปพลางแสยะยิ้มใส่มุนินไปหนึ่งที

"มันไม่ใช่ปัญหาแบบนี้ค่ะปัญหาคือหนูรังเกียจไอ้ร่านนี่"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้ร่านหรอ! มึงนี่นะฉายาแต่ละอย่างดีๆทั้งนั้นเลยนะเซอร์เวย์"

เฮียภูผาถึงกับหัวเราะขึ้นมาทันทีก่อนที่จะหันมาพูดล้อผมเฮียนะเฮียทำเป็นมาว่าผมร่านเฮียผาก็ธรรมดาที่ไหนสับรางยิ่งกว่าพวกผมอีก

"แต่ก็เอาเถอะค่ะ งานก็ส่วนงานรีบถ่ายจะได้จบๆไปหนูเหม็นขี้หน้านายนี่จะแย่อยู่แล้ว"

โอ้โห!! แม่คุณอะไรจะรังเกียจผมขนาดนี้วะผมว่าหลังเสร็จงานผมต้องนั่งจับเข่าคุยกันกับมุนินสักหน่อยละ

ให้ตายเถอะหลังเสร็จงานนี้แล้วฉันต้องหมดแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อโรคกี่ขวดถึงจะล้างเนื้อล้างตัวฉันได้หมดกันละเนี้ยะอย่าว่าฉันเยอะอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะคะเรื่องแบบนี้มันน่ากลัวค่ะถึงHIVมันไม่ได้ติดกันทางการสัมผัสภายนอกแบบนี้ก็เถอะแต่ทุกคนต้องเข้าใจฉันนะว่าภาพที่ฉันเห็นตอนหมอนี่ลวงควักแถมมาขึ้นคร่อมขึ้นขี่กันต่อหน้าต่อตาวันนั้นภาพมันอุบาถอุจาดตาเกินกว่าที่สาวบริสุทธิ์อย่างฉันจะรับไหวจริงๆค่ะมันมั่วเกินไปลูกเขาเมียใครกูไม่สนงี้ ฉันทนนายนี้ได้มาถึงตอนนี้ถือว่าที่สุดแล้วค่ะ

"เอาละสองคนพร้อมนะ"

พร้อมไม่พร้อมก็ต้องพร้อมแล้วล่ะค่ะตอนนี้ทุกคนเล่นมองเล่นกดดันมาขนาดนี้ถ่ายๆซะให้มันเสร็จๆไป

"เซอร์เวย์เชยคางน้องมุนินขึ้นมานิดนึง โอเคๆแล้วมึงก็ก้มลงมา"

ใกล้เกินไปแล้วนะอี้ปากจะโดนปากฉันแล้ว

"น้องมุนินอย่าหลับตาครับ"

โอ้ย!! ก็ฉันไม่อยากมองหน้านายนี่ใกล้ๆนี่น่า

"ลืมตาสิเธอไม่อยากให้งานเสร็จเร็วรึไงหรือว่าเธอชอบที่ได้อยู่ใกล้ๆฉันแบบนี้"

พรึบ!!

ลืมตาอย่างไวเลยค่ะฉันไอ้บ้านี่ไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนใครมันอยากใกล้กับนายกันแล้วทำไมต้องมาพูดชิดริมฝีปากฉันขนาดนี้ด้วย

"ไม่ได้ว่ะ! มุมกล้องไม่ได้ปากโคตรห่างเอางี้เอาปากแตะกันนิดนึงนะแปปเดียวเดี๋ยวพี่จะกดซัตเตอร์รัวๆเลย"

เสียงพี่ภูผาดังขึ้นมาอีกครั้งเอาก็เอาจะได้เสร็จๆ

"ขอโทษนะ"

"รีบทำเถอะน่าจะได้เสร็จๆ"

ก็ยังดีค่ะที่นายนี่ยังพอมีมารยาทขอโทษขอโพยฉันก่อน

"เอาล่ะกล้องพร้อมแสงได้ละเซอร์เวย์ก้มลงไปแตะปากน้องมุนินเลย"

จุ๊บ!!

แชะ!! แชะ!! แชะ!!

"ดีๆค้างไว้ก่อนนะแช่ไว้ก่อนแล้วสองคนมองตากันด้วยสบตากันโอเคมุมนี้สวยมาก"

แชะ!! แชะ!! แชะ!!

ตึก!! ตึก!! ตึก!!

ทำไมใจฉันเต้นแรงแบบนี้ล่ะแล้วอีตานี่จำเป็นต้องมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ไหมไม่นะห้ามเขินนะมุนินห้ามเขินเด็ดขาดแล้วทำไมต้องแช่ปากค้างไว้ด้วยล่ะฉันรู้สึกเหมือนเซอร์เวย์กดน้ำหนักลงมาที่ปากเยอะขึ้นนะตอนนี้

"โอเคครับเรียบร้อย"

จุ๊บ!!

