LOGINNapailing si Sylvie. Sa halip na maapektuhan sa galit ni Cynthia, mas lalo lamang siyang naging kalmado. Inayos niya ang mga dokumentong nasa harapan niya bago sumandal sa kanyang upuan."Cynthia, wala ka ba talagang balak tingnan ang sarili mong mga ginawa?" Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang l
Namumutla ang kanyang mukha. Bahagya siyang napaatras habang parang nawawalan ng lakas ang kanyang katawan."Hindi..." mahina niyang sambit. Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga kamay. "Hindi maaari." Muli siyang napailing, mas mariin sa pagkakataong ito. "Hindi magsisinungaling sa akin si Cynth
Sa narinig na iyon, tila sabay-sabay na natigilan ang lahat. Para bang huminto ang oras sa loob ng sala, at sa loob ng ilang segundo ay walang sinuman ang nakaisip na magsalita. Nakapako ang mga tingin nila kay Dante, bawat mukha ay bakas ang pagkabigla at pagkalito sa rebelasyong hindi nila inaasah
Nang mapansin ni Madam Donela ang kanyang katahimikan, lalo siyang nagalit. Hindi na niya kailangang marinig ang sagot ni Vince upang malaman kung ano ang gumugulo sa isip nito."Vince," mariing tawag niya. "Iniisip mo pa rin ba si Cynthia?"Parang kutsilyo ang kanyang tingin habang nakatutok iyon s
Samantala, sa mansiyon ng Cervantes, tila nagyelo ang buong paligid. Walang halos nagsasalita, at ang bigat ng katahimikan ay para bang nakadagan sa bawat taong naroroon.Nakaupo si Dante sa sofa, madilim ang mukha na tila ulap bago dumating ang isang malakas na bagyo. Katatapos lamang niyang panoor
Huminga siya nang malalim, pinipigilan ang panginginig ng kanyang boses."Kung sakaling isilang ang bata at hindi man lang niya makilala ang sarili niyang lolo... kaya ninyo ba talaga iyon?"Umaasa si Cynthia na tatamaan ang konsensya ni Dante. Akala niya, kapag binanggit niya ang bata, kahit paano
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo
Pagkalabas pa lamang ng sasakyan sa loob ng villa compound, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Kerstyn sa tabi niya. Isang hindi pamilyar na numero ang lumitaw sa screen.Bahagya siyang napakunot-noo bago ito sinagot. “Hello?”“Dear Miss Kerstyn,” malamig ngunit mapanukso ang tinig sa kabilang lin







