EP.7 ขอปกป้อง (1)

[พาร์ท : ตะขวด]

ท่านนายกที่กูรู้ชื่อมาว่าชื่อจริงคือณรงค์บอกเรื่องน่าตกใจกับกูหลังจากตกปากรับคำว่าจะทำงานกับน้องมนต์ได้สองอาทิตย์ เหตุผลง่ายๆ คือกูก็แค่อยากอยู่ใกล้เธอแค่นั้น แทบไม่ได้คิดถึงผลพลอยได้เหี้ยไรเลย

ก็หลังจากเห็นน้องโดนวางยา ก็คิดว่าถ้าไม่มีกูเธอคงแทบไม่ทันผู้ชายคนไหนเลยอ่ะดิ

ตอนแรกก็คิดว่าจะให้ทำงานเป็นลูกน้องเฉยๆ แต่ท่านณรงค์อยากให้กูตามจับตาดูทุกอากัปกิริยาของร่างเล็ก เลยส่งกูเข้าไปเรียนมหาลัยเดียวกับเธอด้วยนี่ดิ

ตอนแรกกูก็แย้งแน่นอน เพราะไม่มีปัญญาหาค่าเทอมหลายหมื่นขนาดนั้นแน่ แต่ท่านณรงค์กลับพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยว่า จะออกให้ทุกอย่าง เพื่อหลานสาวคนเดียวฉันทำได้

ก็เชี่ยดิ ไม่เคยเรียนมหาลัยมาก่อนด้วย

และที่น่าเชี่ยกว่า คือท่านนายกยกรถให้ฟรี คอยขับไปรับส่งน้องมนต์ กูนี่ยืนอึ้งเลย

จะให้พูดก็เศรษฐีเก่าดีๆ นี่เอง แค่บีเอ็มคงไม่เกินขนหน้าแข้งขนาดนั้น

แต่ให้มาขับฟรีๆ แบบนี้ก็แอบประหม่าว่ะ

“ฉันเข้าใจว่าเธอคงเลิกทำงานเดิมไม่ได้ และเธอคงตกใจที่ฉันไว้ใจเธอทั้งที่เจอกันแค่สองครั้ง” กูนั่งกัดเล็บกระดิกตีนอย่างร้อนรนอย่างคนไม่เคยเจอของแพงเงยหน้าขึ้นมองท่าน หลังจากที่โดนเรียกตัวให้มาคุยแล้วท่านก็ให้มาเชยชมรถบีเอ็มที่จะให้กูไปขับฟรีๆ “เธอทำงานกับเสี่ยเป้ใช่ไหม จริงๆ แล้วภรรยาหลวงของมันก็คือลูกสาวฉันเอง”

คราวนี้อึ้งแดกหนักกว่าเดิม อย่างว่าที่ซ้อเคยเล่าว่ามีพ่อเป็นนายกระดับจังหวัด แต่ไม่ได้บอกว่าจังหวัดไหน ที่แท้ก็ชลบุรีนี่เอง

“ซ้อเป็นลูกสาวท่าน?” กูครางถามเสียงเข้ม ท่านฉีกยิ้ม

“ใช่ ลัญบอกว่าเธอเป็นคนดีมาก ฉันเชื่อสายตาลูกสาวตัวเอง แม้ว่าเรื่องผู้ชายมันจะไม่ค่อยมีแววก็เถอะ” กูขำแห้ง ก็ไม่มีแววจริงๆ เสี่ยเป้แม่งไปทั่วแค่ไหนใครๆ ก็รู้ “เอาเป็นว่าฉันยกรถคันนี้ให้เธอไปรับไปส่งหลานสาวฉัน แล้วเรื่องตารางเรียน การเข้ากิจกรรมรับน้อง ไม่ต้องไปก็ได้ ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น ฉันก็สั่งห้ามหนูมนต์ไม่ให้ไปงานรับน้องรหัสที่ไหนทั้งนั้น”

“ดีแล้วครับ” กูตอบไปแค่นั้น “แต่ผมจะไปงานรับน้องครับ”