"อ่ะ!! นี่นาย"

"ปากเธอหวานดีนะ"

ไอ้คนบ้าคนฉวยโอกาสฉันยืนสตั้นเอามือจับปากตัวเองอยู่เพราะเมื่อกี้ตอนที่พี่ภูผาบอกว่าเสร็จแล้วเซอร์เวย์ผละออกนิดนึงแล้วก็ก้มลงมาจุ๊บปากฉันใหม่อีกรอบฉันไม่รู้ว่ามีใครเห็นรึเปล่านะแถมไอ้บ้านี่ยังมาพูดว่าปากฉันหวานพร้อมขยิบตาใส่อีกและก็เดินออกไปทิ้งฉันให้ยืนนิ่งๆอยู่แบบนี้ เซอร์เวย์นายจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะไอ้บ้าเอ้ย

ฟินครับฟินอะไรอย่างงี้ก็ไม่รู้ผมจูบกับผู้หญิงมาก็เยอะทั้งจูบทั้งดูปากแลกลิ้นก็เคยทำมาหมดแล้วแต่ก็ไม่ยักกะฟินกับอีแค่จุ๊บปากแตะกันเบาๆกับมุนินแบบนี้ผมยอมรับเลยว่าตอนที่ปากแตะกันแล้วเฮียภูผาสั่งให้ผมกับมุนินมองตากันใจผมเต้นแรงแทบทะลุออกมาผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลยนะใจมันสั่นๆหน้าก็ร้อนๆหรือว่าผมจะตกหลุมหลงเสน่ห์มุนินเข้าแล้วจริงๆ

“อร้ายยย!! คุณเซอร์เวย์วันนี้ทำได้ดีมากเลยนะคะถ้าไม่รู้จักกันก่อนพี่เอมี่คงคิดว่าเป็นนายแบบมืออาชีพนะคะเนี้ยะ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

ในขณะที่ผมยืนคิดเรื่องมุนินอยู่ในห้องแต่งตัวพี่เอมี่ช่างแต่งหน้าก็เดินเข้ามาทักทายผมด้วยประโยคนี้ผมก็ตอบกลับเธอไปอย่างถ่อมตัวแล้วสายตาผมก็เหลือบไปเห็นมุนินที่เดินตามเข้ามากำลังเบ้ปากใส่ตอนที่พี่เอมี่เค้าชมผม

“พี่พูดจริงๆค่ะเมื่อกี้นี้พวกพี่ที่ยืนดูกันอยู่ถึงกับยืนฟินจิกมือกันเลยนะคะตอนที่คุณน้องทั้งสองถ่ายแบบกันพ่อคุณแม่คุณทั้งสองฟิสิกส์เคมีชีวะของน้องๆเข้ากันจริงๆค่ะมันเข้ากันเหมาะสมกันจนพี่นี้จิ้นไปถึงไหนต่อไหนแล้วถ้าน้องสองคนเป็นแฟนกันจริงๆก็คงเฟอร์เฟคมากๆเลยนะคะ”

“พี่เอมี่! อย่าจิ้นอย่ามโนอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะเลิกคิดเรื่องนี้ไปได้เลยหนูไม่อยากโดนบรรดาผู้หญิงทั้งหลายของนายนี่มาดักตบเอา”

มุนินพูดกับพี่เอมี่ขึ้นมาทันทีที่พี่เขาพูดแบบนั้นแถมยังพูดซะเวอร์ผู้หญิงของผมที่ไหนจะมาตบเธอกันถึงจะมีจริงๆคิดเหรอว่าผมจะยอม

“แหม่ๆคุณน้องก็รีบดับฝันพี่จริงๆเลยนะคะดูสิคุณน้องเซอร์เวย์เขายังไม่ว่าอะไรสักคำ”

“ผมจะว่าอะไรล่ะครับเพราะลึกๆแล้วผมก็อยากให้เป็นจริงเหมือนที่พี่เอมี่มโนเหมือนกัน”

ในเมื่อโอกาสหยอดมาแล้วผมก็ไม่รอช้าครับรีบใช้โอกาสนี้ตอนที่พี่เอมี่พูดเปิดทางให้รีบพูดหยอดมุนินไปทันทีถึงจะพูดหยอกๆตอดเล็กตอดน้อยแบบนี้แต่ผมก็คิดจริงนะครับ

“กรี๊ดดด!! น้องเซอร์เวย์พูดแบบนี้หมายความว่าไงคะเนี้ยอย่าบอกนะว่าน้องเซอร์เวย์ชะ…”

“พอเถอะค่ะพี่เอมี่อย่าพูดเรื่องอะไรที่เป็นไปไม่ได้ค่ะ ส่วนนายหุบปากแล้วอย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อบ้าๆบอๆแบบนี้ให้คนอื่นเข้าใจผิดอีก”

พี่เอมี่พูดไม่ทันจบมุนินก็พูดแทรกขึ้นมาทันทีอะไรจะชอบพูดตัดบทตอนคนอื่นคุยกันแบบนี้นะผู้หญิงคนนี้ไม่ได้การผมต้องพูดอะไรสักอย่างในเมื่อมีโอกาสผมก็จะรุกต่อไม่รอแล้ว

“พูดบ้าๆอะไรก็ฉันพูดความจริง”

ผมพูดแบบนี้ออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปประจัญหน้ามุนินใกล้ท่ามกลางสายตาของพวกพี่เอมี่ที่ยืนดูอยู่ก็ดีครับคนเยอะยิ่งดีผมจะได้มีพยานตอนที่ผมบอกอะไรบางอย่างหับเธอ

“ความจริงบ้าบออะไรของนาย”

มุนินฟึดฟัดถามผมขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะตอนนนี้ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปากผมจะชิดหูเธออยู่แล้วและผมก็กระซิบที่ข้างหูมุนินเบาๆให้พอได้ยินกันแค่สองคน

“ก็ความจริงที่ฉัน…ชอบเธอไง”