بيت / โรแมนติก / BURNING CROWN รักต้องห้าม / Burning crown รักต้องห้าม | บทนำ

مشاركة

BURNING CROWN รักต้องห้าม
BURNING CROWN รักต้องห้าม
مؤلف: Lestrang

Burning crown รักต้องห้าม | บทนำ

مؤلف: Lestrang
last update تاريخ النشر: 2026-10-04 10:32:33

BURNING CROWN

รักต้องห้าม

[เอลเลียต x ณิชา]

Prologue

“ฉันยังจำได้…วันที่ถูกทิ้งไว้ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กคนอื่น วันที่โลกทั้งใบพังทลายลง เพราะคนที่ฉันรักที่สุดหันหลังให้โดยไม่เหลียวกลับมา และตั้งแต่นั้น…ฉันก็ไม่เคยเชื่อในคำว่า ‘สัญญา’ อีกเลย”

เสียงหัวเราะของเด็กเล็กดังระงมไปทั่วลานกว้างที่ปกคลุมด้วยเงาแดดอ่อนยามบ่าย สนามหญ้าเขียวขจีเต็มไปด้วยหลากหลายวัย บ้างวิ่งไล่จับกัน บ้างหัวเราะร่าอย่างเป็นสุข ในดวงตากลมโตของเด็กหญิงวัยหกขวบกลับไปเต็มด้วยความสับสน…เพราะเธอไม่เคยเห็นเด็กมากมายอยู่รวมกันเช่นนี้กมาก่อน

มือเล็กกำชายกระโปรงผู้เป็นแม่แน่น สายตาที่เฝ้ามองใบหน้าอันงดงามคุ้นเคยของแม่ เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นไร้เดียงสา

“ไปสิจ้ะ ณิชา…ไปเล่นกับเพื่อนๆ ดูสิ” น้ำเสียงของแม่ฟังดูอ่อนโยน ค้ายจะผลักดันให้เธอก้าวออกไปข้างหน้า

เด็กหญิงขยับเท้าอย่างไม่มั่นใจ หัวใจเต้นแรง รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กำลังคืบคลานเข้ามาโดยไม่เข้าใจว่าคืออะไร

“แล้วคุณแม่ล่ะคะ?” เธอถามเสียงเบา “แม่จะรออยู่ตรงนี้ใช่ไหม?”

เธอเพียงยิ้มอ่อนโยนตอบลูกสาวกลับ แต่ซ่อนอะไรบางอย่างไว้ลึกๆ มืออุ่นวางศีรษะเล็ก “แม่จะรอ…แล้วแม่จะมารับหนู กลับบ้านนะลูก”

เด็กหญิงเชื่อสนิท เธอก้าวออกไป สายตาเหลียวหันกลับมาเป็นระยะ มั่นใจว่าแม่ยังคงยืนรออยู่ตรงนั้น แต่เมื่อเสียงหัวเราะของเด็กๆ ดังกลบทุกสิ่ง…เงาร่างนั้นกลับค่อยๆ เลือนหายไปจากมุมสนาม

เด็กหญิงหันกลับมาอีกครั้ง…ตรงที่แม่เคยยืนอยู่ ไม่มีใครแล้ว มีเพียงลมอ่อนๆ ที่พัดผ่าน และความว่างเปล่าอันเย็นเยียบที่เกาะแน่นอยู่ในอก

เธอไม่รู้เลยว่า…นับจากวันนั้น คำสัญญาที่ว่า “แม่จะกลับมารับ” จะกลายเป็นเพียงถ้อยคำหลอกลวง ที่ไม่เคยมีวันเป็นจริง

…

คืนแรกในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เงียบงันและหนาวเหน็บ เสียงหัวเราะที่เคยดังในสนามเมื่อบ่ายหายไป เหลือเพียงเสียงสะอื้นของเด็กบางคนที่ยังโหยหาครอบครัว เด็กหญิงตัวน้อยขดกายอยู่บนเตียงไม้เก่า ผ้าห่มบางๆ ไม่อาจทำให้ความหนาวในอกคลายลงได้

เธอรอ…

รอว่าแม่จะกลับมา เคาะประตูแล้วพาเธอกลับบ้าน แต่ประตูบานนั้นปิดสนิท และไม่มีใครก้าวเข้ามาเลย

