Betrayed Wife, Claimed by the Heartless Billionaire

Kabanata 1

Gazini’s POV

Dalawang taon kaming naging magkasintahan ni Leon bago kami ikinasal. Isang taon na kaming mag-asawa, pero sa loob ng isang taong iyon, minsan lang niya ako ginalaw—noong mismong gabi ng kasal namin.

Alam kong hindi iyon normal, pero natatakot akong sabihin kahit kanino.

Sa tuwing tinatanong ko siya, iisa lang ang sagot niya.

"Pagod ako sa work. Gusto ko nang magpahinga."

Pagkatapos naming grumadweyt sa college, sabay kaming nagtayo ng sarili naming advertising agency. Sampung tao lang ang empleyado namin. Kadalasan, ako ang nasa labas para makipag-meeting sa mga kliyente at magsara ng mga deal, habang si Leon naman ang nasa opisina at namumuno sa design team.

Kaya kapag sinasabi niyang pagod siya, wala na akong maisagot.

Pero nitong mga nakaraang araw, mas lalo akong hindi mapakali.

Madalas akong makakita ng mahahabang hibla ng kulay-kastanyas na buhok sa sofa at maging sa kama namin.

Ilang beses ko nang gustong komprontahin si Leon, pero sa tuwing nakikita ko ang iritable niyang mukha, nauuwi lang ako sa pananahimik.

Isang araw, napansin ko ang bakas ng lipstick sa unan ko.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

"Leon, kanino 'tong lipstick stain?"

Tinignan niya ako na parang wala lang.

"Baliw ka ba? Ikaw lang 'yan. Huwag kang masyadong pakialamera."

Dahil sa sobrang kumpiyansa ng sagot niya, napaisip tuloy ako kung baka ako nga ang nag-o-overthink.

Isang araw, may business dinner ako kaya sinabi ko sa kanya.

"Honey, may dinner meeting ako mamayang gabi."

"Okay."

Hanggang doon lang.

Hindi man lang niya tinanong kung saan ako pupunta o anong oras ako uuwi.

Lalo akong nakaramdam ng kakaiba.

Pagkatapos ng dinner kasama ang kliyente, dumiretso na ako sa bahay.

Ang bahay naming iyon ay isang maliit na villa sa isang subdivision sa Pilipinas. Inutang namin iyon sa bangko matapos magsimulang kumita ang kumpanya.

Pagdating ko, napatingin ako sa bintana ng kuwarto namin.

Nanlaki ang mga mata ko.

May isang lalaki at isang babae na mahigpit na magkayakap sa loob.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Galit na galit akong tumakbo papunta sa pinto, mabilis itong binuksan, at sinalakay ang kuwarto.

Handa akong komprontahin sila.

Pero si Leon lang ang naroon.

Nakahiga siya sa kama habang abala sa cellphone niya.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

"Asan ang babaeng 'yon?"

Hindi man lang siya tumingin sa akin.

"Babae? Anong babae?"

"Nakita kita sa labas! May kayakap kang babae! Sabihin mo sa'kin, nasaan siya?"

Doon lang niya ibinaba ang cellphone niya.

Nakasimangot siyang tumingin sa akin.

"Are you drunk? Nagha-hallucinate ka na ba? Tingnan mo nga ang buong kuwarto. Nasaan ang babaeng sinasabi mo? You're acting crazy."

Napatingin ako sa paligid.

Bukod sa kama, mesa, mga upuan, at cabinet na puno ng mga damit namin, wala nang ibang mapagtataguan.

Unti-unti akong nagduda sa sarili ko.

Baka nga lasing lang ako.

Sinubukan kong balikan sa isip ang eksenang nakita ko.

Parang... dalawang anino lang ba talaga ang nakita ko?

Habang tahimik akong nag-iisip, tumayo si Leon. Ibinaba niya ang cellphone ko na hawak niya kanina, saka ako itinulak papunta sa banyo.

"Maligo ka muna. Lagi kang amoy alak. Sino bang gustong katabi sa pagtulog ang mabaho?"

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang galit ko.

Ang natira na lang ay sakit.

Hindi naman talaga ako mahilig uminom.

Pero ano bang magagawa ko?

Paano ako makakapagsara ng kontrata kung hindi ako sasabay sa inuman ng mga kliyente?

Paano namin mababayaran ang amortization ng bahay?

Pero sa paningin ni Leon...

Isa lang akong babaeng mabaho.

Kaya ayaw niya akong katabing matulog.

Dalawampu't pito na ako.

May mga pangangailangan din ako bilang babae. Pero ni minsan, hindi niya ako hinahawakan.

Pakiramdam ko, unti-unti akong nauubos.

Dahil sa tama ng alak, lumapit ako sa kanya.

Yumakap ako sa bewang niya at isinandal ang mukha ko sa balikat niya.

Ramdam kong bigla siyang nanigas.

"Honey... ang tagal na nating hindi nagiging close. Sabay na kaya tayong maligo?"

Konserbatibo akong tao.

Mula pagkabata, itinuro ng mama ko na pahalagahan ko ang sarili ko.

