EP.17 ไม่ใช่ผู้ชายทั่วไปที่ใครเขาบอกว่าแสนดี (2)

ตั้งแต่ได้เข้ามาที่ประเทศจีน อยู่ภายในบ้านที่ใหญ่โตหรูหรา แถมพี่ขวดยังสั่งการให้แม่นมดูแลเจ้าขาอย่างดี หนูก็ตื่นมาด้วยความรู้สึกอบอวลอีกวัน

หนูลืมตาขึ้นมาในช่วงบ่าย เนื่องจากเหนื่อยล้าสะสมจากเมื่อคืน พี่ขวดรังแกหนูราวกับว่าเขาอัดอั้นจนเกือบเช้า หนูเลยนอนซมจนกระทั่งถึงช่วงบ่าย

พอผุดลุกขึ้นมาขยี้ตาอย่างง่วงงุน ความอบอุ่นข้างกายที่เปลี่ยนเป็นเย็นชืดจากพื้นเตียง บ่งบอกว่าพี่ขวดออกไปจากห้องนี้นานแล้ว

หนูหานามบัตรของคุณคนนั้นไม่เจออีกเลยตั้งแต่วันที่กลับมาจากงานเลี้ยง ไม่รู้ตอนหลับเผลอทำตกไว้ที่รถคันหรูคันนั้นรึเปล่า หรือไม่ก็อาจจะตกอยู่ใต้เตียงในห้องนอนของหนูเองก็ได้

พอคิดได้แบบนั้นก็ค่อยๆ รั้งชายผ้าห่มมาคลุมอกน้อยๆ พร้อมกับก้าวกะเผลกๆ ลงมาด้วยขาที่ไม่แข็งแรงนัก หนูพยายามก้มมองตามซอกพื้น แล้วก็เปิดหนังสือที่คว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะ เหมือนว่าพี่ขวดจะเป็นคนเอามาอ่านแล้ววางทิ้งไว้

คุณคนนั้นชื่ออะไรนะ รู้สึกว่าที่เขาแนะนำตัวจะบางเบามากในความรู้สึก หนูคงลืมไปแล้วล่ะ

พอเห็นว่าหาไม่เจอแน่ๆ หนูก็ล้มตัวลงนั่งจุ้มปุ้กกับพื้นเตียงนุ่ม ขาที่ปวดแปลบๆ ทำให้ต้องโน้มตัวลงไปลูบมันเบาๆ

ก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอกนะคะ แค่อยากทำเพื่อพี่ขวดบ้างแค่นั้นเอง

ครืด ครืด

หนูสะดุ้ง เมื่ออยู่ดีๆ โทรศัพท์ที่ไม่ค่อยมีแจ้งเตือนข้อความส่งมา กลับมีข้อความเด้งเข้าเป็นครั้งแรกในรอบเดือน พยายามขยับเขยื้อนกายเปลือยเปล่าที่ทุลักทุเลเข้าไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็เห็นว่าเป็นเบอร์แปลกส่ง SMS มา มันขึ้นว่าผู้ส่งอยู่ในเซี่ยงไฮ้

劉晨 : ผมต้องการเจอคุณที่ร้านอาหารจีนกลางมณฑลช่างไห่

หนูมุ่นคิ้วอย่างฉงน ข้อความถูกส่งมาเป็นภาษาอังกฤษ โดยที่ไม่รู้ว่าคนๆ นี้เขารู้เบอร์ของหนูได้ยังไง แต่เพราะรู้สึกตงิดกับชื่อภาษาจีน ก็เลยลองเอาไปสะกดในกูลเกิ้ลทรานสเลทดูค่ะ

ปรากฏว่า...

ชื่อนี้อ่านว่า Liú chén (หลิวเฉิน) นั่นเองค่ะ

แถมพอเสิร์ชชื่อคำว่าหลิวเฉิน ก็มีข้อมูลเกี่ยวกับผู้ชายคนหนึ่งขึ้นมาเต็มเลย แถมใบหน้าที่อยู่ในรูปทางอินเทอร์เน็ต นั่นก็คือผู้ชายคนเดียวกันกับคนที่ให้นามบัตรหนูไว้ด้วย

ขะ... เขารู้เบอร์ของหนูได้ยังไงนะ

089XXXX : คุณรู้เบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ยังไงคะ?

หนูพิมพ์ถามเขาผ่าน SMS เป็นภาษาอังกฤษเช่นกัน ในใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เลย จนเขาหายไปสักพักแล้วพิมพ์ตอบกลับมา

劉晨 : ธุรกิจ

089XXXX : อา...

