EP.5 ก็คนมันรัก (4) จบตอน

[พาร์ท : ตะขวด]

เสียงเรียกเข้ามือถือดังขึ้นตอนนั้น กูที่ยืนดูดบุหรี่มวนที่สองกดรับทันที

[ทิงเจอร์ขาว ละลายน้ำ ออกฤทธิ์แล้วด้วย] กูเบิกตากว้างเมื่อได้ยิน ทิงเจอร์ขาวมันเป็นยาปลุกเซ็กซ์ชนิดรุนแรง รู้กันในวงสังคมมืดๆ ว่าเป็นยาไว้มอมผู้หญิง คนเรียกมันว่ายาเสียสาว ถ้าโดนไอ้ยานี่ไป น้องมนต์ไม่น่ารอดแน่ [เคยได้ยินอยู่ว่าช่วงนี้มีพวกรับน้องพิเรนทร์ๆ ที่จะมอมเหล้าเด็กไปเอาแล้วถ่ายคลิปไว้แบล็คเมล์]

“นี่แม่งไม่ต่างไรจากโจรอาชญากรรมเลยนะพี่!!” กูโมโหจนเสียงสั่นไปหมดเลยว่ะ

[ใช่ กูบอกให้น้องๆ ไว้แล้ว เฮียต้องไม่พอใจแน่ที่มีนักศึกษามาทำเหี้ยแบบนี้ในผับของเขา]

“พวกมันพาน้องไปที่ไหน!”

[ห้องส่วนตัวชั้น 7 ห้อง 702 มึงขึ้นไปก่อน เดี๋ยวให้น้องๆ ตามขึ้นไป] กูกดตัดสาย กัดฟันกรอดแล้วรีบวิ่งสี่คูณร้อยตามมันขึ้นไปชั้นเจ็ด จะโทรหาน้องมนต์แต่ลืมไปว่าไม่มีเบอร์ ที่ผับนี้มีห้องส่วนตัวที่จัดไว้สำหรับคนที่เจอรักที่นี่แล้วมาเซิ้งกันที่ห้องแบบส่วนตัวไร้คนรบกวน ถ้ามีเหตุอาชญากรรมจะส่งคนมาตรวจสอบทันที

แจ้งตำรวจไม่ค่อยได้ เพราะมีพวกมั่วสุมอยู่เยอะ นี่แหละว่ะสังคมกลางคืน

น้องมนต์ตกอยู่ในอันตรายแล้ว ไอ้ชิบหาย!!

กูวิ่งมาจนถึงหน้าประตูห้อง 702 ประตูล็อกอย่างดีด้วยกุญแจ กูแนบหูกับประตู ได้ยินเสียงคนร้องอยู่ข้างใน จำได้ว่าเป็นเสียงน้องมนต์ ร้องแบบเสียดหูสัสๆ กูเคาะประตูเสียงดังทันทีเพราะทนไม่ได้แน่นอน

ปึง ปึง ปึง!!!

“เหี้ยไรวะ” เสียงก้องมาจากในห้อง มีคนเดินมาหน้าห้องแล้วถามเสียงแข็ง “ใคร!”

กูชะงักไป ต้องบอกแม่งว่าไงดีวะ

ตำรวจง่ายสุด

“... กูตำรวจ!!” ทันทีที่คิดทันก็ตะคอกลั่น ได้ยินเสียงพวกมันวงแตกทันที “ถ้าไม่อยากให้พ่อแม่รู้การกระทำทรามๆ ของพวกมึง เปิดประตู!!”

“มึง ตำรวจมา!” แต่ก็ตามประสาเด็กมหาลัยที่เพิ่งหัดเหี้ยตอนวัยแตกเนื้อ แค่เจอคนในวงการกฎหมายไปก็กลัวจนตัวสั่น พวกมันละล่ำละลั่กบอกกันแล้วโวยวายกันเองอยู่ในห้อง กูกัดฟันกรอดพอเห็นว่าแม่งลีลาจนร้อนใจเพราะห่วงคนตัวเล็กข้างใน กูยกส้นตีนถีบประตูทันที

“จะเปิดไหมไอ้พวกเด็กเวร!!”