Bago ko nakilala si Leon, wala pa akong naging boyfriend.

Sa kanya ko ibinigay ang sarili ko noong gabi ng kasal namin.

At ngayong gabi...

Ito na ang pinakamatapang na ginawa ko sa buong buhay ko.

Pero marahas niya akong itinulak palayo.

"Wala na. Nakaligo na ako. Ikaw na lang."

Pagkasabi noon, bumalik siya sa kama, kinuha ang cellphone niya, at nagsimulang mag-type.

Pakiramdam ko...

Napahiya lang ako.

Dahil alam kong hindi na niya ako kakausapin, tahimik akong lumapit sa cabinet para kunin ang pantulog ko.

Hindi ko namalayang sinilip ko ulit ang buong loob ng cabinet.

Gaya ng inaasahan...

Wala talagang ibang tao roon.

Habang naliligo ako, paulit-ulit na bumalik sa isip ko ang lalaking may kayakap na babae.

Napakalinaw ng eksena.

Lasing lang ba talaga ako?

O may isang bagay na pilit kong binabalewala?

Hindi ko alam.

Pero tuwing naiisip ko ang posibilidad na may ibang babae si Leon...

Parang may humihigpit sa dibdib ko.

Pagkatapos kong maligo, nakahiga pa rin siya sa kama habang hawak ang cellphone.

Humiga ako sa tabi niya.

Palihim kong sinilip ang screen.

May ka-chat siya sa Messenger.

Mukhang babae ang profile picture.

Gusto ko siyang makausap.

Kaya ikinuwento ko ang nangyari sa business dinner namin.

Bigla siyang naupo at nainis na tumingin sa akin.

"Ang daldal mo."

"Gusto ko lang naman makipag-usap sa'yo..."

Hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko, tumayo na siya. Kinuha niya ang unan niya at inihagis iyon sa akin.

"Sa guest room na ako matutulog."

Pagkatapos noon, lumabas siya ng kuwarto.

Napaiyak ako.

Ano bang nagawa kong mali?

Mag-asawa kami.

Gusto ko lang naman siyang makausap.

Bakit kahit iyon, ipinagkakait niya sa akin?

Naalala ko tuloy noong nililigawan niya pa ako.

Lagi niyang sinasabing aalagaan niya ako habambuhay.

Na mamahalin niya ako habang-buhay.

Pero ngayon...

Mag-isa akong nakakulubot sa kama, tahimik na umiiyak.

Kinabukasan, maaga akong nagising.

Pagtingin ko sa oras, dali-dali akong bumangon at nag-ayos.

Paglabas ko ng kuwarto, nadatnan kong kumakain na si Leon. May binili siyang almusal.

Pagkakita ko roon, nawala ang tampo ko kagabi.

Napangiti ako.

Lumapit ako at kumuha ng isang pirasong lumpiang shanghai stick at pandesal. May siopao rin, iba't ibang klaseng tinapay, at lugaw.

"Honey, parang sobra naman yata 'to para sa ating dalawa?"

Ngumuso lang siya. Pagkatapos noon, balik ulit siya sa Messenger.

Tahimik akong kumain. Hindi ko na siya ginulo.

Pagkatapos kong mag-almusal, inilagay ko sa refrigerator ang mga natirang pagkain.

Habang nagsusuot ng sapatos si Leon sa may pinto, tinawag ko siya.

"Honey, wait for me! Sabay na tayo."

Binilisan ko ang paglalakad.

Binuksan niya ang pinto.

"May aasikasuhin pa ako. Maaga akong papasok sa office."

Mabilis kong niligpit ang mesa, nagsuot ng sapatos, at sumunod palabas.

Pero wala na siya.

Hindi niya talaga ako hinintay.

Huminga ako nang malalim. Marahang tinapik ang magkabilang pisngi para mahimasmasan. Pagkatapos ay nagmaneho ako papunta sa opisina.

Bandang tanghali, tumawag ang biyenan ko.

"Halika sa istasyon. Sunduin mo ako."

Agad akong umalis at nagmaneho papunta sa terminal ng tren.

Pagkasakay niya sa kotse, agad siyang nagsalita.

"Tinawagan na kita. Bakit ang tagal mong dumating? Hindi ka ba masaya na bumisita ako?"

Sumakit agad ang ulo ko.

Noong girlfriend pa lang ako ni Leon, napakabait niya sa akin. Pero simula nang ikasal kami at hindi pa rin ako nabubuntis, parang wala na siyang nakikitang tama sa akin.

"Nasa office po kasi ako, Mom. Medyo malayo lang."

Pinilit kong ngumiti.

Sa rearview mirror, nakita kong masama ang tingin niya sa akin.

"Office nang office. Pero hanggang ngayon, hindi ka pa rin buntis."

"Mom... we're trying our best."

Pilita pa rin ang ngiti ko.

Bigla siyang nagalit.

"'Trying our best?' Isang taon na kayong kasal, pero wala pa ring anak! Anong trying your best? May tinatago ka bang sakit? Pinakasalan mo lang ba ang anak ko para sirain ang lahi ng pamilya namin?”