劉晨 : คุณสะดวกรึเปล่า? ถ้าไม่สะดวก ผมจะไปรับเอง

หนูสะดุ้งเฮือกเลย จะ... จะมารับเลยเหรอ ปกติผู้ชายที่จีนเขาเป็นคนที่ใจร้อนความคิดฉับไวแบบนี้กันทุกคนรึเปล่านะ

089XXXX : ฉันจะให้คนรถขับไปส่งค่ะ คุณช่วยส่งโลเคชั่นมาให้หน่อยนะคะ

劉晨 : ครับ

劉晨 : (ส่งโลเคชั่นให้)

“เฮ้อ” หนูพ่นลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจคนที่ชื่อหลิวเฉินดีรึเปล่า แต่ในขณะเดียวกันในวันนั้นเขาก็ช่วยหนูเอาไว้ ท่ามกลางผู้คนที่ไม่เหลียวแลหนูเลยในงานเลี้ยงคืนนั้น

เขาอาจจะเป็นพันธมิตรที่ดีในธุรกิจของพี่ขวดก็ได้นะคะ

พอพูดถึงสามีของตัวเองหนูก็คลี่ยิ้มออกมาบางๆ ภาพเมื่อคืนที่เขาหน้าแดงก่ำจากการกระทำของหนูก็ทำให้อดคิดไม่ได้เลยว่า พี่ขวดน่ะยังเหมือนเดิมจริงๆ นะ แต่แรงเยอะกว่าเดิมแค่นั้นเอง

เพราะตอนนี้น่ะ... หนูปวดตรงใจกลางกายไปหมดเลย

ไม่รู้ว่าช้ำรึยังนะ พี่ขวดคนบ้า

หลิวเฉินปิดหน้าจอโทรศัพท์ ในขณะที่กดโทรหาหลิงหลิงในทันที

[อื้ม... ฮัลโหล] ร่างอรชรรับสาย ในขณะที่เขาจะกรอกเสียงถามคำถามแรกออกไปทันที

“อ่อนแรงน่าดู สงสัยฝานเหอคงจะหนักมือกับคุณน่าดูใช่มั้ย?”

เขาถาม ทั้งๆ ที่ในใจก็เดือดดาลใจไม่น้อย หลิงหลิงเป็นผู้หญิงที่เขาเคยแตะต้องแค่เพียงครั้งเดียว และอาจจะเป็นคนรักคนแรกของเขาเลยก็ว่าได้ แต่ในวันนี้เพราะธุรกิจของพ่อที่บ้าอำนาจ เขาต้องยอมให้คนรักไปนอนกับศัตรูของตัวเอง

[นิดหน่อยค่ะ แต่อย่างน้อยฉันก็ได้ข้อมูลมาบางส่วน] มือหนากำหมัดแน่น เขาเองก็เป็นคน มีจิตใจ มีความรู้สึกไม่น้อยไปกว่าคนอื่น แม้ว่าพ่อจะพยายามทำให้เขากลายเป็นคนที่ด้านชากับทุกอย่าง แต่สุดท้ายแล้ว... นี่ก็เพื่อผลประโยชน์ในอำนาจของพ่อก็เท่านั้น

“ขอบคุณสำหรับเบอร์โทรศัพท์ของผู้หญิงคนนั้น ถ้าไม่ได้คุณผมคงติดต่อเธอคนนั้นไม่ได้ เพราะฝานเหอคงเอานามบัตรไปทิ้งแล้วแน่ๆ”

[อื้อ พยายามเข้านะคะ ที่รัก] หลิวเฉินกดวางสายทันที ในใจสะท้อนกับคำว่าที่รักของปลายสายอยู่ไม่น้อย

หลิงหลิงหลงใหลเขา มากพอที่จะยอมนอนกับคนอื่นเพื่อถ่ายโอนข้อมูลของมันมาให้เขา

และก็ไม่แปลกใจเลย ที่ฝานเหอจะลงเอยกับหลิงหลิง และฉีกหน้ากากสามีผู้รักภรรยากับลูกยิ่งกว่าชีวิต ภาพลักษณ์ของมันหลังจากชิงตัวผู้หญิงบอบบางคนนั้นกับเด็กทารกมาที่จีน ทุกคนต่างเห็นสมควรว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษที่รักเดียวใจเดียว แม้ว่าจะมีบางส่วนที่ไม่เชิดชูมันและก่นด่าว่ามันจะเสียเพราะเมียก็ตาม

แต่ในที่สุด... ผู้ชายก็คือผู้ชาย

พอเจออะไรที่สวยกว่า เย้ายวนกว่า ก็ไหวเอนไปอย่างง่ายดาย

หลิวเฉินมีหลิงหลิงที่เรียกได้ว่าเป็นคนรักคนแรกในชีวิต เพราะตลอดช่วงชีวิตวัยรุ่น พ่อบังคับให้เขาเรียน เรียนและเรียน พร้อมกับสั่งสมประสบการณ์เกี่ยวกับธุรกิจอย่างเดียว จนเขาเคยถูกรังแกและไร้เพื่อน หลิวเฉินเลยเติบโตมาโดยไม่เคยเชื่อใจหรือจริงใจกับใคร

เขามองมนุษย์เป็นสัตว์สังคม ก็แค่ขยะที่อยู่รวมๆ กัน ไม่มีใครวิเศษวิโสไปกว่ากัน

ส่วนหลิงหลิง เขาเองก็คบกับเธอเพราะธุรกิจ แต่เธอกลับหลงเขาหัวปักหัวปำจนทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมเป็นแฟนที่เข้าใจความเย็นชาของเขาแทบทุกเรื่องที่เขาเป็น ยอมทำทุกทางตามแผนที่เขาวางไว้

หลิวเฉินหลับตาลง เอนตัวลงพิงพนักเก้าอี้ผู้บริหารอย่างเคร่งเครียด

เขาอยากมีอิสระสักครั้ง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีใครฉุดเขาออกมาจากตรงนี้ได้มั้ย

มีแต่ต้องย่ำยีผู้หญิงร่างบางที่ชื่อสวดมนตร์อะไรสักอย่างนั่นก็เท่านั้น