ประตูเปิดออกทันที พวกมันยืนอยู่หน้าห้อง ทันทีที่เห็นกูยืนจังก้าอยู่หน้าห้อง พวกมันก็รู้ทันทีว่ากูไม่ใช่ตำรวจ

“มึง...!!” กูไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบอกไอ้ผู้ชายที่ยืนบังหน้าประตูจนมันล้มลงไปกองกับพื้นด้วยแรงส่ง พวกน้องๆ ของพี่กิ๊กกรูกันมาตอนนั้นพอดี กูเพยิดหน้าไปทางเด็กผู้หญิงผู้ชายสันดานเหี้ยในห้อง พวกมันเข้าไปจับตัวเรียงคนทันที

“โทรหาพี่กิ๊กเรียกพ่อแม่ของไอ้เด็กพวกนี้มารับลูก” กูพูดสั้นๆ พวกมันพยักหน้า แล้วดึงตัวเด็กพวกนั้นที่โวยวายเสียงดังลั่นโถงออกไปจากห้อง 702 เสียงไกลออกไป กูเลยกดโทรหาพี่กิ๊ก

ติ๊ด

[รู้ข่าวแล้ว น้องผู้หญิงโอเคไหม] พี่กิ๊กรับสายทันที ได้ยินเสียงเหมือนกำลังอยู่กับใครสักคน กูพ่นลมหายใจหนัก เดินเข้าไปบนเตียงที่น้องมนต์นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เธอพึมพำคนเดียวแล้วขยี้หน้าลงกับผ้าปูเตียง สภาพใช้ได้เลย

ข้างบนน้องมีแต่ชั้นในสีชมพูที่ปิดไว้ แต่เพราะน้องหันหลังเลยไม่เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น แค่หลังเนียนๆ เองว่ะ

กูกลืนน้ำลาย

“ดูเหมือนยายังไม่ออกฤทธิ์นะพี่” กูมองอาการคร่าวๆ แล้วพูดกับพี่กิ๊ก พยายามเลี่ยงไม่มองภาพตรงหน้า “เสื้อโดนถอดไป ผมจองห้องนี้ไว้ก่อนได้ไหม”

[ได้ แต่อย่าอยู่ใกล้เลยนะ มึงเป็นผู้ชาย เขาโดนยาปลุกไป] กูหลับตาแน่นเพราะได้ยินเสียงเธองัวเงียข้างๆ [ถ้าเป็นไปได้ออกมาตอนนี้เลย]

“ได้พี่”

[กูวางก่อนนะ จะโทรคุยเรื่องนี้กับเฮีย] พี่กิ๊กกดตัดสายทันที เฮียที่ว่าคือเฮียเส็ง เจ้าของผับที่นี่ กูทำงานที่นี่จนสนิทกับเฮียเขาเหมือนพี่น้อง แต่เฮียเส็งไม่ค่อยเข้ามาดูกิจการ ส่วนมากจะฝากพี่กิ๊กที่เป็นเหมือนกิ๊กแกเหมือนชื่อกลายๆ เอาไว้

กูเหลือบมองไปทางร่างเล็กที่เริ่มขยำผ้าปูที่นอนแน่น อาการน้องเริ่มออกหลังจากกูวางสายไปได้ไม่ถึงวิ

“ชิบหาย” กูสบถออกมา แล้วรู้สึกได้ว่าแม่งต้องออกไปเดี๋ยวนี้ ลูบหน้าลูบตาตัวเองแล้วตั้งท่าจะเดินหนีออกไปจากห้อง