“หืม?” ท่านที่ทำท่าจะยกกาแฟขึ้นเหลือบตามามอง กูจ้องตาท่านกลับไปอย่างหนักแน่นแทนคำตอบ ท่านนายกฉีกยิ้มออกมาเหมือนรู้ทัน “ใจเด็ดจริงนะ”

“ถ้าไม่แก้แค้นให้น้อง คงไม่ใช่ผม”

ใช่

ได้ข่าวว่างานเลี้ยงรับน้องปี 1 รอบสอง ไอ้พวกนั้นจะมาเป็นคนดูแลรุ่นน้องไง

ก็แค่จะไปทำไรนิดหน่อย แต่พอให้พวกมันจำไปจนวันตาย

[จบพาร์ท : ตะขวด]

หนูยืนแอบฟังคุณลุงพูดกับพี่ขวดเรื่องของหนูอยู่ ในใจความที่พอจับใจได้ก็คือพี่ขวดพยายามจะลงมือทำอะไรสักอย่างกับรุ่นพี่ที่เขาเล่าให้หนูฟังว่าพวกเค้ามอมเหล้าและวางยาปลุกเซ็กซ์หนู จนทำให้หนูเผลอแสดงท่าทางน่าเกลียดออกไปให้พี่ขวดเห็น

หนูเม้มริมฝีปากแน่น ในความคิดคือรู้สึกโกรธที่รุ่นพี่ทำแบบนั้นกับหนู แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวผลที่จะตามมา หนูไม่รู้ว่ารุ่นพี่พวกนั้นมีอิทธิพลแค่ไหน

ส่วนเรื่องที่คุณลุงท่านจะให้พี่ขวดมาเรียนด้วยกันเพื่อจับตาดูหนูโดยเฉพาะ หนูรู้แล้วจากการแอบฟังพวกเขาคุยกันเงียบๆ หลังประตู (เป็นคนไม่ดีเลย) พี่ขวดที่เคยเรียนวิทยาลัยสายช่างกลมาก่อนเลือกที่จะเรียนคณะวิศวกรรมเครื่องกลที่มีชื่อของมหาวิทยาลัยของหนู

แต่ถ้าถามถึงคณะวิศวกรรมเครื่องกล พวกเขาไม่ได้มีลักษณะแบบในหนังหรือในนิยายที่จะดูเถื่อนๆ และเจ้าชู้ แต่ส่วนมากจะเป็นพวกผู้ชายที่ไม่ค่อยสนใจอะไรนอกจากการประดิษฐ์และเขียนแบบมากกว่า

ทำไมหนูถึงรู้เหรอ... อื้อ พอรู้ว่าพี่ขวดจะเข้ามาเรียนโดยใช้เส้นสายของคุณลุง (เพราะพี่ขวดเรียนไม่จบ ปวส. นี่นา) หนูคิดว่าถ้าไม่พยายามเข้ากับพี่ขวดให้ได้และสอนเรื่องการวางตัวกับนักศึกษาที่อายุน้อยกว่าเขาให้ พี่ขวดอาจจะมีศัตรูมากกว่ามิตรก็ได้นะ

ตอนนี้ก็ผ่านไปสองอาทิตย์แล้วด้วย พี่ขวดแวะเวียนมาที่นี่เป็นครั้งคราวเพราะบางครั้งคุณลุงก็จะเรียกมาคุย เท่าที่มาอยู่ด้วยสักพัก หนูรู้นิสัยคุณลุงมาได้อย่างหนึ่งค่ะ นั่นก็คือคุณลุงเป็นคนที่ชอบเป็นผู้ให้มากๆ ชอบให้นู่นให้นี่กับคนที่คิดว่าดีสำหรับท่าน

แต่หนูก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่เห็นด้วยอยู่หลังประตู คุณลุงนี่ไว้ใจคนง่ายเกินไปแล้วนะ

แต่เอ... ก็เหมือนที่หนูไว้ใจพี่ขวดนี่ ก็ถือว่าคุณลุงก็ทำถูกแล้วละกันเนอะ

หนูแอบมองอยู่หลังประตูจนรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบที่มองจ้องมา แล้วก็เห็นว่าเป็นพี่ขวดที่นั่งเว้นช่วงพักหายใจหลังจากคุยกับคุณลุงณรงค์มากมายจนเขาน่าจะเบื่อ เขาสังเกตเห็นหนูที่แอบอยู่หลังประตูที่คอยแอบฟังอยู่เงียบๆ เหมือนลูกไก่ตัวเล็กๆ

ร่างสูงมองตาหนู เขาเอียงคอตอนที่หนูประสานสายตากลับไป แล้วฉีกยิ้มเห็นเขี้ยวให้พร้อมยักคิ้วข้างเดียว ปากเขาขยับเป็นคำพูดที่ว่า...

