EP.6 ผมยังซิง (2)

“น้องหลับไปแล้ว”

นานประมาณสิบห้านาที พี่กิ๊กช้อนตัวอุ้มน้องมนต์ที่ปวกเปียกอ่อนละลายแนบอกของเจ๊แกออกมา น้องอยู่ในชุดของพี่กิ๊ก ส่วนตัวเธอใส่เสื้อกล้าม พี่กิ๊กในบางมุมก็ใจดี บางมุมก็น่ากลัวเอาเรื่อง เธอเซทำท่าจะล้มจนกูต้องไปรับตัวน้องมนต์มาอุ้มแทน “หนัก”

ก็นะ ร่างพี่กิ๊กก็ไม่ได้ถึกบึกบึนแบบทรงสาวห้าว ออกจะบางๆ ผอมๆ แห้งๆ

“เคยทำบ่อยเหรอพี่” กูหมายถึงเรื่องในห้องน้ำ พี่กิ๊กกอดอก

“ก็เด็กๆ ในผับเส็งนั่นแหละ ส่วนมากโดนยาปลุกแบบน้องคนนี้ วิธีนี้รวดเร็วสุดแล้ว” เจ๊แกพูดแล้วหรี่ตามองกูที่อุ้มตัวน้องมนต์ได้สบายๆ เหมือนแบกกระดาษ “ปกติจะไม่ให้เด็กๆ ผู้ชายมาเฝ้าหน้าห้องหรอกนะ แต่รอบนี้เห็นว่ามึงชอบน้อง”

“เชี่ย หมายความว่าไง” กูถึงกับเสียอาการเมื่อรู้ความหมาย

“กำไรเล็กๆ น้อยๆ” พี่กิ๊กยิ้มหวาน “เกือบแล้วเนอะ”

“พอ” กูรีบเบรกไว้ก่อนที่พี่กิ๊กจะทันได้ล้อเลียนอะไรต่อ วางน้องมนต์ลงกับเตียงนอน “แล้วเอาไงต่อพี่ ผมไม่รู้บ้านน้อง เสี่ยเสร็จกิจยังไม่รู้”

“เรื่องเสี่ยเดี๋ยวส่งคนไปดูแลให้ เส็งคงไม่ว่าหรอก” พี่กิ๊กจุดบุหรี่เย็นขึ้นดูดอย่างสบายอารมณ์ “ขับรถพี่ไปก็ได้ มึงขับเป็นใช่ไหม ยาริส”

“ได้” กูพูดแล้วนิ่ง “แปลว่าผมต้องไปเจอท่านนายกจังหวัดเหรอวะพี่?”

“อื้ม” และคำตอบแบบขอไปทีของพี่กิ๊กก็ทำกูไปต่อไม่ถูก

เอาจริงดิ

กูสับเบรก ตอนที่ขับมาจอดตรงหน้าพี่กิ๊กที่พยุงร่างปวกเปียกของน้องมนต์หน้าผับเล้าจน์

“ข้างหลัง” กูบอกสั้นๆ แต่อีพี่กิ๊กดันเปิดประตูหน้ามาแล้วยัดร่างน้องมนต์ที่หัวไหลตกลงไปบนเบาะจนกูต้องใช้มือหนาข้างนึงรองหัวเธอไม่ให้ตกโดนเบรคมือ “เดี๋ยวพี่ ผมบอกข้างหลัง”

“ข้างหน้าอ่ะง่ายดี” พี่กิ๊กพูดแล้วปิดประตูรถอัดหน้า ทิ้งให้กูคาไว้ที่ท่าเอาฝ่ามือรองหัวน้องอยู่งั้น

อีเวร

สุดท้ายก็ต้องจบที่กูต้องขับยาริสมือเดียว ส่วนอีกมือก็ต้องประคองหัวน้องไม่ให้เอนตก ตอนที่จอดติดไฟแดงเพราะช่วงดึกรถแม่งจะยิ่งกว่าติดเป็นขบวนรถไฟ กูก็เหล่มองไปทางร่างเล็กที่ยังหลับไม่รู้เรื่องคามือกู

ท่าทางจะเพลีย

เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดตามหน้าผากกับคอขาวๆ จนรู้สึกชื้นๆ ที่ฝ่ามือ

กูกลืนน้ำลายลงคอ

นึกภาพนั้นที่น้องมนต์ยั่วใจ พยายามจะปล้ำกูก็ใจสั่นขึ้นมา แม่งเป็นอีกมุมที่ไม่เคยเห็นจากน้องมนต์ไม่ว่าจะเป็นในอดีตหรือตอนนี้ แล้วใครจะคิดล่ะวะว่าหลานนายกจังหวัดจะมาปล้ำคนทำงานกลางคืนอย่างกู

แต่ก็อย่างว่า

น้องมันโดนยา

“เค๊” กูครางออกมาเสียงสูง รู้สึกเซ็งในใจ แบบว่าแอบคาดหวังนิดนึง ว่าเธออาจจะทำเพราะพื้นเพสนใจกูอยู่หรืออะไรประมาณนั้น

นอกจากจะสันดานระยำ ยังมโนเก่งอีกนะไอ้ศักรินทร์ดาวร้าย

ยังไม่รู้เลยว่าพอไปส่งน้องที่บ้านของท่านจะโดนอะไรบ้างนี่ดิ เผลอๆ อาจจะโดนรุมกระทืบปางตายโดยไม่ถาม เพราะมาส่งหลานสาวในเวลาเกือบตีสี่

