EP.6 ผมยังซิง (3) จบตอน

กูนั่งกระดิกตีนจนท่านที่นั่งใส่ชุดสบายๆ พูด

“ไม่ต้องตื่นเต้น” กูหยุดกระดิกทันที “ฉันคงไม่ได้ไร้อารยธรรมขนาดที่จะทำร้ายคนที่ช่วยหลานสาวฉันได้ลงหรอกนะ”

“ครับ?” กูครางรับแบบงงๆ “ทำไมท่านรู้”

“ทางตำรวจโทรมาตอนตีสองกว่าๆ ว่ามีกลุ่มวัยรุ่นโดนจับกุมเพราะรังแกหลานสาวของฉัน โดยอ้างว่าเป็นงานเลี้ยงสายรหัส” แล้วลุงของน้องมนต์ก็ตอบตรงเหมือนกัน ท่านจุดมาโบโลดูดต่อหน้าต่อตากู “แล้วพวกเธอก็ได้ช่วยเหลือไว้ ฉันรอเวลาจนเธอมาส่งจนเวลานี้... ตีสี่พอดี”

“ขอโทษเป็นอย่างสูงครับ” กูยกมือไหว้ท่านเพราะรู้สึกว่าส่วนนึงก็เป็นความผิดของกูด้วย

“ไม่ต้องพิธีขนาดนั้น” ท่านพ่นควันบุหรี่ราคาแพงแล้วฉีกยิ้ม “ฉันพอรู้เรื่องเธอมาบ้าง อ้อ... ไม่บ้างหรอก ค่อนข้างเยอะพอสมควร”

“...”

“เธอทำงานกลางคืนใช่ไหมศักรินทร์” กูพยักหน้ารับแบบแมนๆ ท่านหัวเราะในลำคอ “สนใจมาทำงานให้หนูมนต์ไหม?”

[พาร์ท : ตะขวด]

หนูลืมตาขึ้นมาในตอนเช้าเพราะแสงแดดที่สว่างจ้าจนแสบตา

“... อึก” ทันทีที่ผุดลุกขึ้นมา หนูก็ต้องกุมขมับ เพราะว่าปวดหัวตุบๆ แล้วก็รู้สึกอ่อนเพลียแบบแปลกๆ ด้วย ภายในสมองปะติดปะต่อเรื่องเมื่อคืนเป็นฉากๆ ในขณะที่เงยหน้าขึ้นมองรอบๆ ห้องอย่างตื่นกลัวจนเห็นได้ชัด

ทะ... ที่นี่มัน

“อะ...!” หนูตกใจจนรีบตะครุบผ้าห่มที่คลุมตัวไว้อยู่เพราะได้ยินเสียงคนขยับตัวที่ปลายเท้า พอหรี่ตาลงมองไปตรงหน้าอีกหน่อย หนูก็ร้องว้ายออกมาเสียงดังลั่นเมื่อเห็นทรงผมสกินเฮดสีทองสว่างของพี่ขวด

ใช่เลยค่ะ พี่ขวดจริงๆ

เขาเด้งตัวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงของหนู ทำให้พอรู้ว่าเขาแค่หลับตาเฉยๆ ตาของเราประสานกัน หนูหน้าแดงปรี๊ดขึ้นมาจนถึงลำคอทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนโดนใครทำอะไรสักอย่างจนเผลอทำอะไรแปลกๆ และน่าเกลียดลงไปกับเขา ในความทรงจำของหนู

เรา... จูบกันด้วยนะ

“พะ... พี่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงคะ” หนูถามเสียงสั่นตอนที่ร่างสูงใหญ่หยัดตัวลุกขึ้นแบบลุกลน เขาหรี่ตาลงมองหน้าอกของหนูแบบไม่ได้ตั้งใจ พอหนูก้มลงมองตาม ก็เห็นว่าชุดของหนูมันไม่เรียบร้อยนัก “พะ พี่!”

“ขอโทษ!” พี่ขวดตะโกนลั่นออกมา ในขณะที่หนูจะรีบเอาผ้าห่มคลุมโปงทันที “ไม่ได้ตั้งใจมอง ก็เรา...”

“...”

“ก็เมื่อคืนเรามัน...”

“... หนูไม่รู้นะ” เสียงหนูแผ่วไปด้วยความเขินอาย หน้าแดงจัดจนร้อนไปหมด หนูรู้สึกเหมือนเป็นไข้เลยนะตอนนี้ “หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ละ... แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจด้วย”

อาจดูแปลกที่เราพูดคุยกันเหมือนพี่น้อง เหมือนคนที่สนิทกัน แต่หนูก็อายอยู่ดี หนูไม่เคยจูบกับใคร แต่หนูกำลังเสียจูบแรกให้พี่ขวดโดยไม่ได้ตั้งใจ

พี่ขวด... ที่เป็นอดีตคนที่เคยรังแกหนูจนต้องติดคุกด้วยเนี่ยนะคะ

“หนูโดนยาปลุกเซ็กซ์” หนูชะงักไป ค่อยๆ โผล่หน้าออกไปเหลือบมองเขาที่ยืนลูบศีรษะตัวเองแรงๆ เหมือนประหม่ามากที่ปลายเตียง “ครั้งแรกของหนูด้วยใช่ไหมวะ ผมก็แค่มาช่วย แล้วมันก็...”

“...”

