EP6 : BAD FIANCE

“อร้าย!! อะไรยังไงคะไหนคุณน้องบอกไม่มีอะไรแต่ทำไมคุณเซอร์เวย์ถึงออกตัวว่าสนใจคุณน้องขนาดนี้คะ”

หลังจากที่เซอร์เวย์พูดจบเขาก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่ในดงของพี่ๆทีมงานที่ต่างอยากค้นหาความจริงจากฉันแล้วพี่เอมี่ก็เป็นคนถามขึ้นมา

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่เอมี่ปกติตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเซอร์เวย์ก็ชอบพูดแกล้งแหย่หนูแบบนี้ประจำอยู่แล้ว”

“งั้นก็สรุปว่าคุณน้องกับคุณเซอร์เวย์รู้จักกัน”

ฉันพยักหน้ารับพี่เอมี่แล้วส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้พี่เขา

“แล้วตอนแรกทำเป็นไม่รู้จักกันนะคะ”

“ก็หนูไม่รู้จริงๆค่ะว่าคุณเซอร์เวย์ลูกชายคนเล็กของคุณป้าอัมราจะเป็นเซอร์เวย์คนเดียวกันกับเพื่อนที่เรียนกับหนูพอดีหนูไม่ค่อยสนใจเรื่องส่วนตัวประวัติครอบครัวของอีตานี่เท่าไหร่”

ฉันตอบพี่เอมี่ไปตามความจริงก็จริงอ่ะฉันไม่สนใจอะไรเขาจริงๆนะไม่อยากรู้

“พี่ว่าคุณเซอร์เวย์ต้องชอบหนูแน่ๆค่ะลูกสาว”

“ไม่หรอกค่ะเขาชอบแกล้งพูดแบบนี้กับหนูเป็นปกติอยู่แล้วอีกอย่างสาวๆของเขาเยอะจะตายเปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำกันเลยสักวัน”

ฉันตอบพี่เอมี่ออกไปเพราะไม่อยากให้พี่เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

“พูดไปก็เสียดายถ้าเกิดว่าเป็นแบบนั้นจริงๆพี่ว่าหนูกับคุณเซอร์เวย์ดูเคมีเข้ากันมากๆเลย”

“โอ้ย!! ไม่ไหวหรอกค่ะหนูไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้แล้วร่านๆอย่างเซอร์เวย์หนูขอบายเลยค่ะพี่เอมี่เลิกชงเลิกจิ้นได้เลยค่ะ”

ฉันรีบพูดดับฝันพี่เอมี่ทันทีที่เห็นว่าพี่แกเริ่มมโนไปไกล

“งั้นเดี๋ยวเราจะถ่ายเดี่ยวน้องมุนินก่อนระหว่างรอนายแบบก็แล้วกันมันจะได้ไม่เสียเวลาเพราะตอนนี้คุณภูผามาแล้วทุกคนเตรียมตัวเลยครับ”

เสียงพี่ที่เป็นคนดูแลงานนี้พูดขึ้นมาทุกคนต่างพากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองดีนะที่ตากล้องเป็นพี่ภูผาพี่ชายของนาวาซึ่งฉันก็เคยถ่ายกับพี่เขามาบ้างแล้วก็เลยไม่ค่อยเกร็ง

“เริ่ด!! สวยเริ่ดมากค่ะคุณน้องชุดนี้ตัดกับผิวคุณน้องจริงๆนี่ถ้าเครื่องเพชรมาอยู่บนตัวนะรับรองหนูเจิดจรัสแน่ๆค่ะลูกสาว”

“พี่เอมี่ก็ชมเกินไปค่ะ”

“ไม่เกินหรอกค่ะก็หนูสวยจริงๆไปค่ะไปยืนหน้าเซทพี่จะได้ดูแสงด้วยว่าต้องเติมหน้าเติมปากอะไรอีกไหม”