หน้าตากูมันก็โจรๆ อยู่ด้วย ไม่ต้องสืบ

เอาเป็นว่าช่างแม่งละกัน

“มาส่งหลานฉันตรงเวลาดีนะศักรินทร์”

“ครับ?” กูทำหน้าเหวอเมื่อทันทีที่ขับมาตาม GPS ตามที่เจ๊กิ๊กเจ้าแม่รอบจังหวัดติดตำแหน่งให้ไว้ รถยาริสเคลื่อนมาจอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีเนื้อที่โคตรกว้าง กูนั่งมองภาพตรงหน้าแบบเกินเอื้อม ก่อนที่จะเหลือบมองไปทางร่างเล็ก

ที่อยู่ที่น้องอยู่กับลุงนายกแม่งสมฐานะจริงๆ

ไฟที่หน้าต่างเปิดอยู่ เป็นสัญญาณว่าลุงเธออยู่ในนั้นแน่นอน กูกลืนน้ำลายลงคออีกที ก่อนที่จะไถลไปปลดเบลท์ที่ตัวน้องมนต์ แล้วเปิดประตูรถออกไป

รั้วบ้านอัตโนมัติเปิดออก มีชายหน้าดุเปิดรั้วออกมา

“มีธุระอะไรกับท่านครับ” เสียงพี่เขาโคตรเข้มเลย

“ผมมาส่งหลานสาวท่านครับ” พูดครับกลับพร้อมเลิกคิ้วแบบกวนส้นตีน แต่ไม่ใช่อะไร กูแค่ประหม่าจนออกท่าทาง เขาจ้องหน้ากู จ้องเขม็งจนมีคนเดินมาข้างหลังพี่เขา แล้วเอามือที่ดูมีอายุมาตบบ่าเบาะๆ

“พอเถอะอดิศร หนุ่มมันเป็นแขกของฉัน” กูแทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นว่าเป็นท่านนายกที่ออกมารับกูด้วยตัวเองในเวลาดึกสงัดป่านนี้ และหลักฐานขาอ้อมแขน หลานสาวเขาโดนกูพยุงอยู่

เวรตะไลแล้วไง

เตรียมรับแรงกระแทก

“มาส่งหลานฉันตรงเวลาดีนะศักรินทร์”

“ครับ?” กลับมาในเวลาปัจจุบัน ท่านพูดขึ้นมาเหมือนรู้อะไรสักอย่าง กูที่ยืนพยุงตัวน้องมนต์นิ่งอึ้งไป คนสูงอายุเลยผายมือไปในบ้านหลังโคตรใหญ่

“เข้ามาคุยในบ้านก่อน”

“...”

“ฉันต้องการจะคุยกับเธอ เรื่องหนูมนต์”

โคตรประหม่า

ห้องรับแขกโคตรใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ดูโบราณหน่อย แต่น่าจะเป็นแนวๆ มรดกตกทอดรุ่นสู่รุ่น โซฟาที่กูนั่งคงไม่ต่ำกว่าหลักแสน กูที่นั่งกระดิกขาจนวิตกจริตกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง

แบบว่าโคตรหรู รู้สึกรากหญ้าไปในทันทีเลยว่ะ

หลังจากเข้ามาในบ้านเพราะท่านออกคำสั่ง (ถึงจะดูไม่เหมือน) น้องมนต์ถูกพี่อดิไรนั่นอุ้มขึ้นไปนอนข้างบน ทิ้งกูให้อยู่กับลุงเธอสองคนที่ห้องรับแขก

กูนั่งกระดิกตีนจนท่านที่นั่งใส่ชุดสบายๆ พูด

“ไม่ต้องตื่นเต้น” กูหยุดกระดิกทันที “ฉันคงไม่ได้ไร้อารยธรรมขนาดที่จะทำร้ายคนที่ช่วยหลานสาวฉันได้ลงหรอกนะ”

“ครับ?” กูครางรับแบบงงๆ “ทำไมท่านรู้”

“ทางตำรวจโทรมาตอนตีสองกว่าๆ ว่ามีกลุ่มวัยรุ่นโดนจับกุมเพราะรังแกหลานสาวของฉัน โดยอ้างงานเลี้ยงสายรหัส” แล้วลุงของน้องมนต์ก็ตอบตรงเหมือนกัน ท่านจุดมาโบโลดูดต่อหน้าต่อตากู “แล้วพวกเธอก็ได้ช่วยเหลือไว้ ฉันรอเวลาจนเธอมาส่งจนเวลานี้... ตีสี่พอดี”

“ขอโทษเป็นอย่างสูงครับ” กูยกมือไหว้ท่านเพราะรู้สึกว่าส่วนนึงก็เป็นความผิดของกูด้วย

“ไม่ต้องพิธีขนาดนั้น” ท่านพ่นควันบุหรี่ราคาแพงแล้วฉีกยิ้ม “ฉันพอรู้เรื่องเธอมาบ้าง อืม... ไม่บ้างหรอก ค่อนข้างเยอะพอสมควร”

“...”

“เธอทำงานกลางคืนใช่ไหมศักรินทร์” กูพยักหน้ารับแบบแมนๆ ท่านหัวเราะในลำคอ “สนใจมาทำงานให้หนูมนต์ไหม?”