“แค่จูบกัน” หนูเม้มริมฝีปากแน่น หน้าร้อนจนหนักกว่าเดิมพอได้ยินคำพูดตอกย้ำของเขาว่าที่หนูจำได้มันไม่ผิดจริงๆ ด้วย “จูบกันเฉยๆ”

“ขะ... ขอบคุณนะคะ” หนูเอ่ยเสียงสั่น ค่อยๆ ขยับตัวออกจากผ้าห่ม แต่ก็คว้าหมอนมากอดไว้แล้วปิดบังหน้าอกของตัวเอง “พี่คงมาส่งหนูที่นี่ใช่ไหมคะ... แล้วคุณลุงของหนูล่ะ คุณลุงว่าอะไรไหมที่หนูไปที่แบบนั้น”

“มันไม่ใช่ความผิดของน้องทั้งหมดครับ” เขาพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น หนูเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ขวดที่แววตาเริ่มดุกร้าวขึ้น “ไอ้พวกเด็กนั่นมันก็แค่อยากแบล็คเมล์เฟรชชี่ใหม่”

“...”

“เอาเป็นว่า ผมจัดการเอง”

หนูชะงักไป สีหน้าพี่ขวดมีแววจริงจังจนน่ากลัว แม้ว่าคำพูดที่เขาพูดกับหนูจะดูสุภาพมากจนดูเหมือนไม่ใช่พี่ขวดคนเดิม และถึงหนูจะยังไม่ชิน แต่หนูก็รู้สึกดีที่เขาทำดีกับหนูเหมือนกัน

การที่คนที่ไม่ดีกับเรากลับตัวกลับใจและดีกับเรามากขนาดนี้ มันก็ถือเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอคะ หนูจะรู้สึกดีก็คงไม่แปลกใช่ไหม

รู้สึกดีก็จริง แต่เมื่อคืนมัน...

“พี่ขวดคะ” หนูเม้มริมฝีปากแน่น กลั้นใจกอดหมอนแน่นจนแทบล้นออกมาจากอ้อมแขนเพราะความนุ่มนิ่มแล้วหลับตาปี๋ อยากจะพูดออกมามากๆ “คือหนู...”

“?”

“คือเมื่อคืนหนู...”

แกรก

“ตื่นแล้วเหรอหนูมนต์” ทั้งหนูทั้งพี่ขวดแทบจะผงะไปพร้อมๆ กันเมื่อหนูยังพูดขอโทษในเรื่องเมื่อคืนกับเขาไม่ทันจบ คุณลุงก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับพี่อดิสรหน้าดุที่เป็นการ์ดประจำตัวท่าน หนูยิ้มแห้งๆ ตอนที่คุณลุงเดินเข้ามาลูบผมเบาๆ “โอเคขึ้นบ้างไหม”

“ค่ะคุณลุง” หนูตอบ แล้วหลับตาให้คุณลุงลูบผมให้เหมือนเด็กๆ

“แปลกใจใช่ไหมล่ะที่เห็นว่าศักรินทร์ที่เคยรังแกหนูจนโดนจับมายืนเฝ้าหนูอยู่ตรงนี้ โดยที่ลุงไม่ว่าอะไรสักคำ” แต่ประโยคต่อมาที่ราวกับรู้ทันหนูไปหมดทุกอย่างของคุณลุงโดยที่ไม่ได้ถามหนูด้วยซ้ำ ก็ทำให้หนูลืมตามองคุณลุงตาโต แล้วก็เห็นว่าคุณลุงกำลังคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ตกใจใช่ไหม”

“คะ... คุณลุงรู้เหรอคะ”

“คุณลุงรู้ทุกเรื่องนั่นล่ะ” ท่านตอบล้อเลียนหนู หนูเลยทำหน้าตื่นออกมาหนักกว่าเดิม “จริงๆ ก็ต้องสืบเรื่องของหลานสาวทุกเรื่องอยู่แล้ว ประกอบกับคำให้การของศักรินทร์ด้วย”

คราวนี้ทั้งหนูและพี่ขวดเผลอมองหน้ากัน แล้วหนูก็รีบหลบสายตาไปก่อนเพราะแววตาของเขาที่มองมาที่หนูมัน...

“ละ... แล้ว แล้วทำไมถึง” หนูตั้งท่าจะถามว่าแล้วทำไมพี่ขวดถึงต้องอยู่รอจนถึงตอนเช้าด้วย แต่คุณลุงก็ขัดขึ้นเหมือนรู้ความคิดในใจหนู

“ศักรินทร์สมัครใจจะมาทำงานให้หนูมนต์ตั้งแต่วันนี้” หนูสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองคุณลุงทันทีจากที่ตอนแรกก้มหน้างุดจนแทบจรดหมอนที่กอดแนบอก “ทำงานแบบอดิสร คือเป็นการ์ดเฝ้าหนูมนต์ หลังจากที่ลุงเห็นจากการที่หนูมนต์โดนรังแกแล้วเขาพากลับมาได้ตรงเวลา หนุ่มคนนี้เป็นคนทำงานที่ใช้งานได้ดีทีเดียว”

“...!” ดะ เดี๋ยวก่อนนะคะ

“หนูมนต์คงจะไม่ขัดคุณลุงหรอกใช่ไหม?” ประโยคนั้นท่านตีหน้าเศร้าจนใจหนูอ่อนยวบ หนูเลิ่กลั่กมองไปทางพี่อดิสรให้เขาช่วย แต่ดูเหมือนว่าทั้งคุณลุงและพี่อดิสรจะไม่รู้ว่าที่หนูโดนรุ่นพี่รังแกอย่างที่ว่าคือการโดนวางยาแบบที่พี่ขวดบอก พี่อดิสรส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงว่าอย่าขัดใจท่านเลย

คราวนี้หนูเลยมองไปทางพี่ขวดบ้าง แล้วก็เห็นว่าเขากระแอมไอเสียงดังเหมือนเขินๆ ไป

ทะ ทำไม

ทำไมคุณลุงต้องให้คนที่หนูเพิ่งทำเรื่องน่าอายลงไปกับเขา มาเป็นการ์ดดูแลหนูด้วยล่ะคะ ฮือ