พูดจบพี่เอมี่ก็พาฉันเดินออกไปยืนให้ทีมงานเช็คแสงพอเดินออกไปฉันก็เห็นเซอร์เวย์นั่งมองมาทางฉันด้วยสายตาแปลกๆ ดูเขาอึ้งๆ นะที่เห็นฉันอย่าบอกนะว่าหมอนี่มองหน้าอกฉันน่ะไอ้คนทุเรศถ้าจะจ้องขนาดนี้

แม่ง!!ผมถึงกับตะลึงไปเลยครับโคตรสวยมุนินเดินออกมาในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปเรียบหรูแต่โคตรดูดีเลยครับสวยจนผมอยากเก็บไว้ดูคนเดียวผมไม่รู้ว่าผมมองมุนินนานแค่ไหนรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกใครบางคนมาสะกิด

“อ้าว! เฮียหวัดดีครับ”

เฮียผานั่นเองครับพี่ชายนาวามันที่ผมเคยบอกว่าเป็นเจ้าของสตูดิโอแถมพ่วงตำแหน่งตากล้องมือทองอีกด้วย

“ไงมึง! มองนางแบบตาเยิ้มเลยนะถูกใจเหรอ”

“แม่ของลูกเลยล่ะเฮีย”

ผมตอบเฮียภูผาออกไปด้วยความจริงใจผมคิดแบบนี้จริงๆครับผมว่าผมหลงเสน่ห์มุนินแล้วจริงๆว่ะ

“ขนาดนั้นเลยแต่น้องคนนี้เรียนที่เดียวกับพวกมึงไม่ใช่เหรอ เฮียว่าเฮียจำไม่ผิดนะเพราะเคยถ่ายงานกับน้องเขาหลายครั้งละ”

“ใช่! เพื่อนกันเรียนห้องเดียวกัน”

“นี่พวกมึงนี่กะจะเครมเพื่อนกันทั้งก๊กเลยไงได้ข่าวว่าไอ้นาวามันสนใจเพื่อนที่เรียนด้วยกันหนิ”

“คงงั้นแหละเฮียแต่ของไอ้วาผู้หญิงเขาชอบมันมานานแล้วแต่มันแม่งไม่รู้ตัวว่ามันก็ชอบเขาปล่อยเวลาล่วงเลยมาเป็นปีๆ พอตอนนี้มีนเขาเริ่มมีคนมาจีบมันก็เกิดหวงก้างขึ้นมาส่วนคนนี้มุนินของผมเธอแม่งไม่ชอบขี้หน้าผมว่ะเฮียท่าจะยาก”

ผมตอบเฮียผาออกไปอย่างอ่อนใจ มันก็จริงนะครับมุนินยิ่งติดภาพที่ผมดันทำเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นอีกไม่รู้ว่าผมจะเอาชนะใจเธอได้ยังไงแค่คิดจะจีบก็หมดสิทธิแล้ว เลยต้องค่อย ๆ อ่อย ค่อย ๆ ตอดไปเป็นวันๆนี่แหละ

“คนอย่างมึงมีด้วยเหรอวะจีบผู้หญิงยาก”

“กับคนอื่นสบายเฮียแต่กับคนนี้แม่งยากจริง ๆ ว่ะ”

“พยายามหน่อยโว้ยอยากได้ของดีต้องพยายามไอ้น้อง สวย ๆ อย่างน้องคนนี้ขืนช้าโดนหมาคาบไปแดกแน่ไปละเดี๋ยวเฮียไปเซทกล้องก่อน”

“ตามสบายครับเฮีย”

พอเฮียผาเดินไปผมก็นั่งคิดตามคำพูดของเฮีย ไม่ได้ๆ ผมจะให้ใครมาจีบมุนินตัดหน้าผมไม่ได้ยิ่งในมอมุนินยิ่งดังๆอยู่วันๆเห็นมีแต่คนมาขายขนมจีบไม่ได้การผมต้องทำอะไรสักอย่าง

"คุณเซอร์เวย์ครับทีมงานจะใช้เครื่องเพชรชุดแรกแล้วครับ"