แต่แม่งดูเหมือนว่า

“ระ... ร้อนอ่ะ” เสียงหวานครางล้ำออกมา กูเผลอหันไปมอง ภาพตรงหน้าคือน้องมนต์ที่หยัดตัวขึ้นนั่งแล้วพยายามปลดตะขอชั้นในข้างหลังอย่างยั่วๆ

แววตาเยิ้มๆ ของน้องที่ไม่มีสติชิบหายแล้วมองมาทางกู พร้อมกับเลียปาก สีหน้าดูทุกข์ทรมานตอนที่ตากูเหลือบลงไปมอง เห็นว่ากระโปรงเธอเลิกไปจนเห็นกางเกงในที่ตรงกลางแม่ง... เปียก

“...”

“ฮึก... ช่วยหนูด้วยค่ะ”

กูผงะไป ตอนนั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่ชั้นในน้องมนต์หล่นลงไปกองที่หน้าขา นมแบบที่ไม่มีเหี้ยไรมากั้นโผล่ออกสู้สายตา กูรีบหันหน้าหนีทันที

เห็นแล้วไอ้สัส เห็นทั้งที่มันเปียกอยู่ ทั้งอะไรที่มันอมชมพูด้วย

ใจเต้นแบบโคตรจะดัง เหมือนมีใครมารัวกลองชุดในอก เต้นแรงจนรู้สึกได้ กูหอบหายใจ พยายามโคตรมากที่จะไม่เหลือบไปมองข้างหลัง

“น้องมนต์ใส่เสื้อครับ” กูพูดโต้กลับไปแบบใจดีสู้เสือ ได้ยินเสียงขยับตัวจากข้างหลัง แต่กูจะไม่หันกลับไปดู “ใส่ชั้นในก็ได้”

“...”

“ทำแบบนี้ไม่ดีนะครับน้อง พี่เป็นผู้ชาย” เสียงขยับตัวยังคงดังอย่างต่อเนื่อง กูรู้สึกว่ามือเล็กๆ ที่ร้อนเหมือนลนไฟมาแตะเข้าที่กลางแผ่นหลัง กูสบถในใจไม่ซ้ำแบบ ก่อนที่จะทำใจกล้าหันกลับไป “น้อง...!!”

หมับ

น้องมนต์ตะครุบเอวสอบกูไว้ได้จากข้างหน้าตอนกูเหลียวไปมอง เธอดีดตัวส่งลงโถมใส่กูทั้งตัวจนกูที่ไม่ทันได้ตั้งตัวลื่นหงายหลังลงไปกับพื้นกระเบื้อง หัวโขกดังปึกจนเจ็บ

“... เชี่ย” กูสบถออกมาพร้อมกับเอามือมากุมขมับ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเส้นผมสีดำขลับยาวๆ ไหลลงมาปรกหน้า มันเกะกะจนต้องเอามือเสยออก

ภาพตรงหน้าทำให้กูต้องเบิกตากว้าง

น้องมนต์ที่เปลือยอกทาบนมไว้ที่หน้าขาของกู ตาเธอปรือในขณะที่หยัดกายลุกขึ้น ผมยาวๆ ระใบหน้ากับตามหน้าอกจนดูโคตรจะเอ็กซ์ เธอไล้ปลายนิ้วขึ้นมาตามเข็มขัด ทำท่าจะกระชากมันออกตอนที่ขยี้หน้าลงกับไอ้นั่นของกูผ่านผ้ายีนส์

“ไม่ได้... น้องมนต์กินมันไม่ได้” เธอพึมพำคำที่โคตรจะอันตราย กูใจสั่นจนเหมือนจะล้มตอนนั้น ตอนที่พยายามจะจับมือเธอออก

“...!”

“... หนูกินมันไม่ได้แล้วนะ!” จนในที่สุดเธอก็ขึ้นเสียงอย่างทนไม่ไหว หว่างขาที่ชื้นๆ ของเธอเสียดสีกับขากูจนรู้สึกสยิว

ทนไว้ไอ้เหี้ยศักรินทร์!!