คืนแล้วคืนเล่า จากเสียงสะอื้นเบาๆ แปรเปลี่ยนเป็นการร้องไห้เงียบๆ น้ำตาเปียกหมอนทุกค่ำคืน จนในที่สุดเธอเริ่มไม่ส่งเสียงออกมาอีก เพราะรู้แล้วว่าต่อให้ร้องดังแค่ไหน…ก็ไม่มีใครรับฟัง

กลางวัน เธอเอาแต่นั่งเก็บตัวที่มุมห้อง ไม่วิ่งเล่น ไม่เข้าร่วมกับเด็กคนอื่น ดวงตากลมโตเฝ้ามองพวกเขาจากไกลๆ บางครั้งมีเด็กคนหนึ่งยื่นขนมให้ หรือเรียกให้ไปเล่นด้วยกัน แต่เธอกลับเพียงส่ายหน้า…แล้วซุกใบหน้าลงกับเข่าตัวเอง

โลกทั้งใบของเธอถูกจำกัดอยู่ในผ้าห่มผืนเก่ากับหมอนที่ชื้นด้วยน้ำตา เธอนอนกอดมันทุกคืน ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่เหลือเชื่อมโยงกับ “บ้าน” ที่หายไป

และในความเงียบนั้น…

เด็กหญิงวัยหกขวบค่อยๆ เรียนรู้ความจริงที่โหดร้ายเกินกว่าที่หัวใจเล็กๆ จะรับไหวว่า…เธอไม่ได้ถูกทิ้งไว้ชั่วคราว

แต่ถูก ทอดทิ้งตลอดกาล

ทุกเช้าแสงแดดยามเช้าสาดลอดหน้าต่างห้องนอนรวมเข้ามา เสียงเด็กๆ วิ่งเล่น ตะโกนเรียกกันด้วยความสดใสดังก้องไปทั่วห้องโถง แต่เด็กหญิงตัวเล็กกลับนั่งกอดเข่ามุมเตียง…สายตาจ้องออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเฝ้ารอใครสักคนที่ไม่มีวันมาถึง

แม่ชีและผู้ดูแลพยายามเข้ามาพูดคุย “ออกไปวิ่งเล่นบ้างสิจ๊ะ” หรือบางครั้งก็ยื่นตุ๊กตาผ้าเก่าๆ มาให้ แต่เธอเพียงรับไว้ในอ้อมแขน กอดมันแน่น แล้วเงียบงันโดยไม่พูดอะไร

มื้ออาหารคือช่วงเวลที่เห็นชัดที่สุด เด็กๆ คนอื่นหัวเรา พูดคุย แย่งกันเล่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เธอกลับก้มหน้ากินเงียบๆ จนเสร็จ แล้วเก็บจานกลับที่เดิม ไม่สบตาใคร ไม่เข้าหาใคร

กลางคืน เธอจะนอนร้องไห้เงียบๆ บางคืนมีเพื่อนเตียงข้างๆ แอบยื่นมือมาลูบหลังเบาๆ แต่เธอก็เพียงสะอื้น…ไม่กล้าหันกลับไปสบตา เพราะในใจเธอยังคงเชื่อเสมอว่า หากผูกพันกับใครอีก วันหนึ่งก็จะถูกทิ้งไปอีกอยู่ดี

เมื่อเวลาผ่านไป เด็กหญิงผู้เคยสดใสร่าเริงกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่เหลือเค้าลางของตัวตนเดิมอีกแล้ว เหมือนมีเพียงเงาที่ไร้ชีวิตชีวา โลกทั้งใบของเธอถูกปิดกั้นด้วยความเงียบเหงา และไม่มีใครสามารถเข้าถึงหัวใจที่เจ็บปวดนั้นได้

____________________

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • BURNING CROWN รักต้องห้าม   BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 15 เส้นทางที่แตกต่าง