"อ่อ! ครับ"

ในขณะที่ผมนั่งมองมุนินไปพลางคิดอะไรไปพลางๆ ผู้ช่วยของเฮียซันที่ส่งมาช่วยงานผมก็เดินมาเอาเครื่องเพชร

"เดี๋ยวครับ! ผมเอาไปใส่ให้นางแบบเองดีกว่า"

"ได้ครับ"

ตอนที่ผมกำลังจะยื่นเครื่องเพชรให้กับผู้ช่วยผมก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และนี่ก็เป็นวิธีการที่จะได้เข้าใกล้มุนินอย่างเนียนที่สุดพอผมบอกผู้ช่วยเสร็จผมก็เดินตรงไปยังจุดที่มุนินยืนโพสท่าอยู่หน้ากล้องกับเฮียผาอยู่

"เดี๋ยวผมใส่เองครับ"

ผมบอกทีมงานที่ยืนรอรับเครื่องเพชรจากผมเพื่อที่จะไปใส่ให้มุนินเอง

"แหม่ๆๆ กลัวเพชรหายเหรอวะคุณเซอร์เวย์"

นั่นไงเฮียผาเล่นผมละแซวมาได้ผมรู้หรอกนะว่าเฮียแกรู้ว่าผมทำแบบนี้ทำไมผมไม่ตอบอะไรเฮียแกได้แต่ส่งยิ้มกวน ๆ ไปให้แทน

"เดี๋ยวฉันใส่ให้"

"ความจริงนายไม่จำเป็นต้องทำเองแบบนี้ก็ได้มั้งเซอร์เวย์ฉันว่านายไปนั่งดูในฐานะผู้บริหารดีกว่าไหม"

อีกละคุณมุนินคนสวยของผมแค่ผมเดินไปใกล้เธอก็วีนใส่ผมรัวๆเป็นชุด

"ทำไมล่ะ ก็ฉันอยากเป็นคนใส่ให้เธอเอง"

"กลัวคนฉกเพชรรึไงถึงไม่ไว้ใจให้ใครถือน่ะ"

"เปล่า! ที่ฉันอยากใส่ก็เพราะว่าฉันอยากเห็นความสวยของเธอใกล้ๆต่างหากเธอสวยมากนะมุนินสวยจนฉัน.."

"จิส์!! จะใส่ก็รีบใส่สิพูดมากอยู่ได้"

ผมยังพูดไม่ทันจบมุนินก็รีบพูดแทรกผมขึ้นมาแต่ผมแอบสังเกตเห็นว่ามุนินเหมือนกำลังเขินผมอยู่ผมไม่ได้คิดไปเองนะผมเห็นแบบนั้นจริงๆ ว่าแล้วผมก็หยิบสร้อยเพชรออกกจากกล่องแล้วเดินอ้อมไปยืนซ้อนมุนินทางด้านหลังแล้วผมก็เอื้อมมือที่ถือสร้อยไว้ไปด้านหน้าในท่าเหมือนผมโอบเธออยู่มันก็เหมือนเวลาที่พระเอกในละครเขาจะใส่สร้อยให้นางเอกนั่นแหละครับฟิวส์เดียวกันเลยผมนี่แม่งโคตรฟินที่ได้ใกล้ชิดมุนินขนาดนี้ที่สำคัญตัวมุนินหอมมากผิวขาวเนียนอมชมพูกับกลิ่นกายหอมๆของเธอทำผมแทบคลั่งผมไม่เคยได้กลิ่นหอมๆแบบนี้จากผู้หญิงคนไหนมันช่างน่าหลงใหลจริงๆ

ฟืด!!

