Bölüm 2

Kanlı Ay Sürüsü'nden ayrılmadan önce, onlara ait olan her şeyi geri vermeye karar verdim.

Rowan on iki yaşındayken ilk genç kurtlar arası dövüş turnuvasını kazanmıştı.

Sonrasında madalyayı elime tutuşturmuş ve geleceğin bir Betası olarak kazandığı ilk onuru kaybetmeyi göze alamayacağını, bu yüzden madalyayı onun için güvenli bir yerde saklamam gerektiğini söylemişti.

Madalyayla antrenman salonuna vardığımda Rowan, Lyra için bir yatak kuruyordu.

Yanında yeni bir yatak, bir masa lambası, battaniyeler ve açılmamış onlarca kutu yığılmıştı.

Beni görür görmez, sanki beni bekliyormuş gibi gülümsedi.

"Bu kadar küçük bir şey yüzünden gerçekten bozuşmayacağımızı biliyordum."

Madalyayı uzattım.

"Geri al."

Rowan donup kaldı.

"Neden? Her zamanki gibi sen sakla işte."

"Yarın Kanlı Ay'dan ayrılıyorum. Bunu geri vermek için başka bir fırsatım olmayabilir."

Madalyayı umursamazca yedek malzeme kutusuna fırlattı.

"Sadece erkenden Buz Diyarı'na gidiyorsun. Sonsuza dek kayboluyormuşsun gibi bırak. Bunu son vedaymış gibi göstermene gerek yok"

Sonra kapının yanındaki bavulları işaret etti.

"Tam zamanında geldin. Lyra'ya şu kutuları yukarı taşımasında yardım et."

"Hayır."

Yüz ifadesi sertleşti.

Bir an, onu direkt reddetmem karşısında gerçekten şaşırmış gibi göründü.

Lyra hemen araya girdi.

"Sorun değil. Kendim yaparım. Aria bize hâlâ kızgın."

"Bunun kızgın olmamla hiçbir ilgisi yok."

Rowan'a baktım.

"Eşyalarını sen hazırladın. Sen taşı."

Arkamı dönüp uzaklaştım.

Arkamdan Rowan'ın sinirli sesi geldi.

"Ne zamandır bu kadar küçük bir şeye bile yardım etmiyor?"

O öğleden sonra, Julian'ı Kanlı Ay'ın sürü arşivinde buldum ve evimde sakladığı taktik yarışması için olan el yazmalarını önündeki masaya bıraktım.

Onları eline bile almadı.

"Rowan, madalyasını da geri verdiğini söyledi."

"Evet."

"Şimdi de bunları geri veriyorsun."

Gözleri beni dikkatle inceledi.

"Aria, tam olarak ne yapıyorsun?"

"Artık bana ait olmayan şeylerden kurtuluyorum."

Julian'ın kaşları yavaşça çatıldı.

İlk kez, bir şeylerin ters gittiğini sezmeye başlamış gibiydi.

O daha bir şey diyemeden, Lyra elinde Ay Vadisi Akademisi kayıt formlarıyla yanlarına geldi.

"Julian, ders programımı kontrol edebilir misin? Yanlış ders seçmekten korkuyorum."

Dikkati hemen ona kaydı.

"Bir bakayım."

Lyra yanına oturdu.

Julian formları açmadan önce bana bir kez daha göz attı.

"Hoşnutsuzluğunu belli etmek için böyle anlamsız hareketler yapmayı bırak. Sakinleştikten sonra konuşuruz."

Veda ettiğimi çoktan fark etmişti.

Sadece bunun başka bir gösteri olduğuna inanmayı tercih ediyordu.

Asher beni sürü konağının dışında durdurdu.

Kanlı Ay'ın gelecekteki Delta'sı olarak, dördü arasında her zaman en açık sözlü olan oydu.

"İyi. Dönmüşsün."

Kollarıma taşınabilir bir sabit disk fırlattı.

"Bunlar yıllar içinde çektiğimiz videolar. Lyra'ya on sekizinci yaş günü için bir kolaj hazırla."

"Yapmayacağım."

"Kurguda en iyisi sensin."

"Bu, benim adıma iş kabul edebileceğin anlamına gelmiyor."

Asher'ın sabrı neredeyse anında tükendi.

"Kareye girdiğin kısımları sil, birkaç Lyra fotoğrafı ekle ve videoyu bitir. Bunun nesi zor?"

"O bizim çocukluğumuzun bir parçası değildi."

"Zaten bu yüzden videolara ihtiyacı var."

On sekiz yılın tüm anılarını saklamak istiyorlardı.

O anıları onlarla birlikte gerçekten yaşayan kişinin ben olup olmadığımı umursamıyorlardı.

Sabit diski geri uzattım.

"Bırak kendi anılarını kendisi yaratsın."

Asher onu almadı.

"Şimdilik sende kalsın. Videoyu yarına kadar bitir."

Sonra da reddimi hiç cevap olarak kabul etmemiş gibi arkasını dönüp yürüdü.

O akşam, Damian benden her zamanki restoranda buluşmamızı istedi.

Hiç yapamadığımız resmi ilk randevunun telafisini sonunda yapabileceğimizi söyledi.

Sadece geri vermem gereken son bir şey olduğu için gittim.

Damian akşamın çoğunu telefonuna bakarak ve Lyra'nın mesajlarını yanıtlayarak geçirdi.

İki yıldır taktığım obsidyen yüzüğü çıkarıp önüne koydum.

On altı yaşındayken, Damian Alfa Vârisliği Sınavı'nı geçmişti.

Sonrasında bu yüzüğü bana vermiş ve bir gün onu bir Luna Mührü'yle değiştireceğine söz vermişti.

"Geri al."

Damian sonunda telefonunu bıraktı.

İfadesi değişti.

"Aria, sadece bir kere kavga ettik. Bunu geri vermene gerek yok."

"Yarın Kanlı Ay'dan ayrılıyorum."

"Erkenden Buz Diyarı'na mı gidiyorsun?"

"Evet."

Yüzüğü eline aldı. Belli ki ayrılmamı hâlâ ciddiye almıyordu.

"Tamam. Eve döndüğünde onu tekrar parmağına takarım."

Kısa bir sessizlikten sonra ekledi.

"Ay Vadisi Akademisi'nin kayıtları bittiğinde, beşimiz seni görmeye kuzeye geleceğiz."

"Beşimiz" derken kastettiği Damian, Rowan, Julian, Asher ve Lyra'ydı.

Onu düzeltmedim.

Yemek daha gelmeden oradan ayrıldım.

Eve vardığımda, Asher'ın sabit diskini bilgisayarıma bağladım ve orijinal videoların hepsini özel bulut depoma yedekledim.

Sonra tüm dosyaları olduğu gibi bıraktım.

Yarın, sabit diski dokunulmamış bir şekilde geri verecektim.

Lyra'ya çocukluğumun çalıntı bir versiyonunu borçlu değildim.

Ve onun benim yerimi almasını kolaylaştırmak uğruna kendi geçmişimden kendimi silmeyecektim.