    โถงพิธีการของพระราชวังเฟนเฮิร์ทสว่างไสวด้วยแสงระยับจากโคมระย้าคริสตัลเหนือศีรษะ ผ้าม่านสีแดงเข้มปักตราประจำราชวงศ์ถูกขึงตึงอยู่เต็มผนังสองข้าง ทหารในเครื่องแบบประจำกองม้าเรียงแถวตรงเป็นแนว เสียงส้นบู๊ทกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะพร้อมเพรียงจนบรรยากาศขึงขังร่างเล็กยืนอยู่ด้านหลังสุดกับกลุ่มผู้รับใช้และแขกผู้สังเกตการณ์ สายตาเธอถูกตรึงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ก้าวขึ้นสู่แท่นกลางห้อง…เอลเลียต เฟนเฮิร์ท ดยุกหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีกรมท่าตัดทอง เสื้อทหารรัดเอวขลิบลายเชิงอันวิจิตร พาดสายสะพายประดับเหรียญตรา เงาของกระดุมโลหะสะท้อนกับแสงไฟสว่างเจิดจ้า ดวงตาคมกริบเย็นชา แต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่ต้องพยายามไม่มีใครลืมได้ว่า…เขาไม่ได้เป็นนายทหารที่ผ่านสนามรบ หากแต่เข้ารับเพียงหลักสูตรเร่งรัดสามเดือน ที่จัดขึ้นเฉพาะสำหรับราชวงศ์ แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเอลเลียต ด้วยสติปัญญาเฉียบคมและความเป็นผู้นำโดยกำเนิด เขาเรียนรู้เร็วเกินกว่าครูฝึกจะทัดทานได้ หลักสูตรที่เคยเป็นบทพิสูจน์สำหรับชนชั้นสูงหลายคน กลับกลายเป็นเพียง “บททดสอบเล็กน้อย” สำหรับดยุกเฟนเฮิร์ทและวันนี้…เขาได้ก้าวขึ้นมาเป็น Colonel-in-Chief

  • BURNING CROWN รักต้องห้าม   BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 14 ศักดิ์ศรีและราคา (NC+)

    เสียงหอบหนักดังสอดประสานในห้องนอนหรู ร่างสูงใหญ่กดทับลงมาเต็มแรงจนเตียงไม้สั่นสะเทือน ณิชาจิกผ้าปูแน่น หัวสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกที่ไม่หยุดพักท่อนเอ็นแข็งสอดลึกเข้ามาในร่องสวาทจนแน่นตึงทุกส่วน ร่างบางบิดเร่า เสียงสะอื้นแผ่วหลุดลอดระหว่างริมฝีปากที่สั่นพร่า ความเจ็บและความเสียวประดังเข้ามาจนแยกไม่ออก“อึก…!” เธอครางสั้นๆ เมื่อแก่นกายกระแทกเข้ามาสุดแรงจนลึกถึงก้นบึ้ง เสียงแผ่วนั้นทำให้เขาหัวเราะต่ำ ริมฝีปากหยักกดลงข้างหู กระซิบด้วยเสียงเย้ยหยัน “นี่แหละเสียงที่ฉันอยากได้…อย่ากลั้นมันไว้”มือใหญ่กดสะโพกร่างเล็กแน่น กระแทกหนักขึ้นราวกับลงโทษ ทุกจังหวะโหมแรงเหมือนจะสลักความเป็นเจ้าของไว้ในร่างเธอ ณิชาสะท้านจนหยาดน้ำตาเลื่อนคลอแต่กลับไม่อาจขัดขืนได้เลยความร้อนรุ่มจากแก่นกายที่โหมกระแทกเข้ามาทุกครั้ง ทำให้ร่องหลืบของเธอตอบสนองอย่างหักห้ามไม่ได้ เสียงเนื้อเสียดสีกันดังก้องจนห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศร้อนผ่าว“หยุด…พอแล้ว…!” เธอร้องทั้งน้ำตา แต่กลับถูกท่อนเอ็นสวนแทงซ้ำลึกกว่าเดิมจนเสียงขาดห้วงเอลเลียตจ้องดวงตากลมโตที่พร่าไหว ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พอ? แต่ร่างกายเธอกลับดูไม่ใช่แบบนั้นเลยนะณิช

  • BURNING CROWN รักต้องห้าม   BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 13 การท้าทาย (NC)