อะ

หนูเสียอาการไปเลยล่ะ รีบหันหน้ากลับไปพิงหลังกับประตู หน้าร้อนวูบขึ้นมาเพราะรู้ความหมายของคำที่เขาขยับปากแบบไม่มีเสียง

‘เป็นห่วงเหรอ’

เขารู้ได้ยังไงอ่ะ

หนูเม้มปากแน่น กลั้นใจหลับตาปี๋แล้วชะโงกหน้าออกมาอีกครั้ง เห็นว่าคุณลุงกำลังจิบกาแฟยามบ่าย แต่พี่ขวดเขาไม่ยอมละสายตาออกไปซะที คงรู้สินะคะว่าหนูจะต้องโผล่หน้าออกมาอีกครั้ง แต่ก็นั่นล่ะ หนูก็แค่อยากมีความกล้าพอที่จะสนิทกับเขามากขึ้นอีกนิดเหมือนกัน

หนูขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงตามเขาบ้างโดยไม่รู้ตัว ช้าๆ ชัดๆ พอให้เขาได้จับใจความ

คำๆ ว่า

‘ขึ้น-มา-หา-หนู-ที่-ห้อง-ด้วย-นะ-คะ’

ตึกตัก ตึกตัก

ใจหนูเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกน้อยๆ เพราะหลังจากที่ขึ้นห้องมา ก็เอาแต่นั่งฟุบหน้ากับหมอน เอาหมอนมาตีหน้าตัวเองอย่างอับอาย

จะเรื่องอะไรอีกล่ะคะ

ก็มัน... ก็คำพูดที่ว่าจะให้พี่ขวดมาหาที่ห้องอ่ะ

มันเป็นคำเชิญชวนชัดๆ เลย นะ... หนูไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายแบบนั้นนะ ตั้งแต่ที่โดนยาปลุกอะไรแบบนั้นเข้าไปแล้วเสียจูบให้กับเขาแล้ว หนูแอบคิดมาตลอดเลยนะว่าเขาจะต้องคิดว่าหนูเป็นผู้หญิงใจง่าย เป็นเด็กไม่ดี เชิญชวนเขาทั้งๆ ที่อายุแค่ยี่สิบเท่านั้นเอง

สำหรับหนู อายุยี่สิบเป็นอายุที่ค่อนข้างน้อยมากๆ แล้วหนูก็รู้สึกว่าตัวเองยังไม่โตพอที่จะมีความรักด้วย

เอาจริงๆ นะคะ... พี่ขวดอ่ะ เป็นจูบแรก แล้วก็จูบครั้งที่สองของหนูเลย

แง ไม่คิดต่อแล้วนะคะ

หนูฟุบหน้าลงกับหมอนอยู่พักใหญ่เลย จนรู้สึกได้ว่ามีใครเคาะประตู หนูกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึ้กเพราะรู้ว่าต้องเป็นพี่ขวดแน่ๆ แต่ก็ทำใจกล้าไปเปิดประตูเพราะหนูก็รู้ว่าเป็นฝ่ายชวนเขาขึ้นมาเอง

พอเปิดประตูออกไปก็เห็นว่าร่างสูงใหญ่ของพี่ขวดพิงกรอบประตูอยู่ เขายืนท้าวสะเอวข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ใช้ศอกพิงขอบประตูอย่างพยายามเท่

หนูอึกอักไปทันที ในขณะที่เขาจะเสยผมที่แทบไม่มีอยู่เลยเพราะเป็นทรงสกินเฮดของเขาขึ้นมาลวกๆ แล้วฉีกยิ้มยิงฟัน

“คุณหนูเรียกผมมาทำไมเหรอครับ?”