“อ๊ะ!! ทำบ้าอะไรของนายทำไมต้องยื่นหน้ามาคลอเคลียใกล้ฉันแบบนี้แล้วเป็นบ้าอะไรมาทำจมูกฟืดฟาดนี่นายกำลังคิดหื่นๆ กับฉันอยู่ใช่ไหม”

“ก็ตัวเธอหอมอ่ะหอมจนฉันอดใจไม่ไหว”

ผมไม่สนใจที่เธอบ่นหรอกครับผมพูดคำนี้ออกไปแทนมือผมก็พยายามปิดตะขอสร้อยไปด้วยโดยไม่สนว่าตอนนี้มุนินโมโหผมแค่ไหน

“นี่!! นายอย่ามาพูดลามกแบบนี้กับฉันนะ”

“ลามกอะไรแค่บอกว่าเธอตัวหอม”

“ใส่เสร็จแล้วก็ถอยออกไปเลยอย่ามาเนียนแต๊ะอั้งฉันนะ”

ทันทีที่เห็นว่าผมใส่สร้อยให้เธอเสร็จแม่คุณก็โวยขึ้นมาทันทีผมก็เลยจำใจต้องปล่อย

“ปล่อยก็ได้แต่ก่อนปล่อยฉันมีอะไรจะบอก”

“อะไร!!”

“ใส่น้ำหอมกลิ่นนี้บ่อยๆ นะ…ฉันชอบ”

บ้าบอ!! เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คนบ้าอยู่ดีๆ มาพูดแบบนี้กับฉันไอ้โรคจิตของแท้เลยจริงๆหมอนี่ หลังจากที่เซอร์เวย์พูดไร้สาระแบบนี้กับฉันเขาก็เดินออกไปฉันก็เริ่มโพสท่าให้พี่ภูผาถ่ายจนจบเซทเดี่ยวของฉัน

“ทุกคนคะเกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะคือนายแบบของเราเกิดอุบัติเหตุค่ะวันนี้คงมาถ่ายให้เราไม่ได้”

พี่ทีมงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาแจ้งจนทำเอาทุกคนเริ่มวิตกเพราะไม่รู้จะไปหานายแบบจากไหน

“เอาไงดีครับคุณเซอร์เวย์เรายกกองไปก่อนดีไหมครับเซทคู่ค่อยถ่ายกันวันหลัง”

ผู้ช่วยของเซอร์เวย์เสนอขึ้นมา

“ไม่ต้องครับถ่ายวันนี้ให้เสร็จไปเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

แต่เซอร์เวย์กลับไม่เห็นด้วยแถมยังบอกให้ถ่ายต่ออีกปล้วจะไปหานายแบบจากไหนที่สำคัญฉันได้ยินมาว่านายแบบคนนี้เป็นดาราคนโปรดของคุณป้าอัมราด้วย

“แต่ว่าเราไม่มีนายแบบนะเว้ยจะถ่ายต่อได้ยังไง”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเฮียเดี๋ยวผมจัดการเอง”

เซอร์เวย์ตอบพี่ภูผาที่ถามขึ้นมาอย่างจริงจังฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะแก้ปัญหายังไง

“คุณรัฐผมจะเปลี่ยนนายแบบ”

เซอร์เวย์หันไปบอกกับผู้ช่วยของเขา

“แต่ว่า..”

“ไม่มีแต่ครับผมจะเปลี่ยน”

“คุณเซอร์เวย์ครับแต่คนนี้คุณหญิงท่าน…”

“ไม่ต้องห่วงครับคุณรัฐผมรับรองว่านายแบบที่จะมาถ่ายแทนไอ้ดารานั่นแม่ผมต้องโอเค”

ดูเขาจะมั่นใจในตัวนายแบบที่จะให้มาแทนจริงๆเลยนะคะฉันว่าถึงขนาดที่ว่าคุณป้าอัมราต้องโอเคเลยทีเดียว

“เออ! แล้วคุณเซอร์เวย์จะหาใครมาแทนหรอครับแล้วเขาจะว่างมาให้เราไหมมันกะทันหันแบบนี้”

นั่นสิฉันก็อยากรู้เหมือนกันดีนะที่คุณผู้ช่วยถามขึ้นมา

“ผมจะถ่ายแทนเอง”