    เสียงน้ำฝักบัวดังซ่าอยู่ในห้องน้ำหรูหรา เอลเลียตหายเข้าไปโดยไม่เหลียวมอง หญิงสาวที่นอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง ราวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงกิจวัตรที่ไม่ต้องให้ความสำคัญณิชาพยายามประคอบร่างกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้น ความเจ็บแล่นแปลบไปทั่วสะโพกและต้นขา ขาเล็กสั่นจนแทบก้าวไม่ไหว แต่ก็ฝืนลากตัวเองหยิบเสื้อผ้าขึ้นกลับมาสวมใส่ ก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกจากห้องนอนหรูนั้นอย่างเงียบเชียบบันไดหินอ่อนทอดยาวราวกับไร้สิ้นสุด เสียงฝีเท้าของเธอก้องสะท้อนในความเงียบวังเวง เธอไม่กล้าหันกลับไป ไม่กล้าคิดถึงสายตาคมคู่เย็นนั้นอีกแล้ว หัวใจเหมือนถูกเหล็กร้อนกดทับจนแทบแตกสลาย เมื่อก้าวพ้นออกจากห้องของเขา อากาศยามดึกปลายฤดูใบไม้ผลิหนาวเย็นสะท้านแต่ความเย็นนั้นไม่เจ็บร้าวเท่ากับความอับอายที่กัดกินจากภายใน ร่างอรชรฝืนพาตัวเองเดินกลับสํ่บ้านพักกระท่อมเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกไปท่ามกลางความเงียบมืดของรัตติกาลประตูไม้เก่าถูกปิดลงเบาๆ ณิชาทรุดตัวลงกับเก้าอี้หายใจหอบ เหงื่อและกลิ่นกายยังติดผิวจนคลื่นไส้ เธอไม่รอช้า เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำเล็กๆ ชำระล้างอาบน้ำร่างกายด้วยน้ำอุ่นทันที มือสั่นเทาไล่ลูบผิวเนื้อแรงๆ พยายามขัดล้าง

  • BURNING CROWN รักต้องห้าม   BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 12 ชดใช้ (NC+)

    สองวันต่อมา…บ้านพักกระท่อมบนโต๊ะไม้เล็กๆ ในห้องแคบ สมุดบันทึก และซองจดหมายจำนวนหนึ่งถูกกระจายออกไป ร่างอรชรนั่งกอดแขนกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำเพราะแทบไม่ได้นอนตลอดคืนที่ผ่านมา ณิชากัดริมฝีปากแน่น ต้องหาตัวคุณคิงส์ตันให้เจอ…ต้องทำให้เขาคืนเงินมา ไม่งั้นทุกอย่างจะพังหมดเธอเริ่มต้นจากสิ่งที่ง่ายที่สุด…เขียนจดหมายไปยังที่อยู่ของเขา แต่ซองกลับถูกส่งย้อนกลับมาพร้อมตราประทับ “ไม่สามารถส่งถึงผู้รับ”ถัดมา เธอลองขอเบอร์ติดต่อจากฝ่ายบุคคลเก่าของเพนตราแกรม แต่ปลายสายกลับแจ้งเพียงว่า “เบอร์นี้ถูกยกเลิกแล้ว”ณิชาไม่ยอมแพ้ ถึงขั้นฝากข้อความผ่านคนรู้จักไม่กี่คนที่ยังพอเหลืออยู่ แต่คำตอบที่ได้กลับเหมือนทุกครั้ง…“เขาหายตัวไปแล้ว”“ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ไหน”“ได้ยินแค่ว่าหนี้พนันตามทวงจนหนีหัวซุกหัวซุน”หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ ร่างสั่นไหวเล็กน้อย มือเล็กกุมขมับแน่น น้ำตารื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวไม่ว่าจะทำยังไง…ก็ติดต่อคุณคิงส์ตันไม่ได้เลยเสียงนาฬิกาเก่าในห้องดัง ติ๊ก…ต๊อก…ติ๊ก…ต๊อก ก้องสะท้อนยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดราวกับกำแพงกำลังบีบเข้ามาณิชาหลับตาลง พึมพำเสียงแผ่ว “…แล้วฉันจะทำยังไงดี”เธอไม่รู้เลยว่

  • BURNING CROWN รักต้องห้าม   BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 11 เหยื่อ

    เสียงเคาะประตูขึ้นสองครั้ง ก่อนที่ร่างกำยำจะพูดอนุญาตให้เข้ามาได้ นาธานเปิดประตูก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในอ้อมแขน เขาก้มหัวต่ำ “ผมได้รวบรวมเอกสารการเงินย้อนหลังของเพนตราแกรมมาให้ครบแล้วครับ”“ว่ามาครับ” ร่างสูงเอ่ยพูดขึ้นให้นาธานรายงานสิ่งที่ได้รับข้อมูลมาจากการตรวจสอบถ่ายทอดข้อมูลให้เขาฟัง เอลเลียตนั่งเอนพิงอยู่ที่เก้าอี้หนังบุนิ่ม มือข้างหนึ่งถือม้วนบุหรี่ที่จุดสูบเอาไว้นาธานเอ่ยรายงาน “จากการตรวจสอบพบว่ามีบางรายการที่น่าสงสัยอยู่บ้าง โดยเฉพาะหมวดค่าเบิกจ่ายพิเศษในช่วงหลายเดือนก่อน ก่อนที่ท่านอเล็กซานเดอร์จะเสียชีวิตครับ”ดวงตาคมกริบหรี่ลงทันที ร่างสูงโน้มตัวไปพลิกแฟ้มด้วยมือตัวเอง นิ้วเรียวยาวเลื่อนไปตามบรรทัดตัวเลขอย่างใจเย็น แต่ภายในกลับแล่นวูบด้วยสัญชาตญาณนักล่า นี่เอง…สิ่งที่ทำให้เธอซีดเผิอดเขาขยับตัวนั่งหลังตรง ก่อนจะดับบุหรี่ที่ถาดสำหรับบุหรี่ทิ้ง ริมฝีปากยกยิ้มขึ้นบางๆ เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้นที่นาธานสังเกตเห็นมันนาธานมองการกระทำและรอยยิ้มนั้นของเจ้านายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่ค่อยเข้าใจสักนิดว่า ทำไมเขาถึงได้ยิ้มแบบนั้นออกมากัน ในเมื่อมันเป็นเรื่องของเงินที่ดูเหมือนสูญหายไปเป็

  • BURNING CROWN รักต้องห้าม   BURNING CROWN รักต้องห้าม l บทที่ 10 ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป

    “ลงมาได้แล้ว เลขาของดยุกไม่ควรนั่งห้อยโหนเหมือนเด็กดื้ออยู่บนนั้น”ร่างอรชรเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ไม่ลงค่ะ ที่นี่สงบดีออก อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาคอยจิกกัดดิฉันได้ทุกวินาที”คำตอบนั้นทำให้ร่างกำยำหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ถ้าไม่ลงเอง…ฉันจะปีนขึ้นไปอุ้มลงมากับมือ”เธอเบิกตากว้าง รีบโบกมือไปมา “มะ…ไม่ต้องค่ะ! ดิฉันลงเองก็ได้”ณิชาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนเริ่มขยับลงจากกิ่งไม้ มือเล็กคว้าลำตัวไว้แน่น พยายามก้าวลงอย่างระมัดระวัง แต่ในจังหวะนั้นเอง…สายลมแรงพลันพัดวูบขึ้นมาจนกระโปรงผ้าฝ้ายยาวพลิ้วสะบัด เปิดเผยสิ่งที่ไม่ควรให้ใครเห็น“ว๊าย!” เธอรีบใช้มือกดชายกระโปรง แต่ไม่ทันแล้ว…เพราะเอลเลียตที่เงยหน้าขึ้นทันพอดีเห็นเต็มตาดวงตาคมกริบวาววับ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “แพนตี้สีขาวเรียบง่าย…ช่างไร้เดียงสาดีนะ”“ท่านดยุก!” เธอร้องลั่น ใบหน้าร้อนวูบจนแดงจัด “ไม่มีมารยาทเลย! ใครเขาให้แอบมองกันคะ!”เอลเลียตหัวเราะเบาๆ ส่ายหน้าอย่างเอ็นดูปนกวน “ฉันไม่ได้แอบ เธอต่างหากที่ดันปีนต้นไม้ทั้งที่สวมกระโปรง…หรือจริงๆ แล้วอยากให้ฉันเห็น?”“หยุดพูดนะคะ!” เสียงเธอสั่นด้วยทั้งโกรธและอายจนตัวสั่น มือกำ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status